Kenzo
Auteur
Ivy White
Lezers
8.3M
Hoofdstukken
115
Niets staat in de weg van wat de dodelijke onderwereldbaas Kenzo Robernero wil, en de onschuldige Rebecca staat op het punt die les harder te leren dan de meesten. Jong en naïef wordt ze gestuurd om Kenzo op zijn wenken te bedienen... en al snel ontdekt ze dat hij ook de rest van haar lichaam wil. Op donkerdere, gevaarlijkere manieren dan Rebecca's zuivere geest zich ooit had kunnen voorstellen...
Leeftijdsclassificatie: 18+.
PROLOOG
Rozen zijn prachtig, maar hun geur draagt de last van verdriet met zich mee – een herinnering dat zelfs de meest delicate dingen littekens kunnen achterlaten.
De balzaal ademt rook en geheimen.
Titanen – machtige senatoren, zakengiganten, wapenhandelaars en mannen die vanuit de schaduw regeren, zitten rond een podium. Niemand verheft hier zijn stem. Macht schreeuwt niet. Het fluistert.
In het midden staat een doodsbange man. Geen ketenen, alleen angst die op zijn ruggengraat drukt. Zijn naam wordt niet uitgesproken. Het doet er niet meer toe. Hij heeft hen verraden – of dat nu uit lafheid, hebzucht of falen was, niemand neemt de moeite om het te benoemen. Het enige dat telt is de consequentie.
Kenzo leunt naar voren, zijn ellebogen op zijn knieën gesteund, zijn benen wijd uit elkaar. Hij is niet gespannen of gretig.
Een zilveren aansteker draait langzaam tussen zijn vingers en vangt lichtflitsen op. Klik. Draai.
De man op het podium beeft. Kenzo besteedt er geen aandacht aan – niet echt. Zijn blik glijdt over de trillende gedaante als rook die door een kamer zweeft, aanwezig maar onverschillig.
Het gewicht van zijn blik is voelbaar, hoewel hij niets prijsgeeft. Geen reactie. Geen nieuwsgierigheid.
Alleen de aansteker... klik, draai – om de seconden te markeren totdat er iets gebeurt.
Naast hem zit de Don – Vinx – in absolute stilte. Zijn stilte vult de kamer meer dan woorden ooit zouden kunnen. Niemand kijkt hem recht aan. In plaats daarvan kijken ze naar Kenzo, wachtend op de beweging die het lot signaleert.
De veilingmeester, een pezige man met een grootboek en een stem als schuurpapier, stapt naar voren. De veiling begint.
„Ik neem zijn buitenlandse rekeningen.“
„Ik zal zijn identiteit wissen.“
„Ik zorg ervoor dat zijn familie zijn naam vergeet.“
De man beeft. Hij probeert te spreken, maar niemand luistert. Nog niet.
Nog een bod.
Weer een bezit ontnomen.
Kenzo sluit de aansteker met een klik.
De kamer bevriest.
Elke gast weet wat dat geluid betekent. Deals pauzeren, glazen hangen stil in de lucht en de man in het midden stopt een halve seconde met bewegen.
Twee mannen in maatpakken komen op hem af en dragen een enkele zwarte envelop. Hij is zwaar, mat en verzegeld met een gouden insigne.
Ze overhandigen deze niet aan hem. Ze leggen de envelop op de vloer voor zijn voeten.
De man staart ernaar. Zijn lippen bewegen in gebed. Het is de verkeerde kamer voor goden, denkt Kenzo.
Hij bukt zich om hem op te pakken, zijn handen trillen terwijl hij het zegel verbreekt.
Binnenin, geschreven met gouden inkt:
3:27 AM
Zijn ademhaling is onregelmatig en schokkerig, omdat iedereen in deze kamer weet... niemand overleeft voorbij de tijd die op de envelop staat. Het is niet zomaar een vonnis. Het is een ritueel.
Wanneer de envelop wordt afgeleverd, knipperen de lichten in het huis van het slachtoffer één keer. Daarna speelt er een specifiek nummer – Crystal Castles - Transgender. Bij de laatste noot zijn ze verdwenen. Geen bloedspoor of getuigen. Alleen stilte.
De man valt op zijn knieën, tranen stromen over zijn gezicht. „Kenzo, alsjeblieft…“ raspt hij wanhopig.
Kenzo kijkt hem niet aan.
In plaats daarvan pakt hij het onaangeraakte wijnglas van zijn vader en heft het op.
Een toost.
Niets meer.
Vinx staat op. Kenzo volgt.
De man wordt weggeleid, maar de veiling gaat door.
7:00 AM, Tokyo.
Het nieuws breekt: een in ongenade gevallen energiemagnaat is dood aangetroffen in zijn penthouse. Geen teken van braak. Beveiligingsbeelden zijn blanco van 3:25 tot 3:29 AM. Een enkele cellonoot speelt op een loop uit verborgen luidsprekers wanneer de autoriteiten arriveren.
7:00 AM, London.
