Het Kind van de Miljardair Boek 4: De CEO Beminnen
Auteur
Lezers
331K
Hoofdstukken
34
Hoofdstuk 1
Ik sloot mijn ogen een moment en deed ze toen weer open, in de halve verwachting dat het beeld voor me anders zou zijn. Maar het indrukwekkende gebouw van het ziekenhuis stond er nog steeds, wat bevestigde dat het geen droom was. Ik was hier echt.
Mascare General Hospital.
„Kun je het geloven, Angie? We zijn hier echt! Het heeft me twee dagen gekost om te beseffen dat we zijn aangenomen,“ zei Magnolia vrolijk, haar stem bruisend van enthousiasme.
„Ik weet het, het is onwerkelijk,“ stemde ik in.
Mascare General was het beste ziekenhuis van het land. Een baan hier krijgen was zoiets als het winnen van de loterij. En hier stond ik dan, met mijn winnende lot in mijn hand, maar toch niet in staat om de moed te verzamelen om door de deuren te stappen en mijn reis als arts-assistent te beginnen.
„Ik voel me op dit moment onverslaanbaar! Kom op, Angie, laten we naar binnen gaan voordat we onze moed verliezen,“ drong mijn beste vriendin aan, terwijl ze haar arm door de mijne haakte en me meetrok. Ik was dankbaar voor haar duwtje; zonder dat had ik misschien nooit de moed gevonden om naar binnen te stappen.
De binnenkant van het ziekenhuis leek meer op een luxe hotel dan op een medische faciliteit. Koffietentjes en cadeauwinkels stonden langs de marmeren gangen en ik probeerde alle weelde om me heen in me op te nemen.
„Dit voelt niet eens als een ziekenhuis,“ mompelde ik, waarmee ik het voor de hand liggende zei.
„Ik weet het. Met het geld dat de familie Maslow heeft, verbaast het me niet dat ze niet voor een traditioneel ziekenhuisontwerp hebben gekozen. Ik hoorde dat ze van plan zijn deze plek uit te breiden en ook vestigingen in andere steden te openen,“ merkte Magnolia op.
De naam Maslow had niets in me los moeten maken. Ik bleef mezelf voorhouden dat dit ook niet zo was, maar de trilling in mijn hart was een duidelijk teken dat ik tegen mezelf loog.
Ik mag niet aan hem denken. Het is zinloos. Hij maakt geen deel meer uit van mijn leven en ik weet zeker dat hij is doorgegaan met het zijne.
***
„Dat is waar, maar mijn belangrijkste doel is om zoveel mogelijk mensen te helpen,“ zei ik, terwijl ik keek naar een restaurantje weggestopt in een hoek. De lobby was niet de enige ruimte met eetgelegenheden en cafés; ze lagen verspreid door het hele ziekenhuis. Elke verdieping had iets unieks en de patiëntenkamers leken op suites in een duur hotel.
„Iedereen weet dat, Angie. En degenen die dat niet weten, komen er snel genoeg achter. Maar je moet ook een beetje plezier hebben. Ik hoorde dat ze hier een klein winkelcentrum hebben geopend en ik kan niet wachten om daar even te kijken,“ zei ze, terwijl ze op de liftknop drukte.
„Eerst plicht, dan plezier. Zo hoort het te zijn,“ herinnerde ik haar eraan, terwijl ik wachtte tot de lift kwam.
„Ja, ja.“ Ze rolde met haar ogen. „Maar je moet weer beginnen met daten, Angie. Ik meen het,“ voegde ze eraan toe voordat ik kon protesteren. „Ik weet dat je het moeilijk vindt om je voor iemand open te stellen, maar je kunt niet je hele leven alleen maar anderen redden. Het zou fijn zijn als je iemand had om bij thuis te komen. Iemand om je leven mee te delen.“
„Er is niets om te delen. Ik kan voor mezelf zorgen,“ wierp ik tegen.
Magnolia keek me sceptisch aan, maar ik nam niet de moeite om mezelf te verdedigen. Er was geen reden voor. Ze kende me beter dan wie dan ook en zag het meteen als ik loog, en waarom.
