Black Hollow 2: Betoverde Beta
Auteur
Lee Ellis
Lezers
15.4K
Hoofdstukken
24
Welkom terug in Black Hollow, waar het gevaar door elke schaduw waart en de liefde heter brandt dan welke spreuk dan ook. Priya's wereld staat op zijn kop op het moment dat het lot haar verbindt aan Ted — de koppige man met een gouden hart die weigert haar alleen haar demonen onder ogen te laten komen. Ze heeft nachtmerries overleefd, stukjes van zichzelf verloren en geleerd dat de meest meedogenloze monsters soms bekende gezichten hebben. Nu haar roedel in gevaar is en de duisternis oprijst, moet Priya beslissen wat ze bereid is te riskeren voor degenen van wie ze houdt. Magie kan verwonden of genezen — maar het hart? Dat is waar de ware kracht schuilt.
Hoofdstuk 1: Een kosmische ramp
PRIYA
Er was niets dat je leven meer als een absolute puinhoop liet voelen dan kijken naar je kersverse beste vriendin in een zwierige godinnenjurk, badend in maanlicht en magie.
Kat zag er adembenemend uit. Hemels. Machtig. Zoals de luna die ze altijd al had moeten zijn. Kael, die naast haar stond, straalde dominantie uit, met precies de juiste hoeveelheid van een smoorverliefde dwaas. En de rest? Met tranen in de ogen, klappend, genietend van het sprookje. Iedereen behalve ik.
Begrijp me niet verkeerd, ik was ontzettend blij voor ze. Kat en ik hadden elkaar misschien pas een paar weken geleden ontmoet, maar samen met iemand vechten schept een band zoals niets anders dat kan. Ik gunde haar niets dan geluk.
Maar haar op dit moment zo zien, dwong me te erkennen wat ik niet had... wat ik niet kon hebben.
Ik stond aan de rand van de open plek, half in de schaduw, en klemde mijn wijnglas vast alsof het het enige was dat me aan deze realiteit verbond. En toen was hij daar. Ted.
Natuurlijk vond hij me. Hij kwam aanrennen als een te grote golden retriever in een smoking, vol wilde, ongetemde energie en een glimlach die de meest chagrijnige persoon ter wereld nog kon inpakken. Wat, laten we eerlijk zijn, waarschijnlijk zijn echte superkracht was.
„Daar is ze,“ zei hij, terwijl hij met een grijns naast me kwam staan zonder enig besef van persoonlijke ruimte. „De vrouw van mijn dromen en tevens de vrouw die me momenteel probeert te negeren alsof ik een slechte Tinder-date ben.“
Ik kreunde. „We gaan dit vanavond niet doen, Ted.“
„We gaan dit vanavond absoluut wel doen.“ Hij trok zijn wenkbrauwen op en nam een dramatische slok champagne. „Kijk, als we nog meer voorbestemd waren, dan had de maan onze namen gewoon op elkaars voorhoofd getatoeëerd. Ik weet vrij zeker dat de geesten al wedden op onze paringsceremonie.“
„Het is een kosmische ramp; dat heb ik je al verteld,“ mompelde ik.
Ted knipperde. „Ik zie het liever als een kosmische romcom. Denk er eens over na. Jij, ik, mate-band. Ik laat je lachen; jij rolt met je ogen. We worden verliefd, redden de wereld, waarschijnlijk terwijl we op bijpassende motoren de strijd in rijden.“
„Je hebt niet eens een motor.“
„Nog niet. Maar voor jou, Priya? Zou ik het leren.“
Ik draaide me naar hem toe met gekruiste armen. „Dit is geen grap, Ted. Een mate-band is voor het leven. Het is heilig. Serieus.“
„En ik kan niet serieus zijn?“ Hij viel dramatisch stil. „Oké, slecht voorbeeld. Maar ik kan het proberen te zijn. Ik kan ook een geweldige lasagne maken en het hele derde seizoen van The Office uit mijn hoofd opzeggen. Je weet wel. Voor het geval dat voordelen van de band zijn.“
„Je bent onmogelijk.“
„Maar wel charmant,“ voegde hij eraan toe met een knipoog.
Ik haatte het hoe een deel van mij glimlachte. Gewoon een beetje. De allerkleinste trilling van mijn lippen.
De waarheid was dat, sinds ik me realiseerde dat we mates waren — dankzij de fluisterende voorouders van Kat en een erg enthousiaste Ted die het praktisch van het dak van The Rusty Fang schreeuwde — ik het onvermijdelijke probeerde te ontvluchten.
Ik was niet zoals Kat. Ik rende niet blindelings af op wat de goden en godinnen op mijn pad brachten. Ik was praktisch. Gecontroleerd. Berekend.
Mate-banden? Ze waren rommelig. Gevaarlijk. Kosmische chaos verpakt in feromonen en het lot. En ik had te hard gewerkt aan het bouwen van muren om het universum ze voor me te laten platgooien.
