Tether
Auteur
Corinthe Davies
Lezers
17.1K
Hoofdstukken
34
Maggie keert naar huis terug in de hoop op troost, afsluiting en misschien een schone lei. In plaats daarvan vindt ze Elias: kalm, magnetisch en onmogelijk te negeren. Hun connectie zindert van spanning, gebouwd op lang begraven verlangen en regels die erom vragen gebroken te worden. Elias jaagt niet, hij nodigt uit, en stelt Maggie voor een keuze die tegelijkertijd roekeloos en opwindend voelt. Wat begint als een verleiding, verandert al snel in iets diepers, duisterder en vreemd genoeg teder. Maggie balanceert onafhankelijkheid met verlangen, terwijl Elias haar dichterbij trekt met zijn stille zelfverzekerdheid en onuitgesproken beloftes. In deze geladen hereniging dansen controle en overgave met elkaar, en moet Maggie beslissen hoe ver ze bereid is te gaan.
Hoofdstuk 1: Een Romeinse god die ik kende
MAGGIE
Er stond een foto op het bureau voor me. Twee mannen van middelbare leeftijd schudden elkaars hand. Ze lachten breed naar de camera, en ik bleef ernaar staren vanaf mijn stoel.
De afgelopen minuten was er niets anders te doen geweest. Phil, de manager van Galvano’s, nam een sollicitatiegesprek met me af. Het was voor een parttime baan als barvrouw.
Galvano’s was een vrij nieuw en chique Italiaans restaurant. Het was hard op weg naar een Michelinster. Het gesprek was even gestopt omdat Phil moest bellen. Ik zat zenuwachtig te spelen met de mouw van mijn zwarte blouse.
Toen Phil terugkwam in zijn kantoor, zag hij er gestrest uit. Zijn dunner wordende, zwart met grijze haar glinsterde van het zweet. Zijn gerimpelde voorhoofd was nu diep gefronst.
Hij keek twee keer, zichtbaar verrast. Even wist ik niet of hij me was vergeten, of dat hij verbaasd was dat ik nog niet weg was.
„Helaas,“ begon hij, en de moed zonk me in de schoenen, „ik moet ons gesprek afbreken. Er is een probleem met onze leverancier dat ik moet oplossen.“
Ik stond op en hing mijn tas over mijn schouder. Mijn blik was op de grond gericht, want ik probeerde mijn teleurstelling te verbergen.
„Ik begrijp het. Toch bedankt.“
„Kun je hier vanavond zijn om met Michelle mee te lopen? Zij begint om vier uur. Ze kan je de recepten laten zien en je wegwijs maken achter de bar.“
Ik keek verrast op. „Wat? Neem je me aan?“
„Ja, laten we kijken of je goed in het team past. Dus... vanavond?“
Ik knikte overtuigend. Ik kon een enthousiaste en opgeluchte glimlach niet verbergen.
Tot nu toe was mijn terugkeer naar Tucson één lange reeks van tegenslagen geweest. Mijn auto was ergens tussen Seattle en Arizona kapotgegaan. Mijn pinpas werd geweigerd toen ik de reparaties wilde betalen.
Mijn ouders bellen voor geld was erg confronterend. Zeker omdat ik al onderweg was om weer bij hen in te trekken. Het liet me twijfelen of ik wel de juiste keuze maakte. Ik liet mijn leven achter en keerde terug naar de woestijnstad.
Het was in elk geval een fijne ontsnapping aan al die regen. En nu? Slechts een paar dagen later had ik weer een baan. Het begon eindelijk de goede kant op te gaan.
Phils kantoor bevond zich bovenaan de trap achter de keuken van het restaurant. Ik zweefde haast de trap af. Onderaan de trap zag ik een groot figuur bij de achterdeur staan, kijkend naar een steegje.
Met zijn handen op zijn heupen keek hij toe hoe mensen kratten met producten uitlaadden. Vanaf de achterkant bleef ik even staren. Hij moest zeker één meter tachtig lang zijn en bestond uit pure spieren en discipline.
Zijn grijze shirt verborg het niet, en zijn donkerblauwe spijkerbroek sloot strak om zijn dijen. Het leek wel alsof die broek speciaal voor hem was gemaakt. Alsof hij voelde dat hij werd bekeken, draaide de man zich langzaam om.
Zijn blik kruiste de mijne. Zijn ogen waren donkergroen en heel herkenbaar. Een lichte, bruine stoppelbaard bedekte zijn kaak. Zijn korte, gouden haar was bovenop wat langer en netjes naar de zijkant gekamd. Het was alsof ik naar een Romeinse god keek.