De lift kwam eindelijk aan en we stapten naar binnen. Het was de grootste lift die ik ooit had gezien, compleet met een donkerrood tapijt en een kleine kroonluchter.
„Wauw! Ik wist dat deze plek chic was, maar dit grenst aan extravagant. Hoe krijgen de artsen hier enig werk gedaan met al deze luxe?“ vroeg ze zich hardop af terwijl we naar de zesde verdieping gingen, waar de administratiekantoren waren gevestigd. We hadden een afspraak met de eigenaar en algemeen directeur van het ziekenhuis. Ik had geprobeerd hem online op te zoeken, maar vond niets. Het gerucht ging dat hij erg gesteld was op zijn privacy. Via de wandelgangen had ik vernomen dat hij het onlangs had overgenomen, maar weinigen wisten wie hij was en degenen die het wisten, hielden de kaken op elkaar.
„Als hen dat niet zou lukken, zou dit ziekenhuis niet bestaan. We hebben geluk dat we onder hun leiding mogen trainen,“ antwoordde ik.
„Dat is waar.“ Ze pauzeerde en nam de pracht van de lift in zich op. „Denk je dat de directeur onze sollicitaties zou kunnen annuleren?“
„Waarom zou hij dat doen?“
Ze haalde onverschillig haar schouders op. „Ik weet het niet. Wat als hij in een slecht humeur is en besluit ons de laan uit te sturen voordat we zelfs maar in kunnen klokken?“
Ik kon het niet laten om met mijn ogen te rollen. „Doe niet zo dramatisch, Mags. Dat zou hij niet doen. Hij is misschien nieuw, maar ik weet zeker dat hij professioneel is. Heb jij trouwens enig idee wie hij is?“
Ze schudde haar hoofd. „Ik heb geprobeerd om online wat rond te neuzen, maar er is helemaal niets over hem te vinden op sociale media. Meneer Maslow heeft behoorlijk geheimzinnig gedaan over het doorgeven van het stokje aan de nieuwe baas. Ik weet niet eens zijn naam.“
„Is het niet een beetje vreemd dat niemand weet wie hij is? Wat als hij een soort crimineel is?“ flapte ik eruit, terwijl ik meteen spijt had van mijn belachelijke opmerking. Afgaande op de blik die Magnolia me toewierp, vond ze het net zo absurd.
„Hij is geen crimineel. Criminelen ambiëren het niet om ziekenhuisdirecteur te worden. We komen er snel genoeg achter wie hij is,“ antwoordde ze, en ik probeerde mijn razende hart te kalmeren. Ik kon de bron van mijn onrust niet precies aanwijzen, maar het knaagde al aan me sinds ik een voet in het ziekenhuis zette.
De lift zette ons af op de zesde verdieping. Ik was verrast door de zachte tapijten onder mijn voeten en de kroonluchters boven ons. Er hing dure kunst aan de muren, terwijl Magnolia en ik onze weg zochten naar het kantoor van de directeur, dat zich - volgens de plattegrond van het ziekenhuis - aan het einde van de gang bevond.
„Er zijn hier zoveel kantoren. Het kriebelt om te zien wat er achter deze deuren zit,“ peinsde Magnolia, en ik pakte snel haar arm en trok haar naar me toe.
„Je gaat daar niet naar binnen. Wil je op je eerste dag al worden weggestuurd?“ siste ik.
„Ik word er niet uitgeschopt. Je zei net dat de directeur ons niet zou ontslaan,“ antwoordde ze, terwijl er een ondeugende grijns om haar lippen speelde.
„Nee, maar hij zal het wel doen als je gaat rondneuzen,“ schoot ik terug.
Ze rolde met haar ogen. „Rondneuzen, Angie? Echt waar? Nu ben jij degene die dramatisch doet. Ik wil gewoon zien wie hier werkt en wat voor banen ze hebben.“
„Daar kun je achter komen door de naambordjes te lezen,“ wees ik haar erop, terwijl ik naar een gouden bordje wees dat aan de muur hing naast een stevige, houten deur. Er stond een naam op die ik niet kon uitspreken en de functie van de persoon binnen.
„Ik vraag het ze liever persoonlijk,“ wierp ze tegen, maar ze deed geen verdere pogingen om bij de deuren in de buurt te komen.
