Carrero Contract 2: Afspraken Herzien
Auteur
L. T. Marshall
Lezers
585K
Hoofdstukken
41
Hoofdstuk 1
Licht schijnt pijnlijk door mijn wimpers als ik mijn ogen probeer te openen. Ik ben volledig in de war. Ik ben me bewust van de herrie en chaos om me heen, maar het lijkt allemaal heel ver weg. Het is vreemd rustig. Ik lijk te zweven in een rare, gewichtloze bubbel van een vage realiteit. Alle geluiden klinken gedempt en ver weg.
Ik steek mijn hand uit om mijn hoofd aan te raken. Mijn arm voelt zwaar en alsof hij niet bij me hoort. Mijn hele lichaam doet zo'n pijn. Mijn schedel voelt alsof hij is opengebarsten en klopt hevig. Een warme hand stopt me halverwege. Dat brengt me terug naar het hier en nu.
„Ssst, rustig maar, schatje, ontspan. Mama Jo is bij je. Doe maar rustig aan, jongedame, en laat me je waarden controleren als een braaf meisje. Blijf stilliggen, hoor je. Ik ben zo klaar.“ Een warme, zorgzame zuidelijke vrouwenstem stroomt over me heen en kalmeert mijn bewegingen. Ik krimp in elkaar als haar lichte aanraking mijn arm wekt. Het voelde alsof die arm tot die seconde geen deel van mij was. Mijn arm tintelt terwijl ik in en uit deze vreemde, wazige mist zweef. Losgekoppeld in mijn vreemde, mistige wereld.
Ik heb geen idee waar ik ben of wat er aan de hand is. Ik kan niet goed zien. Het is slechts een slaperige, wazige mist van beweging als ik probeer scherp te stellen. Ik krijg het gevoel dat ik op een bed lig. Ik weet het niet zeker, hoewel ik voel dat ik plat lig en me ongemakkelijk voel. Ik kan gedaantes onderscheiden, misschien mensen die voor me bewegen, maar ik heb geen idee waar ik naar kijk. Alles is losgekoppeld en zo ver weg. Een zwaarte houdt me gevangen in deze vreemde toestand.
Het felle, verblindende licht gaat met een harde klik uit naast mijn linkeroor. Het geluid wordt versterkt en galmt na. Ik krimp weer in elkaar, en die stem komt terug als een zachte golf.
„Is dat beter, lieverd? De lamp is een beetje fel, en je moet rusten. Het is na twee uur 's nachts.“
Ik doe zo hard mijn best om te knipperen en mijn ogen helemaal te openen. Ze voelen alsof ze dichtgelijmd zitten. Het zijn slechts smalle spleetjes waarmee ik niet veel kan zien. Ik kan zelfs het gezicht dat boven me hangt niet onderscheiden, ondanks dat het zo dichtbij is. Er zijn nu nieuwe schaduwen en meer duisternis, omdat ze waarschijnlijk de lichten voor me uitdeed. Dit maakt het nog moeilijker om te zien wat er gebeurt.
Iets verderop verschijnt een grotere gedaante. Hij valt op door zijn witte shirt en donkere broek. Hij lijkt veel meer aanwezig dan de blauwe waas van de vrouw dichter bij me. Ik kan zien dat het een man is. Hij heeft een grote, griezelige aanwezigheid die mijn bewustzijn als een magneet aantrekt. Het is alsof mijn geest een schuilplaats zoekt in wat hij ook is.
„Heeft ze door wat er aan de hand is?“ De stem klinkt me zo bekend in de oren. Hees, mannelijk en warm. Maar ik kan mijn ogen niet openhouden terwijl ik probeer scherp te stellen op de gedaante. Ik begrijp niet waarom hij me zo bekend voorkomt. De vermoeidheid slaat toe en neemt het over. Ik probeer me vast te klampen aan de realiteit, maar mijn hersenen werken niet goed mee. Ik ben in de war en probeer wanhopig te begrijpen hoe ik hier ben beland.