Ik schrok me wezenloos. Een Romeinse god die ik kende.
„Elias?“
Zijn strenge blik werd iets zachter bij het horen van zijn naam.
„Hé, Margaret.“
Margaret? Ik wilde mijn gezicht vertrekken. Zelfs mijn oude bazen of leraren noemden me nooit zo. Het klonk zo... formeel en afstandelijk. Bovendien had hij me vroeger altijd Maggie genoemd.
„Lang niet gezien,“ lachte ik. Ik nam hem verwonderd in me op, vol ongeloof en in de war.
Maar goed, dingen veranderen. Mensen veranderen. We waren geen kinderen meer. Hij was drieëndertig, ik negenentwintig. En de laatste keer dat ik hem zag, was hij niet zo... breed gebouwd.
Maar zelfs toen was hij mijn eerste grote liefde, mijn eerste obsessie. En hij was de eerste die mijn hart brak.
„Uhm, wat doe jij...“ Ik wees vaag in de richting van de keuken.
„Ik ben hier de chef-kok,“ legde hij eentonig uit. „Ik hoorde van Toby dat je terugkwam.“
Geschrokken hield ik mijn hand op. „Wil je zeggen dat mijn broer je gevraagd heeft om mij aan te nemen?“
Elias keek weg en haalde zijn schouders op. „Toby wist dat we een parttime barvrouw zochten. En hij wist dat jij ervaring hebt. Ik zei dat hij je moest vertellen om te solliciteren. Dat is alles.“
Ik keek hem wantrouwend aan met samengeknepen ogen. Maar Elias gaf niet toe en kromp niet ineen onder mijn starende blik.
„Ik weet zeker dat Phil je op z'n minst een kans wil geven,“ voegde hij eraan toe.
Mijn schouders hingen slap naar beneden. „Oh... ja, ik mag vanavond met Michelle meelopen achter de bar.“
„Gefeliciteerd, dan.“
Ondanks de aardige woorden klonk hij niet echt verrast of blij voor me. Het deed me afvragen of Elias dit alleen aan Toby had voorgesteld uit verplichting naar zijn beste vriend. Misschien wilde hij me eigenlijk helemaal niet in zijn restaurant hebben.
En dat kon ik hem niet kwalijk nemen.
„Bedankt,“ antwoordde ik. Ik had het daarbij moeten laten. Maar mijn domme hart klopte in mijn oren. Ik wilde nog steeds heel graag met hem praten. „Uhm, dus, nadat je naar die koksschool in Parijs ging... ben je hier teruggekomen. Naar Tucson.“
Elias' blik werd donkerder, en ik begon te zweten in mijn nek. „Wat is er mis met Tucson?“
„Niets! Ik bedoel alleen, het is geen Parijs.“ Ik lachte.
Hij keek over zijn schouder naar het steegje achter het restaurant. „Dat is juist goed,“ zei hij. „Parijs is veel te vol en er zijn te veel restaurants.“
Geen idee, dacht ik. Ik was nooit verder geweest dan Seattle. „Hoe dan ook, uhm, het was goed om je weer te zien.“ Zonder erbij na te denken stak ik mijn hand uit.
Elias keek naar mijn uitgestoken hand. Toen hij geen moeite deed om die te schudden, werd ik rood. Ik liet mijn hand langzaam weer zakken.
„Sorry. Ik wilde je alleen maar bedanken. Voor de moeite die je voor me hebt gedaan.“
„Ik heb helemaal geen moeite gedaan. Stop met je te verontschuldigen.“
„Sor—“ Ik hield me in en schraapte mijn keel. Het was inmiddels een gewoonte geworden. „Ja. Oké.“
„Ik ben vanavond druk in de keuken. Maar veel succes achter de bar, Margaret.“
Weer mijn volledige naam. Ik fronste. Hij hield het inderdaad heel professioneel. Dat was prima.
Ik kon hem uit de weg gaan en toch mijn werk doen. Ik had dringend geld nodig. Er was geen enkele andere plek die me met open armen ontving. Ik hoefde alleen maar aan mijn kant van het restaurant te blijven. En Elias kon aan zijn kant blijven.
Makkelijk. Toch?
***
„Dus je bent weer bij je ouders gaan wonen, hè?“ vroeg Michelle. „Dat is zwaar.“
Bijna dertig, bij mijn ouders wonend, single, blut en zonder carrière? Ja... het was geen pretje.
We stonden allebei achter de bar. Deze was gemaakt van prachtig, donker gelakt hout. Ik zag mijn spiegelbeeld er bijna in.
