Het Halfbloedje Boek 2
Auteur
Lezers
247K
Hoofdstukken
54
Proloog
Boek Twee: Verleid Me
Daphnes leven is gewijd aan het opsporen van degenen die hun beloften aan de Demonenkoning breken. Dit doet ze sinds ze een deal met hem sloot om het leven van haar broer te redden. Maar wanneer ze tegen de Koning ingaat en een mysterieuze gevangene bevrijdt, brengt ze iedereen om wie ze geeft in gevaar. Ondanks haar haat voor de demon die ze heeft vrijgelaten, wekt hij als nooit tevoren gevoelens van angst en verlangen in haar op. Daphne weet dat ze elke prijs zal betalen om haar geliefden veilig te houden.
New England, 1878
Het geluid van gehaaste voetstappen klonk op de trap. Elke donkere houten trede kraakte onder Daphnes gewicht terwijl ze met schoon beddengoed naar boven liep.
Haar stappen werden begeleid door het getik van een grote klok, die wel ruim twee meter hoog in de eetkamer stond.
De klok stond op een stevige, vierkante voet, met zijn lange mahoniehouten kast in de vorm van een bewerkt paneel die het uurwerk omhoog hield.
Mr. Ormand zou snel thuiskomen. Alle bedienden haastten zich om het avondeten en zijn bad klaar te maken. Elke woensdag werd dezelfde routine strak gevolgd.
Behalve dat het vandaag baddag was.
Daphne bereikte de top van de trap en haastte zich naar de grote zwarte dubbele deuren aan het einde van de gang die naar de privékamers van Mr. Ormand leidden.
Niemand wilde die kamer binnengaan. Alleen Daphne durfde het, want ze had geen andere keuze als ze haar baan wilde behouden. En haar baan verliezen was iets wat ze zich niet kon veroorloven.
Haar jongere broer James, die bijna zijn achttiende verjaardag vierde, was in slechte gezondheid, en zij was alles wat hij nog had op de wereld.
Eindelijk stapte ze de kamer binnen. Haar ogen gleden over de grijze muren die versierd waren met honderden kruisbeelden.
De witte kaarsen moesten altijd blijven branden, anders zouden er kwade geesten uit de schaduwen komen, of demonen, zoals Mr. Ormand ze noemde.
Iedereen in het dorp wist van de religieuze obsessie van een van de meest gerespecteerde kerkleden.
Velen waren nog steeds bang om zijn kamers binnen te gaan, en zij was geen uitzondering; het enige verschil was dat zij haar werk zonder klagen moest doen, zonder een mening te geven die haar baan in gevaar kon brengen.
Omringd door kaarsen en kruisbeelden begon ze de badkamer naast de hoofdslaapkamer klaar te maken. Ze verving de vuile lakens door de schone lakens die ze had meegebracht.
Toen ze klaar was, kon ze het niet laten om de griezelige kamer nog eens in zich op te nemen, waar elk kruisbeeld naast het andere hing en er rozenkransen verspreid lagen over het dressoir en het bed.
Daphnes blik viel opnieuw op het voorwerp dat de tweewekelijkse kreten van Mr. Ormond veroorzaakte.
De bruine zweep met lichtkleurige veren lag op de vloer naast het grote, hoge bed. Hij lag uitgestrekt en ongebruikt, wachtend tot zijn eigenaar zou terugkeren en hem zou gebruiken.
Iedereen kende het doel van de zweep; Mr. Ormond werd geplaagd door schuldgevoel en strafte zichzelf nadat hij terugkwam van het huis van Mrs. Wallace, een weduwe van bijna achtendertig jaar oud en bijna twintig jaar jonger dan hij.
Daphne kon de verleiding niet weerstaan en pakte de zweep op.
Ze bekeek hem en vroeg zich af hoe iemand zichzelf zoveel pijn kon doen. Hoe kon hij hiermee zijn schuldgevoel over zoiets normaals als lichamelijk genot wegwassen?
Hoewel ze niet bekend was met die donkere kant van de wereld waar genot de rede kon overnemen, vond ze zichzelf niet zo preuts als sommige andere vrouwen.
Op haar tweeëntwintigste begreep ze al iets meer. Door de verhalen van andere meiden in het huis leerde ze dat seks niet zo zondig was als Mr. Ormand geloofde.
En toch werd hij verteerd door lust.
Gedreven door nieuwsgierigheid gleden haar vingers over de zweep. Zou het kunnen dat Mr. Ormand zich door pijn van zijn schuldgevoel kon bevrijden?
