Proefpersoon boek 2
Auteur
Tami
Lezers
2,1M
Hoofdstukken
27
Het nieuwe nieuwe leven
Test Subject Book 2
Als iemand me een paar maanden geleden had verteld dat ik de niet-echt-moeder van zes „kleine“ draken zou zijn, werkend voor een enorme gouden draak die toevallig ook de liefde van mijn leven is, had ik diegene naar een psychiater gestuurd. Maar nu ben ik hier, in deze door Des zelf gecreëerde wereld, die we veranderen wanneer hij of ik daar zin in hebben, en aanpassen aan onze behoeften.
Ik begon niet alleen een nieuw leven toen ik voor Des ging werken, ik begon kort daarna nog een nieuw leven, toen ik erachter kwam dat geneukt worden door allerlei monsters het beste is wat me ooit is overkomen. En dat gedaanteverwisselen is gewoonweg geweldig. Nadat Des mijn tieten groter had gemaakt, genoot ik er echt van en kon ik niet stoppen met ermee te spelen.
Dit maakte sommige van de monsters geil en ze begonnen te klagen dat Des nu zijn broedmoeder had, maar dat zij zouden moeten wachten tot ik zin had om met ze te slapen. En dit bracht me op een idee dat ik Des nog moet vertellen. We zijn momenteel aan het „avondeten.“
Wat er meestal uit bestaat dat de babydraken — die nu ongeveer zo groot zijn als flinke auto's — rondrennen en tegen me aan proberen te wrijven. Want het zit namelijk zo: draken hoeven niet te eten, ze voeden zich met gevoelens. Dat van Des is uiteraard Verlangen, wat de reden is dat hij er zo van geniet om toe te kijken hoe ik door iedereen word geneukt. En we hebben de baby's nog geen namen gegeven, dus hun gevoelens staan nog niet vast, wat betekent dat ze hun vader volgen.
„Blue was de eerste. Hij zou als eerste een naam moeten krijgen,“ merkt Mehdi rustig op. Hij is meestal in de buurt, tenzij hij met Lazaros aan het praten is of Sylvan aan het neuken is. Of de andere monsters aan het plagen is.
„Dat zeg je alleen maar omdat hij ook blauw is.“ Ik grinnik en duw Red weg, die vrij accuraat net zo vurig is als zijn kleur impliceert.
„Nou ja, misschien.“ Mehdi grijnst. „Maar toch. Hij is best rustig vergeleken met de rest, hij wil liever helpen dan krijgen wat hij wil. Hij zou een rustige naam moeten krijgen.“
„Welk gevoel past er dan bij?“ vraagt Des, en ik ga in kleermakerszit zitten en kijk naar Blue.
„Altruïsme?“ vraag ik.
Des houdt zijn hoofd schuin. „Ik weet niet zeker of het echt een gevoel is of niet, maar Ruis zou een schattige naam zijn.“
„Mee eens.“ Mehdi kijkt naar Des, die knikt.
„Dan wordt het Ruis.“ Zijn ogen lichten even op voordat hij Ruis' voorhoofd aanraakt, wat diens ogen als antwoord ook doet oplichten. „Hij is nu ingeprent. Altruïsme is nu zijn bestemming.“
„Oké, Greeny.“ Mehdi wrijft in zijn handen. „Hij lijkt altijd in een goede bui te zijn.“
„Ja, hij is nogal joviaal,“ is Des het met hem eens, en ik grijns.
„Dat is een schattige naam. Jovi.“
Des lijkt verrast, maar dan glimlacht hij en prent hij Jovi ook in.
„Reddy hier is duidelijk Passie,“ stelt Mehdi vast, en Des en ik knikken tegelijk. „Pas? Of Sion?“
„Sion klinkt leuk,“ stel ik, en Des stemt ermee in en prent hem als volgende in.
„Hoe zit het met Silver hier? Hij is stil, maar... gretig om het anderen naar de zin te maken. Hij zag dat de minotaurussen ruw tegen elkaar deden, dus ging hij erheen en koelde ze af met water... ze waren niet zo blij, maar hij wilde ze tevreden stellen,“ legt Mehdi uit, en ik lach.
„Nou, wat dacht je dan van Satisfactie? Satis?“ stel ik voor, en Des lijkt erg tevreden met hoe snel we vandaag nadenken.
„Pinky-Lee kan niet stoppen, wat hij ook doet,“ klaagt Des, en ik grinnik. „Hij is veel om te behappen.“
„Hij... volhardt.“ Ik grijns, en ze grinniken. „Veran?“
„Je bent hier goed in. Waar komt dit ineens vandaan? We denken hier al drie maanden over na,“ herinnert Des me, en ik haal mijn schouders op.
„Geen idee,“ zeg ik, hoewel ik wel een vermoeden heb. „Blackie is... een handvol.“
„Is dat alles wat je over hem te zeggen hebt?“ Des grijnst, en ik voel mijn wangen rood worden.