„Ze valt steeds weg. Het was een flinke, harde klap op haar hoofd. En met al die drank die we uit haar systeem moesten spoelen, heeft ze moeite om alles te begrijpen. Het komt wel goed met haar. Laat haar de roes maar uitslapen op de beste plek voor haar, meneer Carrero.“
Mijn hersenen veren op bij het horen van die naam. Mijn gedachten maken overuren en proberen de stem te herkennen. Het zou Mico kunnen zijn, of het zou Alexi kunnen zijn. Misschien is het wel Gino, voor zover ik nu iets kan begrijpen. Ik weet het niet. Niets is logisch. Ik snap ook niet waarom ze hier bij me zouden zijn op deze gekke plek. Ik ben zo in de war en zweef op een vreemde wolk. Toch weigert mijn lichaam te reageren. Ik probeer zo hard te kijken. Mijn oogleden worden zwaarder en luisteren niet meer naar me. Ze verduisteren alles. Ik vecht om ze een klein beetje open te houden.
„Weet ze dat ik hier ben?“ De stem is zo ver weg en zacht dat hij bijna onhoorbaar is. Diep, sensueel, mannelijk, Carrero. Maar het is niet te horen of het Alexi is of zijn neef. Het is te ver weg en omgeven door piepjes, klikjes, gezoem en lawaai. Daardoor loopt alles in elkaar over.
„Nou, ze heeft een enorme hersenschudding en een helse kater, dus dat is moeilijk te zeggen. Ssst nu, en laat het meisje slapen. Ze zal haar mooie blauwe ogen snel genoeg weer openen. Dan zal ze wensen dat ze niet die sloot alcohol had achterovergeslagen om te vergeten wat dit poppetje dan ook probeerde te verdrinken.“ Ze lacht vrolijk. Het is een diepe, schorre lach vanuit haar buik, maar er klinkt iets vriendelijks in door. Het is het laatste wat ik hoor terwijl ik in een snel tempo terugglijd in de gewichtloze duisternis. Ik probeer me wanhopig vast te klampen, maar mijn lichaam voelt verlamd. Ik dwing mezelf om niet in dat diepe, zwarte gat te vallen. Ik vecht om bij bewustzijn te blijven en klem me vast aan kleine flarden van geluid en beweging.
Ik wil niet in de vergetelheid raken. Ik wil opstaan en uitvinden wat er in hemelsnaam aan de hand is. Hoe ik hier ben gekomen en wat er met me is gebeurd.
Ik heb werkelijk geen idee. Mijn geheugen is wazig en gevuld met vreemde beelden. Het zijn flitsen van donker, licht, onzin en onderbroken gedachten. Ik knipper weer hard in een poging mijn ogen te openen. Ik til mijn hand op om mijn gezicht aan te raken. Dan besef ik dat er iets over mijn neus en mond zit. Ik voel het beademingsslangetje onder mijn neusgaten. Het blaast een zacht briesje over mijn klamme huid. Deze afleiding is genoeg om me weer terug naar het heden te brengen.
Ik moet in een ziekenhuis zijn, maar ik weet niet hoe ik hier ben gekomen of waarom. Het laatste wat ik me kan herinneren, is dat ik dronken was en probeerde Alexi's appartement binnen te komen. Wat was ik dom en dronken. Ik zie alleen nog voor me hoe ik op de gang op hem wachtte. Ik dronk veel meer alcohol dan mijn lichaam aankon. Geen wonder dat mijn hoofd zo raar voelt. Misschien ben ik nog steeds straalbezopen.
Zou ik zijn flauwgevallen?