Ted stootte zachtjes tegen mijn schouder. „Ik weet dat je bang bent. Ik zou ook bang zijn als ik de eeuwigheid met mezelf moest doorbrengen.“
Ik snoof. „Je bent echt een idioot.“
„Maar ik ben jouw idioot,“ zei hij, terwijl zijn stem net iets zachter werd. „Of tenminste, dat zou ik kunnen zijn... als je me toelaat.“
En daar was het. Die angstaanjagende, prachtige waarheid die tussen ons in hing. Ik kon wegrennen. Ik kon doen alsof de band er niet toe deed. Maar de manier waarop hij naar me keek? Alsof ik de enige ster in zijn hemel was? Dat was niet iets wat je kon negeren.
Precies op dat moment klonk de lach van Kat over het veld, en ik keek op en zag haar en Kael dansen. Luna lag als een harige kleine maanwachter opgerold op een stoel in de buurt. Voor een seconde leek alles... op zijn plek.
„Ik beloof niets,“ zei ik uiteindelijk.
Teds grijns werd breder. „Dus je zegt dat er een kans is.“
Ik rolde met mijn ogen, en hij stak zijn hand uit om zijn vingers met de mijne te verstrengelen.
Net toen ik mijn hand uit die van Ted wilde terugtrekken — voordat hij onze huwelijksreis begon te plannen of onze kinderen namen ging geven — hoorde ik de stem van Kat boven het gelach en de muziek uitstijgen. „Priya! Talia! Ezra! Hebben jullie zin om even de show te stelen?“
Ik draaide me om en zag haar in het midden van de geïmproviseerde dansvloer staan, op blote voeten, stralend. Ze grijnsde als een vrouw die zojuist de loterij had gewonnen én een heksenkring had verslagen.
Talia stond al aan haar zijde met opgetrokken wenkbrauwen. „Je wilt de sterrenspreuk doen? Nu meteen?“
„Waarom niet?“ Kat haalde haar schouders op. „Het is een feest, en iedereen kan wel wat magie gebruiken.“
Ik keek naar Ezra, die me een scheve grijns gaf en me een duwtje naar voren gaf. „Kom op, kleine Priya. Laten we ze versteld doen staan.“
Ik rolde met mijn ogen en gaf mijn drankje aan Ted. „Houd dit vast. En knoei niet.“
„Dat zou ik nooit doen,“ zei hij gespeeld beledigd. Toen boog hij naar me toe en fluisterde: „Laat de sterren dansen, Priya.“
Ugh. Hij was zo irritant. En helaas... best wel schattig.
Met zijn vieren stapten we naar het midden van de open plek en vormden een cirkel op de dansvloer, terwijl de maan een zilveren gloed over alles heen wierp. De menigte verzamelde zich langzaam om ons heen, een mix van heksen en wolven die nieuwsgierig waren om te zien wat er ging gebeuren.
We hadden niet veel nodig. Alleen elkaar, en de herinnering aan onze oefensessies in het roedelhuis onder de waakzame blik van mevrouw Graham. We hadden deze spreuk misschien al een dozijn keer eerder gedaan. Om te trainen. Voor de eenheid. Voor de lol. Maar vanavond voelde het anders. Geladen.
Ezra nam het noordelijke punt van de cirkel in, Kat keek naar het zuiden, Talia naar het westen, en ik draaide me naar het oosten. We sloten onze ogen en aarden onszelf. Kats stem was de eerste die opsteeg, zacht maar overtuigend. Toen Ezra. Daarna Talia. En tot slot, ik.
Het gezang was in het Rae-dialect. Het was oeroud en lyrisch, als wind die over het wateroppervlak streek. Terwijl we spraken, werd de lucht stil. De geluiden van gelach en klinkende glazen verdwenen. Er viel een stilte over de open plek.
Boven ons begon de lucht te glinsteren. Eerst was het slechts een zwakke gloed, als een rimpeling op een stil meer.
Toen... sterren. Duizenden kleine, gloeiende lichtpuntjes verschenen boven ons. Nee, geen sterren. Niet echt. Het waren fragmenten van energie, sterrenstof geweven uit onze magie en de lucht in geslingerd als een sterrenbeeld in beweging. Ze fonkelden en glinsterden, terwijl ze in trage, betoverende spiralen boven de open plek draaiden.
Een collectieve zucht van verbazing ging door de menigte. Zelfs de wolven stonden stil, met gespitste oren en staarten bevroren in hun zwaai.
Ik waagde een blik over de cirkel en ving Teds ogen. Hij keek absoluut verbijsterd, zijn mond iets open, en de weerspiegeling van de gloeiende lucht glinsterde in zijn donkere ogen. Maar het was niet alleen ontzag; het was trots. Alsof hij keek naar iemand in wie hij geloofde, iemand die magie maakte, zowel letterlijk als figuurlijk.
