De alfa die ons kapotmaakte
Auteur
B. D. Vyne
Lezers
6,3M
Hoofdstukken
59
Brooke geeft alles op om met haar familie op reis te gaan en haar man te helpen zijn bucket list te vervullen. Ze heeft geen idee dat haar geluk onderdeel is van zijn lijst, wat ongelukkig uitpakt, want een bepaalde alfa staat op het punt hun leven voorgoed te veranderen. Slate is een weerwolf die vervloekt is om een menselijke partner te hebben, maar wanneer hij Brooke ziet, kan hij haar alleen maar als een zegen beschouwen. Jammer genoeg is ze getrouwd... toch?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Een
Brooke
"Oké, we zijn echt de weg kwijt."
De bomen waar we langs reden leken sprekend op die van een uur geleden. Alles zag er hetzelfde uit, zonder enig teken van verandering in de verte. Af en toe zagen we grote dieren bewegen tussen de bomen, wat ons eraan herinnerde dat we diep in de natuur zaten. Het maakte me een beetje zenuwachtig. De natuur om ons heen was adembenemend mooi.
"Welnee, we kunnen niet verdwaald zijn. We hebben toch GPS!"
Hij glimlachte naar me voor hij weer op de weg focuste. Ik draaide me zoveel mogelijk om in mijn stoel, voor zover mijn gordel dat toeliet, en wees naar het scherm van de auto.
"Ja, daarover... Wat betekent het als de kaart alleen maar groen is?"
Hij lachte. Het deed me goed om hem te horen lachen.
"Dat betekent waarschijnlijk dat we je GPS hadden moeten updaten voor deze trip."
We schoten allebei in de lach terwijl ik hem speels een duwtje gaf.
"Misschien hadden we argwaan moeten krijgen toen de weg overging in zand?"
"Denk je?" Ik glimlachte.
De enige geluiden in de auto waren onze stemmen en het zachte gesnurk vanaf de achterbank. Onze jongens lagen vredig te slapen, hun hoofden tegen elkaar geleund, hun blonde en bruine haar warrig over hun lieve gezichtjes. Ze waren toe aan een knipbeurt, maar dat was niet belangrijk tijdens deze reis. Ooit, als we weer thuis waren, zou ik afspraken maken. Maar nu wilde ik gewoon genieten van het moment met hen.
Ze waren mijn alles, en ik wilde niet nadenken over wat er zou gebeuren als mijn man zijn ziekte niet meer de baas kon.
"Het is prachtig hier."
Zijn glimlach leek geforceerd, maar hij verborg iets.
"Mark, gaat het wel?"
Hoe had ik de tekenen over het hoofd gezien? Zijn gezicht zag er moe en bleek uit. Toen hij ineenkromp bij mijn vraag, wist ik dat er iets mis was.
"Ja," zei hij, terwijl hij me vluchtig aankeek. Toen hij mijn gezicht zag, keek hij bezorgd.
Ik sloeg mijn armen over elkaar en fronste. Hij wist dat deze blik betekende dat ik hem niet geloofde.
Hij probeerde me altijd te beschermen. Hij wilde mij en de kinderen gelukkig maken, zelfs als dat betekende dat hij zelf niet gelukkig was. Dat was mijn man, de man van wie ik de afgelopen tien jaar had gehouden.
In een poging van onderwerp te veranderen, vroeg hij: "Denk je dat die gasten ons de weg kunnen wijzen?"
Mark begon vaart te minderen, en ik draaide me om om te kijken. Mensen? Hier? In de middle of nowhere?
Mannen in donkerblauwe uniformen stonden op de weg voor ons. Ze hadden allemaal wapens, wat er behoorlijk intimiderend uitzag. Mijn man was langer dan ik, maar deze mannen waren langer dan hij. En ze waren in betere conditie dan wij, met sterke, gespierde lichamen. Die gedachte verontrustte me, maar ik probeerde het van me af te zetten.
We draaiden het raam naar beneden en stopten voor een groot houten gebouw dat eruitzag als een schuilplaats voor de bewakers. Een man met blond haar en hazelnootkleurige ogen knikte naar ons toen hij naar de auto kwam. "Goedenavond."
Twee andere bewakers stonden een eindje verderop, rondkijkend alsof ze op iets wachtten.
"Hoi, ik denk dat we een beetje de weg kwijt zijn."
Mijn man glimlachte en haalde zijn schouders op, met een licht pijnlijke uitdrukking. Hij pakte zijn rijbewijs en kentekenbewijs, misschien denkend dat deze mensen een soort politie waren, of misschien gewoon om te laten zien dat we geen kwaad in de zin hadden.
De man fronste naar Mark nadat hij de documenten had bekeken, en staarde lang naar een ervan.
"Meestal komen hier alleen mensen die er bewust voor kiezen." Hij wierp Mark een vreemde blik toe, en keek toen op dezelfde manier naar mij.