Hij was de eerste die me probeerde te 'bestijgen'. Ze zouden dat nog niet moeten proberen. Maar hij deed het wel, en hij wilde niet stoppen totdat ik tevreden was.
„Hij liet je klaarkomen door alleen maar met zijn staart tussen je benen te wrijven, Cat,“ herinnert Mehdi me, en ik voel mijn gezicht nog meer oplichten, wat hem aan het lachen maakt.
„Ik begrijp je plotselinge schaamte niet, waarom voel je je nu beschaamd? We hebben alles van je gezien.“ Des kijkt verward.
„Maar... ik heb jullie niet tot leven gewekt,“ zeg ik zachtjes.
„Je moet de gedachte vergeten dat ze je kinderen zijn. Dat zijn ze niet. Aangezien er alleen mannelijke draken zijn, hebben ze geen moeders, ze hebben alleen broedlichamen,“ legt hij uit en ik snuif.
„Wat fijn, ik voel me echt gewaardeerd,“ zeg ik ironisch, waardoor Silver — nee, Satis — naar me toe komt en zijn gezicht tegen dat van mij wrijft. „Jij bent zo'n schatje!“
„Hoe zit het met Lima?“ zegt Mehdi en we kijken hem verbaasd aan. „Climax. Lima.“
„Waarom niet.“ Ik kijk naar de enorme slapende baby, die zijn ogen opent als ik mijn hoofd draai. „Ik heb altijd het gevoel dat hij de meest volwassene van hen is.“
„Ik weet dat je dol op hem bent geworden.“ Des glimlacht. „Zelfs nog meer dan op de anderen.“
„Ik vind ze allemaal even leuk!“ roep ik uit, maar Des grinnikt.
„Het is normaal dat je de ene leuker vindt dan de anderen. Hij zal de eerste zijn die je zal breeden, als de tijd daar is,“ zegt hij rustig en dit is zo raar.
„Vind je het... niet erg dat je eigen zonen met me zullen slapen?“ vraag ik en Des schudt zijn hoofd.
„Integendeel. Het is de grootste eer om te weten dat hun bloed door de generaties heen zal worden gedragen, met zo'n geweldig proefp... vrouw,“ corrigeert hij zichzelf, en ik glimlach.
„Zo raar, maar ik hou ervan.“
Nu de baby's namen hebben, keert de verveling terug. Het is gewoon... niet genoeg. Ik heb nog maar één taak over, en die lijkt onbereikbaar. Richard.
Ik kijk hoe hij met de babydraken speelt, aangezien ze alleen echt dat lijken te zijn — baby's — als hij in de buurt is. Er is helemaal niets seksueels aan hun interactie, wat normaal wel het geval is. Des wil geen informatie over hem delen, en Richard zelf is typisch zwijgzaam.
Maar dit is niet genoeg om me tevreden te houden. Ik wil... meer.
„Je lijkt onkarakteristiek... melancholisch.“
Lazaros gaat naast me zitten, en ik moet nog steeds wennen aan hoe hij zit, wat heel logisch meer lijkt op een paard dat gaat liggen. Maar het is nog steeds vreemd.
„Het is niets,“ zeg ik, maar hij grinnikt.
„Wist je dat de verhalen waar zijn? Centauren komen uit de Griekse mythologie. We leefden vroeger onder goden en godinnen — en geloof me, zij wisten wel hoe ze plezier moesten maken,“ vertelt hij me, en ik glimlach. „En ik heb geleerd om een leugen te ruiken als ik er een hoor.“
„Ik wil niet dat Des denkt dat ik... hebberig of ongelukkig ben,“ fluister ik, maar Lazaros schudt zijn hoofd.
„Hij is een draak, Cat. Hij leeft niet volgens menselijke normen, hij geeft niet om dezelfde dingen of voelt niet dezelfde emoties. Hij begrijpt veel meer dan je zou denken.“
„Wat wil je daarmee zeggen?“
„Vertel hem je gedachten, je wensen. Je zult verrast zijn, behoorlijk... aangenaam. Daar ben ik zeker van.“ Lazaros knipoogt en ik moet grijnzen, hoewel ik dat niet wil.
„Maar... ben ik te hebberig? Ik bedoel... ik heb letterlijk vier gigantische lullen tot mijn beschikking wanneer ik dat maar zou willen, nog meer als ik de andere monsters hier in de buurt zou opzoeken, en binnenkort zullen er nog zes bij komen. Maar toch... heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt.“
„En wil je erachter komen wat dat is?“ vraagt Lazaros.
Ik kijk hem nieuwsgierig aan en knik.
„Dan moet je het aan de baas vragen.“
„Hij is niet echt jouw baas meer. Of de mijne.“ Ik lach, maar Lazaros schudt zijn hoofd.