Ik voel me ellendig. Ik probeer rechtop te gaan zitten. Met zachte kreuntjes forceer ik mezelf om te bewegen. Vanbinnen vecht ik om de zware deken van duisternis van me af te gooien. Ik zucht en geef me over aan de zwaarte van mijn lichaam. Een nieuwe golf van vermoeidheid raakt me hard en dreigt me onderuit te halen. Nog steeds voel ik me losgekoppeld. Ik probeer mijn keel te schrapen om iets te zeggen. Het is een laatste poging om ze te laten weten dat ik bij ze in de kamer ben. Ik haat het gevoel een zwevende geest te zijn die op de een of andere manier onzichtbaar is.
Onhandig til ik mijn handen op om in mijn ogen te wrijven en de watten rond mijn hersenen te verwijderen. Mijn zware vingers trillen en vallen lomp op mijn wang. Niets werkt mee. Niets is echt of helder. Voor hetzelfde geld sta ik stijf van de drugs.
„Probeer niet op te staan. Slaap maar gewoon. Ssssst.“ Het is die stem weer. Zacht, kalmerend, zorgzaam. Ik weet dat het Alexi niet kan zijn. Zo zou hij nooit klinken als het om mij ging. De vrouw die hij verafschuwt. De vrouw die hij met plezier bij elke kans kapotmaakt. Alexi zou nog niet over me heen zeiken als ik in brand stond.
Het moet Mico zijn. Hij is de enige met medeleven in de wereld van zijn neef. Ik ontspan en verzet me niet wanneer zijn hand de mijne vastpakt. Hij brengt warmte in mijn arm. Tot aan zijn aanraking voelde die nog gevoelloos en koud. Ik wil terug naar de realiteit en hem aankijken. Ik wil hem vragen waarom ik hier ben en wat er aan de hand is. Maar niets werkt, en ik zit wreed opgesloten in mijn eigen vermoeide hoofd.
Ik kan me niet bewegen of omdraaien. Ik voel me zwaar en pijnlijk. Ik ben klaar om met elke inademing weg te zinken. Ik word constant teruggesleurd in de stilte. Ik verlies de energie om te vechten en hier te blijven. Het lukt me maar niet om wakker te blijven.
„Cam, ontspan en rust uit. Het komt goed met je. Ik zou nooit toelaten dat je iets overkomt.“ Hij kalmeert me met zijn hese stem. Ik voel een zacht briesje van zijn adem op mijn wang als hij dichterbij komt om te fluisteren. Ik voel de zachte warmte van zijn vingertoppen die teder over mijn slaap en gezicht strijken. De aanraking ontneemt me alle wil om te vechten. Het is alsof hij toverkracht bezit. Alsof ik geruisloos onder het wateroppervlak wegglijd, laat ik los en ga volledig kopje-onder.
Het is het enige wat ik hoor terwijl ik me overgeef aan de zachte golven. Ze spoelen over mijn levenloze lichaam en begraven me in de stille rust van het niets.
***
Ik word happend naar adem wakker. De paniek slaat toe, mijn hart bonst in mijn borst en mijn lichaam schiet klam en alert overeind. Ik ga zo snel en hard rechtop zitten dat ik het slangetje van mijn gezicht ruk. Ik geef een kreet als het infuus in mijn arm tegelijkertijd ruw mee trekt. Zowel mijn arm als mijn neus steken scherp. Ik word er misselijk van, diep in mijn draaiende maag. Ik hijg van de nachtmerrie die me uit mijn slaap heeft gerukt. Ik ben helemaal in de war door mijn omgeving.
Ik blijk in een kleine kamer te zijn, gevuld met maanlicht en schaduwen. Ik haal zwaar adem en zweet terwijl de laatste restjes van mijn droom wegebben. Mijn zicht wordt scherp genoeg om me te kalmeren. Het is nog steeds donker. Ik schrik op wanneer een lange, dreigende gedaante bij het raam vandaan komt en zich abrupt naar me omdraait. Mijn maag draait zich om. Hij werpt een schaduw die me een enorm déjà vu geeft, en ik deins vol afgrijzen achteruit. Ik krijg overal kippenvel.
