Springlevend
Auteur
Aimee Ginger
Lezers
1.4M
Hoofdstukken
62
Lorelai leefde niet. Ze bestond alleen maar. Haar verleden had haar gedachten in de war gebracht en haar familie dacht dat ze nooit meer de levendige vrouw zou worden die ze ooit was. Aaron was betoverd door haar vanaf het moment dat hij haar zag. Hij wist dat ze bijzonder was en hij moest in haar buurt zijn. Hij kon vanaf het moment dat ze elkaar ontmoetten zien dat er iets met haar was gebeurd en dat ze zich inhield. Kan Lorelai haar verleden achter zich laten en beginnen met leven? Kan Aaron omgaan met haar terughoudendheid om een relatie aan te gaan?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk Een.
„Zullen we bij Lou's gaan lunchen? Ik rammel van de honger,“ zei Aaron terwijl hij zijn hond achter de oren kriebelde.
„Goed plan! We zijn er al meer dan een week niet geweest,“ antwoordde Steve terwijl hij in zijn politieauto stapte en het portier dichttrok. Hij riep: „En jij mag afrekenen deze keer!“
„O jee, dat was ik helemaal vergeten,“ zuchtte Aaron terwijl hij zijn gordel vastmaakte.
Steve grijnsde en startte de motor.
Aaron volgde hem naar Lou's, een geliefde plek onder hun collega's, en parkeerde zijn auto.
Lou's was dé plek waar agenten na hun dienst kwamen om te ontspannen, vaak met hun gezin en vrienden. Lou was een sympathieke vent die de politie een warm hart toedroeg.
Ze stapten uit en liepen naar binnen. Een medewerker bracht hen naar het terras, wat heerlijk was op deze februaridag in de bergen.
Bij Lou's kon je lekker eten en politiehonden waren welkom bij hun baasjes op het overdekte, verwarmde terras. Ze kregen er zelfs water en een koekje.
Het weer was onvoorspelbaar, maar vandaag scheen de zon en was het een graad of tien, ondanks de sneeuw op de grond. Ze namen plaats en bestudeerden de menukaart.
Ze waren zo druk in gesprek dat ze de serveerster niet zagen aankomen.
„Dag heren. Wat mag ik voor u inschenken?“ vroeg ze vriendelijk.
Aaron keek op toen hij haar stem hoorde. Hij zag haar en vond haar beeldschoon. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden.
Steve merkte Aarons gedrag op en was verbaasd. Hij begon een praatje met de mooie roodharige serveerster.
Hij bestelde een cola en een broodje met friet. Toen keken beide mannen naar Aaron, die nog steeds naar de serveerster staarde.
Steve kuchte om Aarons aandacht te trekken. Toen niemand iets zei, raakte hij geïrriteerd en gaf Aaron een schop onder tafel. Aaron zei „Au“ en keek eindelijk op.
„Wat wil je bestellen, A? Deze aardige dame heeft nog meer tafels te bedienen!“ zei Steve.
Aaron schraapte zijn keel. „Excuses daarvoor. Ik neem een light cola en een grote hamburger met spek en friet...“
„Komt eraan.“ Ze wilde weglopen maar zag de brave hond op de grond. „Oh! Mag ik hem even aaien?“
„Tuurlijk. Thor, zit,“ zei Aaron, terwijl hij toekeek hoe ze zijn hond aaide.
Thor ging keurig zitten, blij met de aandacht. Ze boog voorover en krabde achter zijn oren, terwijl ze zei dat hij een knappe hond was.
Thor genoot zichtbaar van de aandacht. Hij legde zijn poot op haar arm en likte haar. Ze lachte en stond op, en Thor maakte een teleurgesteld geluidje.
„Mag ik hem een koekje brengen?“
Aaron was verrast omdat Thor meestal niet zo op vreemden reageerde. Hij knikte. De serveerster zei dat ze zo terug zou zijn met hun drankjes en liep weg. Aaron keek haar na terwijl ze wegliep.
„Wat was dat allemaal?“ vroeg Steve.
„Ze is geweldig,“ zei Aaron.
„Dat zag ik. Je keek naar haar alsof je haar met je ogen wilde uitkleden!“
„Kom op, Stevie, zeg dat nou niet.“
„Niet zeggen? Ik moest je een schop geven om je uit je dagdroom te halen! Ontken het maar niet. We zijn al jaren vrienden. Ik weet precies hoe je kijkt als je iemand leuk vindt.“
Aaron rolde met zijn ogen en hoopte dat zijn gezicht niet zo rood was als het aanvoelde, vooral toen de serveerster terugkwam met hun drankjes.
Ze zette hun drankjes op tafel en zei dat hun eten zo klaar zou zijn. Ze zette ook een bakje neer voor Thor en gaf hem wat koekjes, die hij gretig opat.
„Mevrouw, sorry, maar hoe heet u?“ vroeg Steve.
„O, excuses, ik ben Lorelai.“
„Lorelai, ben je nieuw hier? We komen hier vaak en ik kan me niet herinneren je eerder gezien te hebben,“ vroeg Steve, terwijl hij zag dat Aaron aandachtig luisterde.
„O nee, ik ben niet nieuw. Ik help oom Lou vandaag. Hij had niet genoeg personeel en omdat er geen school was, besloot ik bij te springen,“ legde ze uit.
„Je bent lerares?“ vroeg Aaron, eindelijk sprekend.
„Ja, ik geef geschiedenis op Heritage High School,“ zei ze.
„Dus Lou is je oom?“ vroeg Steve.
Ze lachte. „Niet echt. Hij is de oom van mijn beste vriendin...“
Aaron stond op het punt nog een vraag te stellen toen ze hem onderbrak. „Sorry, heren, ik moet wat bestellingen opnemen.“ Ze draaide zich om en liep snel weg.
Steve keek naar Aaron. „Dus, ze is een lerares—„
„Ik ga haar uitvragen, Stevie. Er is iets bijzonders aan haar. Ik wil haar beter leren kennen.“
„Ja, dat geloof ik graag—op een romantische manier!“
„Hou je mond!“
Steve lachte, nam een slok van zijn drankje en keek toe hoe zijn vriend nadacht over de mooie serveerster.
Ondertussen stond Lorelai in de keuken, wachtend op hun eten, op haar lip bijtend en denkend aan de knappe agent.
Ze was verrast door hoe hij naar haar keek, alsof ze de mooiste en meest begeerlijke vrouw ter wereld was. Ze schudde haar hoofd, denkend dat het onzin was. Ze wist dat ze niet mooi was en niet iemand zo aantrekkelijk als hij in haar leven verdiende.
Ze zette het uit haar hoofd en ging terug om drankjes bij te vullen aan haar andere tafels. Ze bracht eten naar enkele tafels voordat ze meer drankjes naar de agenten bracht.
Ze zette de glazen snel op tafel en nam de lege mee voordat ze weer met haar konden praten.
