Tainted Love (Nederlands) Book 2
Auteur
E. J. Lace
Lezers
353K
Hoofdstukken
54
Savannah is vastbesloten gerechtigheid te vinden, gedreven door de moord op haar geliefde. Met de hulp van haar bondgenoten infiltreert ze het kamp van de Hell Raiders om Mathias, de verantwoordelijke, te confronteren. Terwijl ze zich een weg baant door een wereld van motorbendes, intense confrontaties en persoonlijke vendetta's, worden Savannahs vastberadenheid en sluwheid op de proef gesteld. Gaandeweg ontdekt ze de kracht van haar zelfgekozen familie en de diepte van haar eigen veerkracht. Zal ze de gerechtigheid vinden die ze zoekt, of zal de prijs te hoog zijn?
Ik zei Justice, maar Vengeance werkt ook.
Savannah
„Je gaat niemand vermoorden, Savannah!“
Grave legt uit hoe ik het niet ongedaan kan maken en hoe het mijn geweten zal belasten. Wat als iemand erachter komt? Hoe zal dit me later beïnvloeden?
Hij zegt dat hij degene zou moeten zijn die Matthias om zeep helpt.
„Hoe denk jij Mathias uit het complex te lokken en hem koud te maken? Als het een eitje was, had Lucien het al gefikst. Luister nou eens.“
Ik begin mijn plan uit de doeken te doen. Ik vertel Grave hoe seks mannen dom maakt, vooral het idee van een echte pornofilm beleven.
„Je plan is om pech te veinzen voor het clubhuis van de Hell Raiders en Barns te verleiden tot seks langs de weg terwijl je wacht op een takelwagen? Meen je dit?“ vraagt Grave.
Ik zeg nee en sla mijn armen over elkaar, met mijn heup naar buiten.
„Ik ken porno, ik weet ook hoe aantrekkelijk ik ben. Ik hoef alleen de scène op te zetten. Jij kent bikers, wil je een handje helpen? Breng me dichtbij genoeg. Laat de auto panne krijgen waar hun camera's het kunnen zien. Laat ze mijn verhaal controleren.
„Ik hou sowieso niet van liegen,“ zeg ik. „Ik moet zo dicht mogelijk bij de waarheid blijven. Ik zal zeggen dat ik naar de stad ging, pech kreeg en een takelwagen nodig heb.“
„Ik zou voor de club kunnen stranden, overstuur en hulpeloos lijken, naar de poort gaan en zeggen: 'Hallo? Mag ik alsjeblieft mijn telefoon opladen? Mijn batterij is leeg en ik heb een takelwagen nodig of zoiets. Ik kom hier niet vandaan.'
„Dat brengt me in de club, waar ik mijn charmes kan laten werken en Mathias kan ontmoeten. Ik zal zoiets zeggen als: 'Nou, hallo,' en erg geïnteresseerd in hem doen, waardoor hij zal happen, zodat ik kan zeggen: 'Maar de takelwagen komt zo. Laten we seks hebben in mijn auto.'
„Dat krijgt hem buiten de poorten. Hij zal zich veilig voelen omdat het vlakbij is. Ik kan ons uit het zicht van de camera leiden en bam. Kopschot. Gerechtigheid voor Nina.“
Dane knikt, hier om me te steunen als niets anders.
„En daarna? Zijn lichaam? De club die het hoort? Het bloed? Wegkomen, we hebben alleen een politie-SUV, ze volgen je, kennen je gezicht en achtervolgen je, problemen voor onze club, een oorlog, en Jonah.“
Ik klik met mijn tong en begin na te denken.
„Oké, oké dus... ten eerste is hij hiermee begonnen. Hij heeft Nina vermoord.“
„Dat maakt niet uit, Savannah. Je kunt niet altijd gerechtigheid krijgen. Het is niet altijd simpele wraak. Dit is geen rijkeluiszoontje aftuigen met een seksspeeltje. Dit is moord. Iemand doden.“
Ik word boos en geïrriteerd maar ik kan er niets aan doen. Dit maakt me woedend. Mathias mag NIET blijven leven na Nina's leven te hebben genomen. Zo werkt het niet en dat sta ik niet toe.