Mark schudde zijn hoofd en gaf me toen snel een glimlach.
"Avontuurlijk zijn is niet echt mijn ding. Weet niet waarom ik er vandaag voor koos."
Een van de andere mannen leunde voorover en keek naar de auto en ons. Toen hij weer rechtop ging staan, keek hij terug naar de horizon en haalde diep adem in de warme avondlucht.
Ik draaide me weer naar de man bij ons raam en vroeg: "Hoe ver zijn we van de route afgeweken?"
Marks glimlach was verlegen, maar zijn gezicht was nog bleker dan voorheen.
De drie mannen grijnsden breed naar elkaar, alsof ze een geheim deelden, voordat de man antwoordde.
"Dat hangt ervan af waar jullie naartoe gingen."
"Eh, nou, we waren gewoon aan het rondtoeren, weet je wel. Avontuurlijk zijn," herinnerde Mark de man. Hij probeerde te lachen, maar het klonk meer als een hoest. "Niet echt een specifieke bestemming, gewoon erop uit om dingen te zien." Hij kneep zachtjes in mijn hand.
De man bij het raam keek lang naar Mark, steeds fronsender. Mijn man had het zwaar, en ik maakte me steeds meer zorgen om hem. Ik kon zien dat hij rust nodig had: zijn gezicht zag er mager uit, zijn huid was bleek, zijn mond en ogen waren gespannen, en hij ademde zwaar.
Vanaf hier kon ik een groot gebouw zien, net voorbij de bomen, misschien een paar kilometer verderop. Ik hoopte dat ze ons door zouden laten zodat we even konden uitrusten voordat ze ons weer op weg zouden sturen.
Mark had een pauze nodig. Een plek om te eten, om zijn medicijnen in te nemen. Ergens minder beangstigend dan dit gebouw langs de weg.
Ik leunde naar voren met een glimlach. "Het spijt me dat ik stoor, maar ik moet echt naar de wc."
Ik wiebelde op mijn stoel en drukte mijn benen tegen elkaar om te laten zien dat ik nodig moest. "Zou ik dat misschien kunnen doen voordat we teruggaan? Ik heb al uren niets gezien wat op een dorp lijkt tot nu toe."
Ze lachten daarom. "Dat klopt wel ja. Je bent ongeveer acht uur verwijderd van elk dorp dat je een slaapplaats voor de nacht zou kunnen geven."
Ik trok een gezicht. "Oh, ik begrijp het."
Ik was al aan het nadenken, op zoek naar een andere oplossing. De zon ging onder, met nog maar een paar uur daglicht over. Mark had een pauze nodig, en ik moest bedenken hoe ik hem die kon geven.
Een deel van me wilde boos zijn op hem omdat hij had gezegd dat we deze kant op moesten gaan. Als we het maar hadden geweten. Maar op dit moment was ik vooral bezorgd om te voorkomen dat hij achteruit zou gaan.
Er viel een lange stilte voordat de man weer sprak. "Jullie hebben toestemming gekregen om binnen te komen."
Ik vond dat grappig. Toestemming gekregen? Ze hadden geen radio's. En wie had ons toestemming gegeven?
"Volg gewoon de weg naar het huis dat je vanaf hier kunt zien. Daar zullen mensen zijn die jullie kunnen helpen."
Dat was een huis?
De man fronste weer naar Mark. "Het lijkt erop dat je wel een pauze kunt gebruiken."
Het was alsof hij wist dat Mark niet in orde was.
Ik legde mijn hand op Marks schouder en glimlachte naar de mannen. "Heel erg bedankt. We waarderen dit enorm."
Mark zag er pijnlijk uit toen ik sprak, maar probeerde te glimlachen.
De mannen zwaaiden ons door, en zoals beloofd wezen anderen in hetzelfde uniform ons de weg naar het grote gebouw in de verte.
Het was een prachtige blokhut, groot genoeg om een landhuis te zijn als je een blokhut zo kon noemen. Sommige ramen hadden een zachte, gouden gloed nu het donker werd.
Ik draaide me om naar de kinderen op de achterbank. Hun jonge ogen waren nog slaperig terwijl ze nieuwsgierig rondkeken. Ze hadden net zo'n pauze nodig als wij.
Wat me meer zorgen baarde was de nieuwsgierigheid in de ogen van mijn jongste. Dat leidde nooit tot iets goeds, hoewel hij het altijd goed bedoelde.
We reden naar de plek die de mannen ons aanwezen, en we begonnen allemaal onze gordels los te maken. Ik opende mijn deur nog voordat de auto helemaal stilstond, verlangend om mijn benen te strekken en de spullen te vinden die Mark nodig had.
De jongens waren vlak achter me, rennend en elkaar achterna zittend rond de auto. Ik riep over mijn schouder terwijl ik door de kofferbak zocht: "Kijk uit waar je loopt!"