„Alexi?“ Ik flap het eruit zonder na te denken. Het bloed trekt weg uit mijn lichaam terwijl een koude angst over mijn rug loopt. Mijn stem trilt en de tranen prikken als hij dichterbij komt. Mijn domme reactie is sneller dan mijn verstand. Ik probeer achteruit op het bed te kruipen om bij hem weg te komen. Ik klauter onrustig en onhandig. Ik ben zo bang en getraumatiseerd door de herinneringen aan mijn droom en wat hij voor mij is.
Het monster dat me achtervolgt.
Het monster dat me ertoe dreef om een pistool tegen mijn hoofd te zetten en er een eind aan te maken.
Ik herinner me nu alles. Ik weet waarom ik hier ben en wat Alexi me mezelf heeft laten aandoen. Het was een poging om mijn pijn te stoppen.
Ik heb mezelf door mijn hoofd geschoten!
Maar? ... Dat kan niet.
Ik ben er nog steeds. Ik adem.
Misschien ben ik dood en is dit mijn persoonlijke hel? Hij is mijn kwelgeest voor de eeuwigheid. Het bewijst dat hij altijd al de duivel was, nu hij hier aan de andere kant voor me staat.
Ik voel me ontzettend ziek als de misselijkheid het overneemt. Mijn maag draait om door een verzwakkende pijnscheut.
„Camilla, rustig maar... ik ben het... het is Mico. Stop!“ Het licht boven mijn hoofd floept aan als hij tegen de lamp tikt. Ik word verblind door het felle licht en ik verstijf. Hij verlicht de kamer om ons heen. Ik hang half uit mijn bed in een ziekenhuishemd. Hij klampt zich aan mijn arm vast om te voorkomen dat ik met mijn gezicht op de vloer klap. Hij houdt mijn spartelende lichaam wanhopig vast. Ik stop met stribbelen en vechten om weg te rennen. Dan besef ik dat het toch niet de duivel zelf is.
Ik houd me stil met ingehouden adem. Ik ben bevroren in angst terwijl mijn hersenen het eindelijk begrijpen. Ik zie hem en neem de kamer en zijn gezicht in me op. Ik zie niemand anders die me nu pijn zou doen.
Ik trek mijn strakke en stijve ledematen terug en ontspan een beetje. Ik haal zwaar adem om de golven van paniek te kalmeren. Mijn lichaam klopt en voelt klam aan terwijl de angst langzaam wegebt.
Ik laat hem me voorzichtig terug op het bed trekken. Hij is erg zachtaardig maar wel doortastend. Ik staar hem aan als een hert in de koplampen. Ik ben nog steeds klaar om te vluchten.
Mijn hart en longen bonzen als een gek. Ik hap naar adem om minder hysterisch over te komen.
„Het spijt me.“ Het komt eruit met een vloed aan tranen. De emoties raken me hard. Opeens ben ik in een oogwenk uitgeput en overstuur. Mijn lichaam zakt in door zowel opluchting als pure zwakte. Ik ben nergens meer toe in staat, laat staan om te vechten of te vluchten. Mijn hart gaat nog steeds tekeer in mijn borst. Ik vertrek mijn gezicht als hij me rechtop zet. Mijn hele lichaam doet pijn, maar mijn hoofd bonst als een gek. Het doet veel meer pijn dan daarnet. Een dreunende pijn klopt als een drilboor in de achterkant van mijn schedel.
„Geef niets. Je hebt een paar zware uren achter de rug. Hoe is het met je hoofd?“ Hij knikt naar mijn hoofd. Ik til automatisch mijn hand op om de plek aan te raken die de meeste pijn doet. Precies in het midden op mijn achterhoofd voel ik tot mijn schrik een bult ter grootte van een ei. Ik schrik er enorm van.
