Onder zijn huid
Auteur
Vivienne Wren
Lezers
17,9K
Hoofdstukken
41
“Hij hield de cupcake boven de vuilnisbak alsof het een dreigement was.” Hailey zou Heath Cavanaugh daarom moeten haten. Ze háát hem ook. Wat de manier waarop haar hartslag omhoogschiet als hij naar haar kijkt… uiterst ongelegen maakt.
Voordat romantiek überhaupt een rol in haar leven kan spelen, probeert Hailey gewoon een goede nanny te zijn voor de lieve, met zand bedekte Elsie en de stemmingswisselingen van haar baas te overleven. Maar dan begint Heath rond bedtijd rond te hangen, verschijnt hij in pak bij de waterspeeltuin en gedraagt hij zich persoonlijk beledigd omdat Hailey haar nummer aan een knappe, goedaardige man genaamd Wes heeft gegeven. 🙃
Heath is bazig, bot en allergisch voor plezier. Maar hij vangt Elsie ook op wanneer ze zich in zijn armen stort, vertelt belachelijke verhalen waar ze om moet schaterlachen, en kijkt naar Hailey alsof hij haar uit zijn hoofd leert. Je kent die blik wel.
Hailey flirt met Wes in het park omdat ze verdomme het recht heeft om te daten als een normale vrouw. Heath reageert daarop door politieagent te spelen over haar cupcakes, haar plannen en haar grenzen… totdat Elsie hen letterlijk dwingt elkaar welterusten te knuffelen.
En precies op het moment dat Hailey denkt dat ze eindelijk wat ruimte krijgt, stormt ze na haar date naar boven en treft ze Elsie’s bed leeg aan.
Hoofdstuk 1: Vreemdeling in de zandbak
HAILEY
„Kijk uit, baas!“ roep ik, terwijl ik een emmer vol zand van de glijbaan gooi.
Elsie giechelt. Ze springt naar achteren als het zand naar beneden valt en op de groeiende berg onderaan stroomt.
„Nog eentje!“ gilt ze, hoog en vrolijk.
„Je moet het zelf doen, Queen Bean. Mijn armen voelen als pudding. Ik ga wat water halen voordat ik neerval en een deel van de zandbak word.“
Ze zeurt misschien een seconde voordat ze wegrent om met een ander kind te spelen. Ze is het duidelijk alweer vergeten.
Ik ploeg door het losse zand. Ik laat me op het bankje vallen, op de enige schaduwplek in het hele park. Mijn haar plakt aan mijn gezicht terwijl ik in mijn tas zoek naar mijn waterfles. Ik neem een paar grote, heerlijke slokken.
Ik merk nauwelijks dat er iemand naast me staat, totdat een vriendelijke stem iets zegt. „Vind je het goed als ik hier kom zitten? Ik moet even uit de zon.“
Ik schud mijn hoofd, terwijl ik nog steeds naar Elsie kijk die rondjes rent. „Ga je gang.“
De man gaat zitten en steekt zijn hand uit. „Ik ben trouwens Wes.“
Ik kijk in eerste instantie nauwelijks zijn kant op. „Leuk je te ontm—“
Oh. Hallo, plot twist.
De man is lang, met strakke spieren en een zongebruinde huid. Hij heeft een glimlach uit een tandpastareclame. Zijn gezicht is vrolijk, met kuiltjes en warrige, blonde krullen. Hij ziet eruit alsof hij zo uit een strandfotoshoot de buitenwijken in is gelopen.
„Leuk je te ontmoeten, Wes. Ik ben Hailey,“ zeg ik, terwijl ik eindelijk zijn hand schud als een normaal mens.
Hij knikt naar de speeltuin. „Welke is van jou?“
Ik wijs vaag naar de chaos. „Die daar, die twee, die daar ginder... en ik geloof dat er hier ergens nog eentje rondloopt.“ Ik kijk langzaam en overdreven om me heen, alsof ik een kind kwijt ben.
Zijn ogen worden groot. „Verdomme, vijf?!“
Ik knik ernstig en onderdruk een grijns. „Je weet wat ze zeggen. Als je er één hebt, kun je er net zo goed vijf hebben.“
Wes grinnikt. „Ik weet vrij zeker dat niemand dat zegt.“
„Ik zeg het,“ antwoord ik, terwijl ik mijn waterfles optil als een proost.
Hij knikt naar mijn blote hand. „Ben je bang om je ring kwijt te raken in de speeltuin?“
„Ja, ik wil mijn vierkaraats diamant niet verliezen in de zandbak. Dan zou ik mijn erg rijke man om een nieuwe moeten vragen. En ik heb pas over drie maanden recht op een nieuwe.“
Hij lacht, voluit en ontspannen. „Nou, gelukkig heb je die rijke man om je leven vol chaos en pakjes sap te betalen.“
We zitten een tijdje in een fijne stilte naast elkaar, terwijl we kijken naar de kinderen die wild in de zon rennen.
„Dus,“ zegt hij uiteindelijk, „heb je echt een man?“
Ik schud mijn hoofd.
„Een vriend?“
Weer schud ik mijn hoofd.
„Is de vader van de kinderen eigenlijk in beeld?“
Ik glimlach en laat de leugen varen. „Het is alleen zij,“ zeg ik, knikkend naar Elsie. „En ze is niet van mij. Ik ben haar oppas.“
Ik neem hem in me op. „En jij? Heb je kinderen, of ben je hier alleen om moeders te versieren?“
„Geen van beide,“ zegt Wes soepel. „Ik pas op het kind van mijn zus.“ Hij wijst naar het jongetje met wie Elsie aan het spelen is. „Dat is Milo.“
Precies op dat moment struikelt Elsie over haar eigen voeten. Ze valt met haar gezicht vooruit in het zand. Ik sta al op voordat ze haar hoofd optilt en pak haar in mijn armen.