Hoe kon hij dergelijke martelingen herhaaldelijk doorstaan zonder te stoppen? Verzonken in haar gedachten merkte ze de naderende zware voetstappen niet op.
De deur zwaaide plotseling open en de boze blauwe ogen van een oudere man lieten haar zo schrikken dat Daphne naar adem hapte en de zweep liet vallen.
De blik van Mr. Ormand viel op de zweep op de vloer. Zijn gezicht werd met de seconde bozer.
„Het spijt me zo, meneer…“ Daphne begon zich te verontschuldigen, maar hij onderbrak haar.
„Eruit.“
„Meneer, begrijp me alstublieft. Het was niet mijn bedoeling om…“
„Ik zei eruit. Nu!“
Wanhoop overspoelde Daphne. Met tranen in haar ogen viel ze op haar knieën en smeekte Mr. Ormand om genade.
Hij pakte haar arm ruw vast, sleepte haar over de vloer en liet haar buiten de kamer achter.
Ze was geruïneerd. Haar enige manier om haar broer te onderhouden was zojuist verdwenen door haar fout. Waarom? Waarom moest ze de zweep van de vloer oprapen?
Waarom kon ze niet gewoon haar normale werk doen zonder aan de spullen van Mr. Ormand te zitten?
Daphne had zojuist het leven van James in gevaar gebracht.
Vol spijt liep ze terug naar James, die op haar wachtte aan de rand van het dorp.
Hij was bij Agate, een zonderlinge oude vrouw die haar al bijna drie jaar hielp.
In het begin kon Daphne niet begrijpen waarom Agate haar wilde helpen met haar broer.
Het was zeldzaam dat arme mensen andere arme mensen hielpen, en hoewel Agate een beetje vreemd was, sprak ze nooit een hard woord of maakte ze een onbeleefd gebaar naar haar.
Het geluid van droge bladeren kraakte onder haar voeten. Daphne liep over het bospad naar de hut.
De omgeving was gehuld in oranje en rode kleuren, en de koude lucht sloeg in haar gezicht, wat roze vlekken achterliet op haar wangen en de punt van haar neus.
Hoe dieper ze het bos in liep, hoe kouder ze het kreeg.
Ze bedacht nieuwe manieren om geld te verdienen. Misschien kon ze werk zoeken in het huis van Mr. Brown.
Ondanks zijn reputatie dat hij streng was voor zijn gevangenen, zei men dat hij redelijk fatsoenlijk was, hoewel zijn vrouw gemeen was tegen de bedienden.
Daphne droeg de last om voor haar broer te zorgen en Agate te betalen voor al die drankjes die ze voor James brouwde. Geen enkele dokter wilde haar broer behandelen uit angst voor besmetting.
Men dacht dat James tuberculose had, maar zij was er nooit ziek van geworden.
Natuurlijk wist niemand van Daphnes moeilijke situatie, omdat ze bang was dat ze nooit meer werk zou vinden als dit bekend zou worden.
Ze dacht terug aan de dag dat ze de oude vrouw voor het eerst ontmoette.
Het was op een dag dat ze door de stad zwierf om naar mogelijk werk te vragen. Toen liep ze Agate tegen het lijf, een vrouw die zei dat ze minstens zeventig jaar oud was.
Haar grijze haar was gevlochten en haar ogen waren bruin. Haar handen zaten vol sproeten en ze had een haakneus.
De eerste keer dat Daphne haar zag, stonden Mr. Brown en een van zijn handlangers „ketter“ en „heks“ naar haar te schreeuwen, waarna ze haar roerloos op de grond achterlieten.
Velen vreesden deze woorden nog steeds, aangezien de verhalen over de heksenprocessen van Salem nog altijd werden verteld.
Daphne keek van een afstandje toe. Ze wilde niet te dichtbij komen en met haar in verband worden gebracht. Net toen ze wilde omdraaien en weglopen, knapte er iets in haar.
Hoe kon ze een hulpeloze oude vrouw op straat achterlaten? Er was geen enkel bewijs voor de beschuldiging dat ze een heks was.
Ze dacht op dat moment aan haar moeder. Die was lang geleden verdwenen en had haar en haar broer achtergelaten.
Zonder enig spoor verdween ze gewoon. En haar vader? Ze wist niet eens wie hij was.
Daphne liep naar Agate toe en trok haar aan haar armen omhoog. Sommige mensen keken van een afstandje nieuwsgierig toe, terwijl anderen afkeurend keken.