Toen ze bijna tegen een van de bewakers aanliepen, stopten ze abrupt. De man fronste naar hen, en mijn oudste pakte de hand van mijn jongste. "Oh. Excuseer ons, meneer."
De man rommelde door zijn haar en glimlachte. "Goede manieren, jongen."
Aaron straalde naar de man. Hij hield van complimentjes.
Was dat maar hetzelfde bij Hayden.
Ik zocht in de kofferbak naar Marks noodtas. Die bevatte snacks voor hem om te eten voordat hij zijn medicijnen innam. De dosis was sterk, en hij had eten nodig om zijn maag te beschermen.
Ik vond de tas, pakte hem en sloot de kofferbak.
Mark was al uit de auto en wilde niet op me leunen toen ik naast hem ging staan. Hij nam de tas van me over en duwde me zachtjes weg. "Ga maar vast. Ik kom zo."
Hij glimlachte vluchtig voordat hij naar een klein bankje liep met uitzicht op een prachtige tuin vol kleurrijke bloemen. De lucht rook zoet door hen.
Het zou goed voor hem zijn om even te ontspannen en van het uitzicht te genieten voordat hij zijn medicijnen innam. De pillen maakten hem slaperig en gaven hem maagpijn. Hij zei dat ze het moeilijk voor hem maakten om dingen te doen.
Hij wist wat hij moest doen. Ik maakte me zorgen of hij het zou doen zonder dat ik toekeek. Maar hij had de afgelopen maanden beter voor zijn eigen medicijnen en doseringen gezorgd.
Het enige wat ik zeker wist was dat de pillen verdwenen. Dat moest wel iets betekenen.
Kwaliteit van leven versus kwantiteit. Het was dezelfde oude discussie. Geliefden wilden zoveel mogelijk tijd, maar individuen wilden het meeste uit de tijd halen die ze hadden.
Wie kon het me kwalijk nemen dat ik mijn man zo lang mogelijk bij me wilde hebben, om onze kinderen te zien opgroeien?
Beseffend dat ik nu echt naar de wc moest, liep ik naar het gebouw nadat ik me ervan had verzekerd dat Mark comfortabel zat.
Door de glazen deuren zag ik verschillende mensen binnen rondlopen. Een huis, volgens de bewaker.
Mensen stonden in kleine groepjes te praten alsof ze op iets wachtten. Een paar kwamen van een trap af.
Het aantal mensen deed me even aarzelen. Misschien was er een ander gebouw dat niet zo druk zou zijn.
Er stonden verschillende andere gebouwen in de buurt, die een klein stadje vormden in de middle of nowhere. Winkels, winkels en andere gebouwen omringden dit gebouw, maar het leek erop dat dit kleine stadje vroeg in de avond sloot. Net mijn geluk!
Voorbij de bedrijven strekten kleine wijken zich uit tegen de heuvel op.
Toen ik bij de top van een van de heuvels kwam, waar het uitzicht waarschijnlijk adembenemend was, kon ik grote huizen zien die er zeer duur uitzagen.
Als je goed keek, kon je een enorm gebouw zien op de top van de berg dat volgens mij nog groter was dan dit.
Ik probeerde me het kleine dorpje te herinneren dat we die ochtend hadden verlaten, en bedacht hoe het er vanaf hier uit zou zien.
Diep ademhalend stopte ik met tijdverspillen en duwde de zware houten deur open.
Het gepraat in de kamer stopte toen de deur openging.
Mannen en vrouwen draaiden zich allemaal om naar mij, hun ogen gericht op de nieuwkomer die hun bijeenkomst had onderbroken.
Ik voelde een vreemde rilling over mijn rug, en mijn instincten schreeuwden dat ik moest vluchten.
Maar ik rechtte mijn rug en trok een gezicht dat zei - Ik wil dit echt, echt niet doen, maar...
En dat wilde ik ook echt niet.
Ik wist dat ik niet veel verder zou kunnen zonder naar de wc te gaan. Het is alsof wanneer je ergens veel aan denkt, het echter wordt.
"Sorry dat ik stoor, maar de mannen buiten zeiden dat er hier een wc is die ik zou kunnen gebruiken?"
Mijn ogen dwaalden door de kamer, elke persoon in zijn eigen wereld.
Ik probeerde een vriendelijk gezicht te vinden, iemand naar wie ik kon kijken om de urgentie van mijn verzoek te tonen.
De vrouwen leken naar me te kijken, elk proberend te bepalen of ik gevaarlijk was.
Gezien hoe gracieus en mooi ze waren, dacht ik dat ze snel zouden besluiten dat ik geen bedreiging vormde.
Maar hun gezichtsuitdrukkingen veranderden niet.
De mannen daarentegen waren anders.
Elk had een andere blik: sommige voorzichtig, sommige goedkeurend, en één die me bijna de adem benam.
Sinds ik Mark had ontmoet, had geen andere man me ooit ademloos gemaakt... tot nu.