Een rivaliserend syndicaat annuleert een wapencontract van een miljard dollar. Er wordt geen publieke reden gegeven. In het geheim verwijdert een informant elk bericht dat met de familie van de Don te maken heeft. Ze wissen hun sporen uit voordat zij zelf worden uitgewist.
7:00 AM, D.C.
Een senator die op de veiling was, neemt abrupt ontslag. „Persoonlijke redenen,“ stelt zijn verklaring. Die nacht is zijn landhuis donker. Het personeel is weg. Zijn naam zal in geen enkele conversatie meer voorkomen.
Er werden geen kogels afgevuurd. Geen spektakel. Alleen het geluid van een sluitende aansteker, een nummer geschreven in goud en een wereld die wel beter weet dan de stilte in twijfel te trekken.
Kenzo hoeft niet te spreken. Zijn autoriteit is geritualiseerd. Gecodeerd en definitief.
12:00 PM, Arlington
Een suite in een wolkenkrabber, de zon bloedt door kamerhoge ramen, een pokertafel staat onaangeraakt, fiches gestapeld, maar er is geen spel gaande. De echte gok zit hem niet in het spel kaarten.
Kenzo leunt achterover in zijn stoel. Eén been gekruist, zijn hand rust licht op zijn horloge. Hij zit niet te friemelen of is onbedachtzaam. Elke beweging is gecontroleerd. Intentioneel. Tegenover hem schuift Sawter Alvarez, een man met te veel ambitie en te weinig geduld, ongemakkelijk heen en weer. Hij kwam voor antwoorden. Hij zal vertrekken met consequenties.
Kenzo spreekt niet. Hij tilt zijn glas langzaam op. De kamer wacht terwijl hij een slok neemt.
Sawter ademt scherp uit en vult de stilte. „Luister. Ik moet weten – zijn we oké?“
Kenzo zet zijn drankje neer. Een tik met twee vingers tegen de tafel.
Sawter krimpt ineen. Hij kent de code niet, maar hij weet genoeg om bang te zijn.
„Ik meen het, Kenzo.“ Hij leunt naar voren, zijn handen op het vilt. Te dichtbij. Verkeerde zet.
Kenzo doet niets. De afwezigheid van een reactie is een antwoord op zich. Sawter aarzelt en voelt het.
„...Kijk, als dit over de deal gaat, heb ik je hun namen verteld. Ik zat ertussenin.“
Kenzo's focus glijdt naar de onaangeraakte pokerfiches. Niet naar Sawter. Nooit naar Sawter.
Zijn vingers roffelen één keer tegen het glas.
Sawters adem stokt. „Denk je dat ik lieg?“
Kenzo tilt zijn pols een paar centimeter op. Zijn horloge vangt het licht, zijn secondewijzer tikt vooruit. Zijn ogen niet.
Sawter kijkt tussen de kaarten, fiches en het onaangeraakte spel kaarten door. Hij slikt. „Kenzo...“
Kenzo schuift met het topje van zijn vinger één fiche naar voren. Het draait één keer rond en landt plat.
Een enkele beweging. Een boodschap.
Sawter staat snel op. Het was nooit de bedoeling dat hij zou zitten. Het gewicht van de onuitgesproken waarschuwingen is ondraaglijk wanneer hij met een hand over zijn mond veegt, knikt en achteruit naar de deur loopt.
Kenzo spreekt niet.
Sawter opent zijn mond om te smeken, zich te verklaren en het opnieuw te proberen – maar hij ziet het nu.
Kenzo’s drankje blijft onaangeraakt.
Hij is al weggestuurd.
De kamer loopt leeg en alleen Kenzo blijft achter, zittend aan de pokertafel, zijn vingers rusten lichtjes tegen zijn glas. Het onaangeraakte drankje is koud geworden.
Aan de andere kant van de tafel ligt een andere envelop plat, 3:27 AM, geschreven in goud. Sawter Alvarez zal de zonsopgang niet halen.
Kenzo kantelt zijn hoofd iets en kijkt naar het raam. Carter Harrod. Rebecca Ferez. Karl Ferez. Hij prevelt de namen in zijn hoofd, het gewicht van elk krult als rook rond zijn gedachten.
Zijn vader, Vinx, had bevelen gegeven. Het protocol dicteerde geduld.
Kenzo tilt zijn hand op, zijn pols knikt lichtjes.
De beweging bestaat amper, maar zijn schaduw – zijn tweede in bevel – begrijpt het. Vanuit de verste hoek van de suite stapt de man naar voren en knikt één keer. Een stille vraag.
Kenzo tikt twee keer met zijn ring tegen het glas.
Geen reden om te wachten. Geen toestemming nodig.
Carter heeft fouten gemaakt. Hij liet Rebecca ongehinderd haar gang gaan. En Karl? Karl vergat wie er vanuit het donker toekijkt, zelfs als de lichten aan zijn.
Kenzo ademt langzaam uit door zijn neus, terwijl hij opstaat.
Geen woorden of bevestiging nodig. De beslissing is al genomen.
Vannacht komt hij zelf in actie.