Mr. Brown was al vertrokken.
„Gaat het?“ vroeg Daphne.
De oude vrouw staarde haar lange tijd aan. Daphne bleef vragen of ze in orde was.
„Ik ben in orde, dank je, lieverd.“ Ze glimlachte en haar gerimpelde ogen bekeken Daphne opnieuw nauwkeurig.
„Oké, pas goed op uzelf.“ Ze wilde net weglopen toen de oude vrouw plotseling haar pols vastpakte.
„Wat is je naam?“
„Daphne Brooks,“ antwoordde ze, terwijl ze voorzichtig naar de oude vingers keek die haar huid vastgrepen.
„En hoe kan ik Daphne Brooks terugbetalen voor haar vriendelijkheid?“
„Dat is niet nodig, mevrouw…?“
„Agate.“
„Gewoon Agate?“
„Gewoon Agate. Ik wil niet dat je weggaat zonder dat ik je kan terugbetalen.“
„Ik denk niet dat u me kunt helpen…“ Ze sprak zachtjes en probeerde niet onbeleefd te klinken.
„Ik denk van wel… Regana Damonish.“ Agate had een vreemde uitdrukking op haar gezicht.
„Pardon? Wat zei u?“ vroeg ze, een beetje gealarmeerd. Ze begreep de laatste zin van de oude vrouw niet.
„Als je hulp nodig hebt, kom me dan zoeken. Ik woon net buiten het dorp, in het bos.“
„Nog een fijne dag, Agate.“ Daphne nam snel afscheid en liep weg zonder achterom te kijken.
Agate was niet van haar plek gekomen. Ze keek toe hoe de jonge vrouw in de verte verdween. Een stille glimlach verscheen op haar gezicht.
De Regana was eindelijk verschenen. Het was slechts een kwestie van tijd voordat de Antequrom weer opdook.
Daphne bereikte eindelijk de hut van Agate waar zij en James verbleven, zette al haar gedachten opzij en stapte naar binnen.
De ziekte van haar broer was nog steeds niet genezen, maar de drankjes van Agate verzachtten zijn pijn.
„Daphne, waarom ben je hier? Je zou pas over twee dagen komen,“ vroeg James met gefronste wenkbrauwen terwijl hij op het smalle bed lag.
Hij was een lange, slungelige jonge man wiens bleke huid zijn knappe uiterlijk altijd overschaduwde, met bruin haar dat in golven rond zijn gezicht viel.
„Je bent eruit gegooid,“ zei Agate, terwijl ze zich wegdraaide van de borrelende kookpot boven het vuur.
Daphne zag hoe James' ogen groot werden van bezorgdheid. „Wat is er gebeurd, Daphne? Hebben ze je pijn gedaan?“ begon James terwijl hij probeerde op te staan, maar een zware hoest dwong hem weer te gaan liggen.
Daphne haastte zich naar zijn zijde en zag pas toen de met bloed besmeurde doeken op de vloer liggen, die overeenkwamen met de doeken in James' hand.
Ze streek zachtjes met haar hand over het voorhoofd van haar broer en kuste hem daar. „Niemand heeft me pijn gedaan, James.
„Ik heb een fout gemaakt en dat heeft me mijn baan gekost. Maar maak je geen zorgen, ik ga morgen terug naar het dorp en kijk of iemand hulp nodig heeft.“
„Daphne…“ Agates stem klonk vermoeid toen ze haar aandacht op haar richtte. „Ik moet met je praten.“
Daphne knikte en volgde haar naar buiten. „Wat is er?“ vroeg ze. Ze voelde op de een of andere manier de ernst van de volgende woorden van de heks.
„James heeft niet veel tijd meer over. Mijn middeltjes werken niet meer.“
Daphne viel stil.
„Maar had u niet beloofd dat u hem kon genezen? Was u niet degene die opschepte dat u een machtige heks was die hem kon helpen?“ Haar woorden waren vermengd met woede en tranen.
„Daphne, weet je nog wat ik je vertelde toen je me voor het eerst opzocht?“ Agates gezicht was streng.
Het enige wat Daphne kon doen, was huilen.
„Ik zei dat ik mijn best zou doen om het leven van je broer te verlengen.
„Ja, ik ben een heks, kind, en ik ben dankbaar dat je voor me hebt gezorgd terwijl ik mijn schuld aan jou inloste.