„Hij heeft ons gered van een wisse dood, maar jij was het die ons vrijliet in dit paradijs. En dat weet hij. Hij zal doen wat je wilt, als je hem vertelt hoe je je voelt. Hij is niet menselijk, hij weet het niet. Praat met hem, je zult verrast zijn, dat beloof ik.“
Als de zon ondergaat, durf ik het te vragen. Het is nu alleen Des en ik, aangezien hij graag alleen slaapt met mij naast hem, meestal in zijn drakenvorm.
Maar voordat hij vandaag verandert, pak ik zijn hand.
„Ik wil je vertellen dat ik van je hou, en ik waardeer alles wat je voor ons doet,“ zeg ik, en hij houdt zijn hoofd schuin.
„Ons?“ glimlacht hij. „Zie je jezelf nu als een van de monsters?“
„Nou... ik ben een gedaanteverwisselaar en daarnaast zie ik mezelf niet graag als niet een van hen,“ geef ik toe en hij knikt.
„En ik hou van je met heel mijn hart, dat weet je. Maar ik weet genoeg van mensen om te weten dat het niet normaal is om me dit zomaar te vertellen. Wat zit je dwars?“
„Ik... vroeg me af. Is dit... het? Is dit alles? Moet ik drakeneieren blijven uitpoepen tot ik sterf?“
„Oh liefje, je zult nooit sterven.“ Des lacht en ik ben compleet in shock.
„Wat?!“
„Je bent nu een gedaanteverwisselaar. Dit betekent dat je organen en je hele lichaam zichzelf... resetten, telkens wanneer je verandert. En je weet wanneer je verandert.“ Hij grinnikt.
„Dus... zeg je nu... dat hoe meer ik neuk, hoe langer het zal duren voordat ik sterf?!“ gil ik en Des lacht het uit, terwijl hij knikt.
„Dat zou je kunnen zeggen. Je lichaam veroudert niet meer en wat het ook is dat je niet bevalt, kun je veranderen.“ Hij streelt mijn gezicht. „Maar als ik het voor het zeggen had, is er niets wat ik zou veranderen, want je bent puur en perfect sinds de dag dat je mijn kantoor binnenstapte.“
„Je bent een vlotte prater.“ Ik giechel. „Maar ik zou het echt niet erg vinden om wat groter te worden, zodat ik je hele drakenlul aankan.“
„Liefje, je bent nu een gedaanteverwisselaar, met de geboorte van de eieren ben je getransformeerd. Je hoeft nu niet meer groter te groeien. Wat het ook is dat je wilt, het zal gebeuren. Probeer het. Stel je iets voor.“
„Hmm...“ Ik grinnik en sluit mijn ogen.
Ik stel mezelf voor met fantastische buikspieren, brede heupen en een sappige, stevige maar grote kont, iets wat normaal alleen mogelijk is met een operatie of photoshop. En als ik mijn ogen open, kijk ik naar beneden en... vind ik precies wat ik me had voorgesteld.
„What the fuck,“ fluister ik en hij lacht, terwijl hij met zijn hand over mijn kont glijdt.
„Er zijn geen grenzen. Je zou zelfs zelf in een draak kunnen veranderen.“
„Maar... ik dacht dat er geen vrouwelijke draken bestonden.“
„En die zijn er ook niet. Het zou slechts een... soort kopie zijn. Je zou geen echte draak zijn. Maar liefje... vertel me wat je nu verlangt.“ Hij glimlacht en pakt een pluk van mijn haar in zijn vuist.
„Zijn er nog meer monsters daarbuiten?“ fluister ik, en Des' ogen worden een beetje groter. „Dit kunnen toch niet de enigen zijn, of wel?“
„Er zijn er inderdaad veel meer.“
„Laten we ze redden,“ zeg ik binnensmonds, en Des houdt zijn hoofd schuin. „Ik wil ze een nieuw leven in veiligheid geven, ze beschermen en ervoor zorgen dat hun soort zal overleven.“
„Wil je... ze allemaal breeden?“ vraagt Des aarzelend, en ik knik langzaam.
„Ik kan zien hoe eenzaam sommigen van hen zijn. Mehdi zou dolgraag nog een djinn ontmoeten. De weerwolf is zo eenzaam, hij neukt me amper meer, hij wil alleen maar aandacht en knuffels. En stel je al die monsters voor die op Sylvan lijken of nog erger? Mensen zouden ze direct doden, maar wij zouden ze kunnen redden!“
„Weet je wel wat je vraagt, Cat?“
„Ik ben er... niet zeker van.“
„Die monsters zijn er. En de meesten van hen bevinden zich op één plek. Maar het is heel gevaarlijk, en we zouden ons thuis voor een tijdje moeten verlaten.“
„We?“ Ik glimlach en pak zijn hand. „Je zou met me meegaan?“
„Ik zal nooit meer van je zijde wijken, mijn hart. Maar we zullen de hulp van iemand anders nodig hebben.“
„Wie dan?“
„Iemand die de plek kent waar we naartoe gaan. Die... het ooit bezat.“
„Wie is dat?“
„Richard.“