En op dat moment brak er iets in mij, slechts een piepklein haarscheurtje. Niet genoeg om iets toe te geven. Maar genoeg om me af te vragen... wat als?
We lieten onze handen tegelijkertijd zakken, onze stemmen stierven weg. De sterren boven ons dimden langzaam, als kaarsen die een voor een werden uitgeblazen, totdat de nacht weer normaal werd.
Even bewoog er niemand. Toen barstte het applaus los. Gefluit. Gejuich. Iemand riep: „Doe het nog een keer!“
Kat lachte en maakte een kleine buiging. Ezra boog dramatisch. Talia draaide een rondje. Ik stond daar alleen maar, mijn borst ging op en neer, en mijn hart klopte veel te hard. Ik keek terug naar Ted. Hij had zich nog steeds niet verroerd.
„Alles goed?“ vroeg ik, terwijl ik naast hem ging staan. Hij knipperde en gaf me mijn drankje aan alsof ik net van de set van een Marvel-film was weggelopen. „Je bent... ongelooflijk.“
Ik trok een wenkbrauw op. „Kom je daar nu pas achter?“
Hij grijnsde. „Oh nee. Ik heb het altijd al geweten. Maar nu heb ik visuele bevestiging.“
Na nog wat geklap, veel meer gelach en een paar zeer enthousiaste verzoeken voor een toegift — die ik beleefd afsloeg door in de tegenovergestelde richting te vluchten — slaagde ik er eindelijk in om uit de cirkel te glippen en weer op te gaan in de menigte.
De muziek was weer begonnen, de roedel danste weer, en de geur van geroosterde marshmallows waaide over van de vuurplaats.
Ik zag Kat bij de dranktafel, haar wangen rood van vreugde en een vleugje champagne. Ze straalde. Niet op de magische manier van eerder, hoewel dat ook meespeelde. Maar ze straalde op de 'ik ben net ingewijd als luna en vecht eindelijk niet meer voor mijn leven'-manier. Ze zag er... gelukkig uit. En dat stond haar goed.
Ik kwam dichterbij met een scheve glimlach. „Nou, Luna,“ zei ik, terwijl ik mijn glas ophief als groet, „je ziet er prachtig uit.“
Kat draaide zich om en haar gezicht lichtte op. „Priya! Dat was ongelooflijk daarnet. We hebben het deze keer echt perfect gedaan.“
„Ik denk dat we Drill Sergeant Thorn moeten bedanken,“ zei ik met een kleine schouderophaling. „We kunnen de wolven toch niet laten denken dat heksen alleen maar bezemstelen en slechte sfeer zijn, toch?“
Kat lachte en trok me in een omhelzing. „Dank je. Echt waar. Voor alles wat je hebt gedaan. En dat je hier vanavond bent.“
Ik beantwoordde de omhelzing en trok me toen iets terug. „Ik moet er wel vandoor gaan. Jij en Kael verdienen een avond zonder magische afleidingen.“
Kat hield haar hoofd schuin en nam me op. „Ben je morgen in de buurt van het roedelhuis?“
Ik aarzelde. Achter haar, aan de andere kant van de open plek, stond Ted in het middelpunt van de belangstelling bij een groep roedelleden. Zijn handen vlogen heen en weer in levendige gebaren terwijl hij een waarschijnlijk overdreven verhaal vertelde.
Gelach barstte los uit de groep, en hij maakte een spottende buiging alsof hij op een podium stond. Ik staarde een tel te lang naar hem. Toen draaide ik me terug naar Kat.
„Ik weet het niet,“ zei ik droogjes. „Misschien moet ik morgen besteden aan het zoeken naar een heel goede verstopplek.“
Kats ogen sprankelden ondeugend. „Zo erg, hè?“
„Zo vastberaden,“ corrigeerde ik, terwijl ik dramatisch zuchtte. „Die man is als een golden retriever met een sixpack. Als hij nog één verdomd drankje voor me haalt en me aankijkt alsof ik de zwaartekracht heb uitgevonden, dan word ik gek.“
Kat snoof. „Je vindt het geweldig.“
„Zeker niet.“
„Zeker wel.“
„Als ik een huisje aan een meer in een ander rijk vind, vertel ik je niet waar het is.“ Ze glimlachte alleen maar veelbetekenend, alsof ze op de eerste rij zat voor de chaos die mijn leven op het punt stond te worden.
„Feliciteer je uit de kluiten gewassen straathond van een mate maar,“ zei ik, en ik gaf haar een duwtje tegen haar schouder. „En serieus — laat de champagne niet opraken. Deze plek heeft het nodig.“
„Ik zie je morgen,“ riep ze me na.
Ik antwoordde niet. Voornamelijk omdat ik geen idee had of ik de verleiding kon weerstaan om op te komen dagen. Maar afgaande op de manier waarop Teds ogen de mijne vonden zodra ik me omdraaide, en de onnozele grijns die zich over zijn gezicht verspreidde, ja. Ik zat absoluut in de problemen.