„Maar ik kan je broer niet redden. Mijn krachten hebben grenzen. Ik kan een sterfelijke ziel die al ten dode is opgeschreven, niet redden.“
Daphne zakte op haar knieën en huilde onbedaarlijk. Ze kon James niet verliezen. Hij was haar broer, haar enige familie. Ze verborg haar gezicht in haar handen en haar wangen waren nat van de tranen.
Wat moest ze zonder hem doen? Hoe kon ze in deze wereld leven zonder haar lieve broer? Zonder zijn stem te horen? Zonder zijn glimlach te zien?
„Ik kan hem niet redden, Daphne, maar ik ken iemand die dat wel kan.“
Daphnes gehuil stopte abrupt en ze stond op. „U kent iemand, en dat vertelt u me nu pas? Wie is het? Ik ga hem meteen zoeken.“
„Het is niet iemand die je makkelijk kunt vinden. En… er is een prijs die je zult moeten betalen.“
„Wat het ook kost, ik doe het,“ antwoordde Daphne, zonder aan de mogelijke gevolgen te denken.
„Heel goed.“
Agate sloot haar ogen en begon vreemde woorden te zingen. Haar gerimpelde, gebalde vingers raakten een ring aan met een lelijke zwarte steen die om haar nek hing.
„Wat wil je nu weer?“
Een mannenstem liet Daphne schrikken, waardoor ze zich omdraaide en haar amberkleurige ogen in de donkerbruine ogen boven een opvallende neus keken.
De man die uit het niets leek te zijn verschenen, was heel aantrekkelijk. Maar ze voelde een donkere uitstraling achter zijn knappe uiterlijk. Iets kwaadaardigs.
„Ik heb een gunst nodig,“ begon Agate. „Dit is Daphne Brooks. Haar broer heeft hulp nodig. Ze wil een deal maken.“
De man bekeek Daphne van top tot teen. Ondanks haar eenvoudige grijze jurk pauzeerde hij om haar gezicht te bestuderen. Ze was onmiskenbaar mooi.
Kleine sproetjes bedekten de brug van haar neus en haar wangen, de amberkleur van haar amandelvormige ogen verlichtte haar gezicht, en haar hazelnootbruine haar paste perfect bij haar natuurlijke schoonheid.
„Wie bent u?“ vroeg Daphne. Een stemmetje in haar binnenste waarschuwde haar om deze man niet te vertrouwen.
„Rothvaln.“
„Hij is een demon,“ verduidelijkte Agate.
Daphne keek haar vol ongeloof aan en barstte in lachen uit.
„Een demon?“ herhaalde ze met een blik op Agate, die serieus bleef, waarna ze zich weer naar de vreemde man in het zwart draaide, die zich niets leek aan te trekken van haar spot.
„Wil je dat ik je broer help? Ja of nee?“ vroeg Rothvaln. Zijn geduld leek op te raken.
„Kunt u… Kunt u hem echt redden?“ Daphnes stem was niet meer dan een fluistering.
„Ik kan zijn leven verlengen, maar dat is niet zonder prijs.“
„Ik heb helemaal geen geld…“
„Geld is een zorg voor stervelingen. Ik heb iets anders nodig.“
Daphne wist niet wat ze moest doen. Wat kon ze hem nog meer aanbieden? Kon ze zichzelf aanbieden, met lichaam en ziel? Haar onschuld?
„Als u mij wilt hebben, dan… dan geef ik mezelf aan u,“ bood ze aan met trillende stem.
Rothvalns glimlach toonde geen warmte of plezier. Het was een veelbetekenende glimlach, vol geheimen die alleen hij wist.
„Je boeit me, Daphne.“ Rothvalns stem was zacht, waardoor haar hart in haar borst bonkte. Angst, dat was wat ze voelde. „Driehonderd jaar voor je broer, en in ruil daarvoor werk jij voor mij.“
„Hoe lang?“
„Vijfhonderd jaar? Maar als je me bedriegt of ongehoorzaam bent, eindigt het leven van je broer direct.“
Daphnes gedachten sloegen op hol. Haar leven was toch al een puinhoop.
Een deal sluiten met een demon zou het er niet erger op maken, het zou het zelfs kunnen verbeteren. En het allerbelangrijkste was dat James langer zou leven.
Zelfs als het niet voor altijd was, zou hij drie gezonde eeuwen hebben. En zij zou tijd met hem kunnen doorbrengen.
Haar ziel verkopen? Zichzelf aan een demon geven? Ze zou alles doen om James te redden en tijd met hem door te brengen. Ze keek van Rothvaln naar Agate.