We kwamen eindelijk aan bij de deur van de directeur na wat voelde als een eeuwigheid. De gangen in dit ziekenhuis leken wel eindeloos te zijn.
„Klop op de deur,“ gaf ik haar de opdracht. Een zacht stemmetje in mijn achterhoofd drong er bij me op aan om me om te draaien en weg te gaan, maar dat kon ik niet. Het was een vereiste voor alle nieuwe werknemers om de directeur te ontmoeten voordat ze begonnen met werken.
Magnolia tilde haar arm op en klopte zachtjes op het massieve hout. We wachtten twee volle minuten, en toen er geen antwoord kwam, overwoog ik om te vertrekken, precies zoals de stem in mijn hoofd me voorstelde.
„Klop nog een keer. En doe het dit keer wat harder,“ fluisterde ik.
„Dat is onbeleefd,“ antwoordde ze.
„Wat als hij het niet heeft gehoord?“
„Is hij slechthorend dan? Dat wist ik niet.“
„We weten niets over hem. Klop nu nog een keer. Het is duidelijk dat hij het niet heeft gehoord,“ drong ik aan.
Ze hief haar arm op en klopte nog een keer. Dit keer zwaaide de deur open en een man van rond onze leeftijd gluurde naar buiten. Hij had een bos warrig, blond haar en vriendelijke blauwe ogen. Hij was casual gekleed in een lichtblauw poloshirt en een spijkerbroek, met een paar blauwe Converse-sneakers eronder. Hoezeer ik ook mijn best deed, ik kon me hem niet voorstellen als de directeur.
„Hoi, jullie zijn vast de nieuwe arts-assistenten. Kom binnen,“ nodigde de man uit, terwijl hij de deur verder voor ons open deed zodat we naar binnen konden.
„We hadden eerder geklopt, maar ik geloof niet dat je ons hoorde,“ legde Magnolia uit terwijl ik het interieur van het kantoor in me opnam en me ineens realiseerde dat ik vergeten was de naam op het bordje buiten te lezen.
Het kantoor was ruim, met ramen van vloer tot plafond die een prachtig uitzicht boden op de London Eye. Planten stonden in een hoek bij elkaar, en een rij boekenkasten besloeg een hele muur. Er lag een stapel boeken op een fors bureau, samen met een iMac en een MacBook Pro, alsook diverse kantoorbenodigdheden. Aan een kant van het bureau stonden twee stoelen voor bezoekers, en bij de boekenkasten stonden een bank en twee loveseats rondom een glazen salontafel bezaaid met medische tijdschriften.
„Ga je gang en maak het jezelf gemakkelijk. Meneer Gardner komt zo bij ons,“ vertelde de man ons.
De vermelding van die naam deed mijn hart een slag overslaan, en mijn gedachten vulden zich ineens met herinneringen aan de man die mijn hart gevangen hield, ook al had ik het zijne niet.
Zou het dezelfde man kunnen zijn? Het leek onmogelijk. De man die ik kende had andere doelen. Ik kon me niet voorstellen dat hij de directeur van een ziekenhuis zou zijn. Nee, het moest een andere Gardner zijn. Het was tenslotte een veelvoorkomende achternaam.
Nee, dat is het niet.
Maar het kon toeval zijn. Mensen hadden immers voortdurend dezelfde achternamen. Ik moest stoppen met aan hem te denken en me focussen op het helpen van degenen die me nodig hadden, want hij had dat duidelijk niet.
„Waar is hij heen gegaan? Is hij aan de late kant?“ vroeg Magnolia terwijl ik mijn tas neerzette en in een van de bezoekersstoelen ging zitten. Er stond geen naambordje op het bureau, waardoor de identiteit van de directeur een raadsel bleef.
„Hij is even weg. Hij zei dat hij een belangrijke vergadering had,“ antwoordde de man.
„En wat is jouw naam, als ik het mag vragen?“ vroeg ik.
„Ik ben Ryan,“ reageerde hij met een stralende, witte lach.
„Leuk je te ontmoeten, Ryan. Ik ben Angela, maar je mag me Angie noemen. En dit is mijn beste vriendin, Magnolia,“ stelde ik ons voor.