Alles in Galvano’s voelde duur aan. Van de werkbladen en de warme hanglampen tot de eindeloze rijen kristallen flessen. Die stonden als kunstwerken achter ons opgesteld. Het was een groot verschil met de groezelige, luidruchtige sportbar waar ik tijdens mijn studie werkte.
„Het valt wel mee,“ antwoordde ik. „Mijn broer woont aan de overkant van de straat met zijn vrouw. Ik mag daar rondhangen als ik even adempauze nodig heb. Ze hebben een zoontje van vier, Kennedy. Hij is een kleine psychopaat, maar oh mijn God, hij is heel schattig. Ik moet je straks echt een foto van hem laten zien.“
Ik trok een pijnlijk gezicht om mezelf. „Shit, sorry, ik praat te veel over mezelf.“
Michelle wuifde het geamuseerd weg. „Meid, praat zoveel als je wilt. De andere barman die je volgende week ontmoet, Martin? Hij is oud, chagrijnig en saai als de pest. Trouwens...“
Ze leunde voorover en haar ogen twinkelden. „Ik heb via via gehoord dat je Elias kent.“
Ik haalde mijn schouders op. „Uhm, we zijn samen opgegroeid. Ik heb hem al een hele tijd niet meer gesproken.“
„Hij is nogal gesloten,“ antwoordde ze instemmend.
Ik begreep wat ze bedoelde. Ik nam Michelle even snel in me op. Ze was lang, slank en schijnbaar moeiteloos knap. Ze had donkerrode krullen en perfecte make-up. In haar neus zat een kleine zilveren piercing.
Ik keek naar mezelf en baalde van mijn neiging om ons te vergelijken. Ik was korter, voller, en gewoon heel onopvallend. Ik had geen neuspiercings of tatoeages, zoals zij en Elias wel hadden.
Mijn bruine haar was nog nooit in een stoere kleur geverfd. Mijn mooiste werkblouse, degene die ik nu droeg, had een lichte mosterdvlek op de mouw. Ik had die vlek er nooit uit kunnen krijgen. Het was duidelijk dat Michelle in een heel andere klasse speelde dan ik.
„Was hij vroeger ook al zo?“ vroeg ze.
Ik dwong mezelf uit mijn gedachten te komen en knikte. „Hij en mijn broer zijn al beste vrienden sinds de kleuterschool. En voor zover ik me kan herinneren, was hij altijd al een beetje... intens en serieus.“
Met een goede reden, want zijn thuissituatie was een complete ramp geweest. Ik was niet van plan om dat met Michelle te delen. Het was niet aan mij om daarover te praten.
„Oh. Nou, dat is logisch dan,“ zei ze.
„Hoe bedoel je dat?“
Michelle streek wat haar achter haar oor. Ze vulde een glas voor de helft met ijs en daarna met bruiswater. „Hij heeft een soort... tic in die keuken. Het moet allemaal perfect zijn. Alles is brandschoon, georganiseerd en gelabeld.“
„Ik bedoel, een keuken hoort toch schoon te zijn?“ vroeg ik met een zwakke lach. Ik vroeg me af waarom ik hem zo snel verdedigde.
„Dat zal wel. Hij maakt veel mensen daar bang. Ze klagen altijd en zeggen dat hij gemeen is, of te dominant, of wat dan ook.“
„Elias is niet gemeen,“ zei ik snel. Ik was me er heel goed van bewust dat hij de reden was dat ik überhaupt een gesprek had gekregen. „Hij is gewoon... heel precies.“
Michelle luisterde al niet meer. Ze werd afgeleid door iets over mijn schouder. Ik volgde haar blik en zag de chef-kok zelf door het keukenraam. Hij was geconcentreerd aan het werk. Zijn lange vingers bogen iets tegen het lemmet van het mes terwijl hij uien sneed.
De mouwen van zijn witte koksbuis waren opgerold. De stevige spieren van Elias' onderarmen bewogen mee terwijl hij in een soepel ritme werkte. Gefascineerd keek ik naar zijn precisie en focus. Zijn handen bewogen onmogelijk snel.
Verdomme.
Ik dacht het alleen maar, maar Michelle zei het hardop. We zaten duidelijk op één lijn.
„Ik zou veel bereid zijn te vergeven voor zo'n man,“ lachte ze. „Ik bedoel, ik wil niet als stront behandeld worden, maar... hij is echt getalenteerd met die vingers.“ Ze gaf me een duwtje met haar elleboog. „Begrijp je wat ik bedoel?“