Mijn moeder is dood, ik kan niemand specifiek de schuld geven.
Damon, Dane, Daxon en Darrion kunnen dat wel. Ze verdienen gerechtigheid voor de dood van hun moeder. Zoals iedereen dat zou moeten.
Lucien zal niet stoppen met mijn moeder beledigen, mij en mijn familie haten totdat deze man wordt gestopt.
Er moet een manier zijn.
„Het gaat er niet om een manier te vinden, Savannah, het gaat om wat er daarna gebeurt. Daar moet je over nadenken.“
Veel succes daarmee. Zoals we allemaal weten is dat nooit iets waar ik goed in ben geweest.
„Hij heeft mensen pijn gedaan van wie ik hou. Hij heeft Nina vermoord. Hij mag niet gelukkig verder leven terwijl Dane geen moeder meer heeft. Terwijl Damon haar moest zien sterven. Terwijl Daxon geen knuffels meer krijgt van zijn moeder, terwijl Darrion alleen Lucien heeft om tegen op te kijken.
„Terwijl oma helemaal alleen is en haar zaak zal sluiten als zij sterft. Matthias mag niet leven terwijl de mensen die van Nina hielden pijn lijden. Lucien, ik ken hem niet goed, maar ik wed dat hij stierf met zijn vrouw, toch?
„Dat betekent dat Mathias hun moeder én hun vader heeft afgepakt. Wat betekent dat alles wat Lucien mij heeft aangedaan Mathias' schuld is. Hij moet daarvoor boeten. Er is altijd een manier.“
Ik kijk Grave recht aan en stap dichterbij. Ik weet zeker dat hij probeert te begrijpen wat ik denk.
We staren elkaar aan, hij kijkt naar mij, ik geef dit niet op. We kunnen een manier vinden.
Er is altijd een manier.
Altijd.
„Als we dit doen, volg je wat ik zeg. Ik ga hier niet over discussiëren, Savannah. Ik weet wat ik doe,“ zegt hij met een lage, boze stem. Hij klinkt als een woedend dier.
Ik rol met mijn ogen en zucht maar ik ga akkoord en laat hem het plan vertellen.
***
„Ik kan dit niet geloven,“ begint Grave weer vanaf de passagiersstoel. De ramen staan open en de radio staat hard. Ik probeer kalm te blijven zoals eerder.
Ik ben nog steeds niet gewend aan autorijden, maar ik heb nu geen keus. Ik herinner me de eerste keer dat Damon me op zijn motor probeerde te krijgen. Hij zei dat auto's als kooien waren en dat achterop zijn motor rijden een goede eerste stap was.
Nu rijd ik in een Equinox. Ik kon het niet aan om passagier te zijn of achterin te zitten, maar door te rijden voel ik me in controle.
Wat had mijn Engel gelijk
Ik mis hem. Ik moet dit afmaken zodat ik terug kan naar mijn man.
„Wil je ophouden met klagen?“ zeg ik. „Zie het als wat het is. Weet je wel—vader-dochter tijd samen of zoiets.“
Ik kijk naar hem en zie zijn gezicht veranderen bij mijn woorden. Ik weet wat ik zei.
Jeremiah zal altijd mijn vader zijn.
Maar Grave is ook mijn vader... dus ik zou hem een beetje kunnen toelaten, toch?
Dat is niet alsof ik mijn vader bedrieg met een andere vader. Ik heb een vader die niemand ooit van me af zal nemen.
„Vader-dochter tijd samen?“ Hij zegt het alsof dat hem niet blij maakte. Wat een dwaas.
„Mijn vader en ik hebben samen mensen gedood. Het is een bindingsmoment,“ zegt Dane, wat Grave en mij aan het lachen maakt terwijl we doorrijden.