„Wat in vredesnaam? Hoe kom ik aan een...“ Ik val stil als ik me iets anders besef. Mijn gedachten dwalen af naar de nieuwe herinneringen, en het flapt er zomaar uit.
„Waarom ben ik niet dood?“
Ik hield een pistool tegen mijn hoofd en haalde de trekker over. Ik was vastberaden. Ik aarzelde niet en zette het recht tegen mijn slaap. Ik was van plan om er een eind aan te maken.
Hoe kan het dan dat ik nu in een ziekenhuis lig met een bult op mijn hoofd?
Mico zwijgt even en kijkt naar de open deur. Hij is even op zijn hoede. Hij leunt dichterbij om niet gehoord te worden en laat zijn stem zakken.
„Het pistool liep vast en de kogel bleef steken in de loop. Alexi duwde je naar achteren om het wapen uit je hand te slaan. Hij ramde je keihard tegen de betonnen muur. We dachten dat hij je had vermoord.“
Zijn kalme toon en serieuze frons vertellen me dat dit geen grap is. Dit is ook geen droom. Ik zweef niet in het hiernamaals en ik loop niet te hallucineren in een coma.
Alle energie vloeit uit me weg. Ik besef wat ik probeerde te doen en hoe diep ik ben gezonken. En toch...
„Waarom probeerde hij me te stoppen?“
Het is de brandende vraag die in mijn hoofd blijft spoken. Ondanks alles wat ik me kan herinneren, klampt mijn dwaze hart zich nog steeds ergens aan vast. Ik vervloek mezelf in stilte om mijn zwakte. Ik haat mezelf dat ik op dit moment überhaupt aan hem denk.
Wilde hij niet dat ik verdween?
Was hij niet degene die me bleef pushen totdat ik brak? Hij stond daar en deed niets om me tegen te houden. Hij moest weten wat ik van plan was; het was overduidelijk.
Hij verdient het niet om in mijn hoofd en gedachten rond te spoken. Ik moet hem achterlaten op de plek waar hij voor de eeuwigheid thuishoort. In de hel, met zijn sadistische gedrag.
„Hij is een klootzak, Camilla, maar hij is niet compleet harteloos. Alexi wilde jullie band verbreken, niet toekijken hoe je stierf. Dat heeft hij nooit gewild.“ Mico kijkt weg terwijl hij praat. Er is iets aan zijn gezicht af te lezen, maar ik ken hem niet goed genoeg om het te begrijpen. Hij lijkt zich ongemakkelijk te voelen en kan me niet aankijken. Ik schud het van me af. Net als het beeld van die kille klootzak die me vanuit mijn eigen hoofd aanstaart.
In plaats daarvan kijk ik rond in mijn omgeving. Ik probeer mezelf te bevrijden. Ik concentreer me op alles wat niet Alexi Carrero is. Ik neem de steriele ziekenhuiskamer in me op.
Het lijkt erop dat we in een normaal ziekenhuis zijn. Dat betekent dat er is verteld dat ik mezelf bewusteloos heb geslagen. Het pistoolincident is niet genoemd. Het is niet de privékliniek waar ik de vorige keer was. Ik gok dat ik naar de spoedeisende hulp ben gebracht met de smoes dat ik mijn hoofd had gestoten. Ze hebben vast gezegd dat ik straalbezopen was van de cocktails. Dat verklaart waarom hij bang is om afgeluisterd te worden.
Ik weet wel beter dan zelf over het pistool te beginnen. Het maakt de boel alleen maar ingewikkelder en brengt je diep in de shit. Het laatste wat ik nodig heb, is dat ik onder zelfmoordtoezicht word geplaatst. Dan gaat een psychiater mijn herstel volgen. Dat had ik al eens eerder. Dat was toen mijn verwondingen door Rick door mezelf toegebracht leken te zijn. Ik wist zelfs toen al dat ik mijn mond moest houden en de waarheid moest verzwijgen.