„Het is goed, schatje, het is goed,“ mompel ik, terwijl ik zand uit haar ogen veeg.
„Ik wil naar huis,“ huilt ze, terwijl ze zand uit haar mond spuugt.
Ik draag haar naar het bankje en pak haar waterfles uit mijn tas. „Spoel je mond even, lieverd,“ zeg ik, terwijl ik de fles tegen haar zanderige lippen houd.
Zodra ze grotendeels zandvrij is en klaar is met snikken, wordt ze slap in mijn armen als een leeggelopen ballon.
„Ik wil naar oom Heath,“ mompelt ze, snuffend tegen mijn schouder.
Ik onderdruk de neiging om te zuchten. Of te kreunen. Of allebei.
Ik snap die obsessie met Heath niet. In de acht maanden dat ik voor hem werk, heb ik de man misschien vijftien keer gezien. Hij heeft nooit meer dan een paar korte woorden tegen me gezegd. En toch is hij in Elsies ogen een soort superheld in een strak pak.
Ze aanbidt hem. Ze legt waskrijttekeningen op zijn bureau als offers aan een erg koude, goed geklede en knappe god. Ze plukt wilde bloemen voor hem, elke keer als we naar buiten gaan.
Heath Cavanaugh heeft niet om dit leven gevraagd, dat weet ik. Hij was te jong en te succesvol om het kind van zijn zus in zijn handen gedrukt te krijgen. Hem werd verteld dat hij het zelf maar moest uitzoeken.
Elsies moeder stierf bij haar geboorte. Haar vader is daar nooit overheen gekomen. Hij raakte verslaafd en verloor de voogdij toen ze drie was. Heath nam de zorg op zich, maar alleen praktisch gezien. Emotioneel? Dat deel besteedde hij uit. Hij nam een vreemde aan om zijn nichtje onder zijn dak op te voeden. Toen die vreemde vertrok, nam een ander het over: ik.
Ik gooi onze flessen terug in mijn tas en zet Elsie wat beter op mijn heup. „Oké, tijd om gedag te zeggen tegen Milo en Wes.“
Elsie zwaait zwakjes, terwijl ze mijn shirt nog steeds vasthoudt.
„Doei,“ mompel ik, terwijl ik mijn tas over mijn schouder hang.
„Wacht, kom je hier vaak?“ roept Wes ons na.
„Vrijwel elke dag,“ roep ik over mijn schouder, terwijl ik al naar de auto loop.
***
Ik rijd de oprit op en druk op de knop om het hek achter ons te sluiten. Daarna parkeer ik bij de achteringang.
Elsies verwelkte bosje wilde bloemen zit stevig in haar kleine vuistje geklemd. Ik maak haar autostoeltje los. „Ik wil oom Heath mijn bloemen geven,“ zegt ze lief.
„Oom Heath is aan het werk,“ herinner ik haar. Ik stuur haar zachtjes mee naar binnen. „Laten we ze in wat water zetten. Je kunt ze voor hem op het aanrecht laten liggen. Dan ziet hij ze later wel, oké?“
Elsie pruilt. „Hij is altijd aan het werk.“
Ik vind een kleine vaas in de kast en vul die met water. Ik zet haar verwelkte bosje bloemen precies in het midden van het aanrecht. Daar kan hij het onmogelijk missen.
Ik strijk met mijn hand over haar zanderige krullen. „Ik weet het, schatje. Kom, we gaan je schoonmaken en iets leuks doen. Wat dacht je van een filmavondje in onze pyjama's?“
Haar ogen lichten op alsof ik haar net een pony heb gegeven. „Maar het is niet eens weekend!“
Ik trek mijn wenkbrauwen theatraal op. „Dan kunnen we het maar beter niet aan je oom vertellen, toch?“
„Wat beter niet aan mij vertellen?“
Zijn stem klinkt als een donderslag achter me. Ik bevries midden in mijn stap.
Ik draai me om en zie hem staan. Zijn telefoon is tegen zijn oor gedrukt en hij staat met zijn rug naar me toe.
Heath Cavanaugh. Hij ziet er streng en strak uit. Er zit ijs in zijn stem en vuur in zijn blik. Hij is het soort man dat de leiding heeft in een kamer zonder zelfs maar op te kijken.
Ik slik en probeer ontspannen te lachen. „We wilden net een film gaan kijken en—“
„Bespaar me de details.“ Zijn toon snijdt dwars door de mijne heen. „Jij bent de oppas. Jij maakt de keuzes. Ik zou het waarderen als je me niet als de slechterik afschildert voor mijn nichtje.“
En zomaar verdwijnt hij weer in zijn kantoor. Hij neemt alle zuurstof met zich mee.
Ik sta even met stomheid geslagen stil. Dan kijk ik naar beneden naar Elsie en trek een wenkbrauw op.
„Hoor je dat? Ik maak de keuzes. Dat betekent vast dat we ook popcorn nemen.“
Elsie gilt en klapt in haar handen. „Mogen we ook cupcakes?“
Ik woel door haar haar. „Niet te veel willen, ukkie. Ga nu maar in bad voordat ik me bedenk.“