„Je weet wat je moet doen? We zouden het plan nog eens moeten doornemen,“ zegt Grave.
Ik stop voor een rood licht en kreun over de muziek heen.
„Ik weet wat ik doe. Ik snap het. Dit is serieus en ik zou gedood kunnen worden. Ik weet wat er op het spel staat. Je hoeft me er niet aan te herinneren dat als ik vandaag ergens in faal, mijn familie in gevaar is en zonder bescherming achterblijft.
„Ik snap het. Ik lijk misschien onvoorzichtig en snel met handelen maar dat ben ik niet. Ik weet wat ik vandaag doe. Hou op met doen alsof dit me voor altijd zal veranderen. Alsof ik een of ander kwaadaardig persoon word of zoiets.
„Je doet alsof ik niet al bloed aan mijn handen heb of dat dit zo moeilijk voor me zal zijn. Mathias is geen onschuldig kind dat niets verkeerd heeft gedaan. Ik ga een slecht persoon doden.
„Ik vermoord niet zomaar iemand. Ik zorg voor gerechtigheid en dat is het verschil. Dus wees stil en laat me mijn ding doen. Oké?“
Ik wacht bij het stoplicht en kijk naar hem.
Zijn hazelnootkleurige ogen kijken terug in de mijne, de zijne meer bruin en de mijne meer groen. De blauwe ogen van mijn moeder vermengd met zijn bruine maakten de mijne.
Zijn gezicht vertrekt in een kleine frons die hem bijna pijn lijkt te doen.
„Nu, zonder verder oponthoud...“ Ik zwaai irritant met mijn hand terug naar de weg en rijd verder de straat op.
Ik sla linksaf en rijd naar de plek waar we het over hadden.
Tijd om dit recht te zetten.
Oké. Oké. Oké. Ik kan dit.
Gewoon mijn taak doen en dit afmaken. Deze gerechtigheid halen en naar huis gaan.
Ik kan dit.
Als ik uit de auto stap, weet ik dat alles klaar is. Ik weet dat Grave en Dane zich verschuilen achter de bomen die deze weg omringen.
Ik heb alles al klaargezet—het belangrijkste zit in de details en ik zorgde ervoor dat ik deed als een verwarde-en-verdwaalde-maar-aantrekkelijke vrouw in nood.
Voordat mijn auto panne kreeg, zorgde ik ervoor drie keer langs de weg te rijden en midden op straat te stoppen om „het bord te lezen“.
Nu valt mijn auto stil met vreemde geluiden onder de motorkap, precies waar hun camera's het kunnen zien. Nu is het aan mij om mijn rol te spelen.
Ik open het portier, sla het hard dicht en doe gefrustreerd. Ik schop tegen de deur, dan mijn teenslippers uit, en sla overal tegen de zijkant van de auto terwijl ik schreeuw en vloek.
Met de motorkap open doe ik alsof ik niet weet wat ik doe, worstel ermee om hem omhoog te houden en laat mijn achterwerk zien... laat mijn shirt omhoog kruipen om mijn ondergoed te tonen.
Mijn korte broek is heel kort, het crop topje en bikini topje zien er geweldig uit. Ik doe als een middelbare scholiere die haar vriendinnen bij de waterval zou ontmoeten maar verdwaald is geraakt en nu is haar telefoon leeg en haar auto kapot.
Ik heb de hulp van een man nodig. Bah.
Ik schreeuw naar de lucht en probeer mijn telefoon aan te zetten voordat ik mijn teenslippers weggooi en gefrustreerd om me heen kijk.
Het is niet alsof ik het fake, mijn telefoon is echt leeg, ik moet hem echt opladen.
De hut heeft geen elektriciteit en ik kan er niet tegen.
Als ik de ijzeren poorten van het Hell Raiders complex zie, pak ik mijn schoenen op en loop die kant op.
Geluk bij een ongeluk. Ik loop regelrecht het gevaar in.
God... Mijn Engel gaat zo boos op me zijn.