„Fantastisch. Ik zou graag willen blijven om nog even te kletsen, maar ik heb nog een stapel dossiers om uit te zoeken en deze tijdschriften moeten worden opgeruimd voordat de baas komt,“ zei hij, terwijl hij gebaarde naar de tijdschriften die over de salontafel verspreid lagen.
„Heb je wat hulp nodig?“ bood Magnolia aan, terwijl ze haar map op het bureau legde en naar de salontafel liep om de tijdschriften te verzamelen. „Waar moeten deze naartoe?“
„Eh, daar beneden.“ Ryan wees naar de onderste plank, die vol stond met diverse medische tijdschriften. Het was duidelijk dat de nieuwe directeur een fervent lezer was, en ik merkte dat ik me afvroeg hoe hij daar de tijd voor vond.
„Wat kan ik nog meer doen?“ vroeg Magnolia nadat ze de tijdschriften op de juiste plek had gelegd.
„Nee, je moet gaan zitten en ontspannen. Het is je eerste dag en het is niet jouw taak om de klusjes van de baas te doen. Maak je geen zorgen, ik red me wel,“ verzekerde Ryan haar, met een glimlach op zijn gezicht.
Magnolia rolde met haar ogen en gaf hem een van haar bekende lachjes. Het soort lach dat duidelijk maakte dat ze interesse in hem had.
„Als je nog meer boeken moet sjouwen, denk ik dat je de hulp wel kunt gebruiken. Waar heb je nog meer hulp bij nodig?“ vroeg ze. Nu haar interesse duidelijk was – in ieder geval voor mij – wist ik dat ze elke vrije minuut met hem door zou brengen. Ik vroeg me, zoals altijd, af hoe ze zo snel voor iemand kon vallen. Ik was in mijn zesentwintig jaar pas in één man geïnteresseerd geweest, en hij wilde me niet eens. Ik probeerde me in andere mannen te interesseren, maar om een of andere reden lukte dat niet. Mijn hart snakte altijd maar naar één man, en ik had het gevoel dat ik als vrijgezel zou sterven.
„Ik moet een smoothie maken voor de baas,“ gaf Ryan een beetje verlegen toe. „Wil je daar echt mee helpen?“
Magnolia's gezicht lichtte op. „Ik maak een fantastische smoothie. Zeg me maar wat erin moet, en dan regel ik de rest.“
Ryan lachte. „Oké. Ik zal je naar de keuken brengen en dan kun jij je magie laten werken.“
Ze stonden op het punt om te vertrekken toen ik ze tegenhield. „Waarom gaan jullie nu weg? Wat als de directeur verschijnt?“
„Ik praat later wel met hem. Hij loopt heus niet weg. Jij kunt hem ontmoeten en alvast met je werk beginnen,“ zei ze, waarna zij en Ryan het kantoor verlieten.
Ik zuchtte, sloot mijn ogen en leunde achterover in mijn stoel, in de hoop dat mijn nieuwe baas snel zou komen. De eerste rondes stonden op het punt te beginnen en ik wilde zoveel mogelijk patiënten ontmoeten. Ik haatte het om mensen pijn te zien lijden en wilde ze zo snel mogelijk helpen om zich beter te voelen.
Het geluid van de opengaande deur liet me mijn ogen openen en mijn hart stond voor de tweede keer in minder dan een uur stil toen ik de man zag die ongetwijfeld mijn nieuwe baas was.
Oh God, waarom is hij hier?
Onze ogen ontmoetten elkaar, en terwijl ik hem alleen maar in shock kon aanstaren, zag ik een wervelwind van emoties door zijn groene ogen flitsen voordat ze tot hun gebruikelijke kalmte bedaarden.
„Goedemorgen, Angie,“ groette Nico me, terwijl hij naar zijn bureau liep en plaatsnam op de stoel die gereserveerd was voor de baas.
„Wacht, ben jij de nieuwe directeur van het ziekenhuis?“ flapte ik eruit, niet in staat om mijn verbazing in te houden.
Hij knikte simpelweg als antwoord, en het drong tot me door dat deze tijd als arts-assistent een stuk zwaarder zou worden dan ik had verwacht.