Voor de eerste keer sinds ze elkaar hadden ontmoet, glimlachte Agate. Rothvaln zag dat ook.
Het was vreemd dat Agate Brevil, die haar eigen aard kende, een gewone sterveling zou helpen.
En helaas voor hem kon hij de oude vrouw niet weigeren. Vooral niet omdat zij het grootste geheim van het Demonenrijk kende en gebonden was aan een pact.
„Deal,“ stemde Daphne uiteindelijk in.
***
Huidige Tijd
Meedogenloze regendruppels vielen op het gezicht van een jager, een vrouw die werkte om een schuld af te betalen.
Degenen die een pact met een demon hadden gesloten en dit niet nakwamen, vreesden haar. Deze nachtmerrie verstopte zich nu in de schaduwen, wachtend op haar volgende slachtoffer.
Daphne droeg een zwart hemd, een leren broek en laarzen. Alles werd verborgen door een zware mantel die haar figuur verborg en een afschrikwekkende uitstraling gaf.
Ze kon alleen maar hopen dat haar volgende taak niet zo verontrustend zou zijn als de vorige. Het had Daphne twee weken gekost om te herstellen van een spreuk die eindeloze hallucinaties veroorzaakte.
En opnieuw was ze dankzij Rothvaln aan de marteling ontsnapt. Het was ondraaglijk om te zien hoe haar James op elke mogelijke manier stierf.
Daphne keek opnieuw naar de deur van wat op een huis leek, of beter gezegd, een vervallen krot.
Een zwak licht, waarschijnlijk van een kaars, was de enige verlichting binnen. Donder en regen waren haar gezelschap die middag.
Het Heksenrijk leek nog verlatener, vooral in dit deel van het rijk, waar alleen de verschoppelingen van Evanora's elite woonden.
Dit land stond bekend als „Niemandsland“ en kende geen luxe; in plaats van wegen was er modder, en er stonden huizen die op hutten leken, oude karren, en heksen en tovenaars in vodden.
Het verschil tussen hen en de hogere klasse was enorm.
Daphne trok haar mantel weer recht om haar gezicht verder onder de donkere capuchon te verbergen en liep langzaam naar haar doelwit toe.
Haar vingers grepen de lelijke stenen ring stevig vast. Agate had deze jaren geleden aan haar gegeven voordat ze verdween.
Op de een of andere manier gaf het sieraad haar de troost die ze nodig had in haar bangste momenten.
Het modderige water spatte op bij elke stap. De stank van rotting werd tijdelijk verborgen door de storm.
Huizen met kapotte daken en afbrokkelende muren stonden langs het smalle, drassige pad. Het was een kille sfeer, gezien het gevaar van deze plek.
Angst was de meest logische emotie die ze nu kon voelen als ze dacht aan wat er de vorige keer was gebeurd—maar ze had geen andere keuze.
Jarenlang was het vereffenen van schulden haar taak geweest, sinds ze een pact sloot met de Demonenkoning zelf.
Ze klom de twee verrotte houten treden op. Ze maakte zich geen zorgen over het lawaai dat haar aanwezigheid zou verraden. Wanneer de Jager van Rothvaln in aantocht was, was er geen ontsnappen mogelijk.
Jaren van zware training, bloed op haar gezicht en wonden die nooit leken te genezen. De talloze martelingen die eindeloos leken, hadden haar gemaakt tot wie ze vandaag de dag was.
Rothvaln had ervoor gezorgd dat ze goed voorbereid was op deze taak.
Zonder te kloppen duwde ze de deur open. Met haar kenmerkende intimiderende gratie stapte Daphne naar binnen. Ze bekeek de kamer.
Een enkele kaars, die bijna was opgebrand, stond op een tafel, terwijl een andere, amper gebruikte kaars op een vensterbank stond; en de donkergroene mantel wees op dreigend gevaar.
Daphnes ogen vielen op een vrouw die in de hoek in elkaar gedoken zat, gehuld in wat ooit misschien witte vodden waren geweest, met goudkleurig haar en jonge armen die een verborgen gezicht wiegden.
Zacht gehuil klonk van het mysterieuze figuur. Het licht in de kamer werd zwakker toen de bijna uitgedoofde kaars eindelijk doofde.
Daphne liep voorzichtig naar haar doelwit toe. De dolk, vastgemaakt aan haar dij, was klaar voor gebruik.
„Filix Wood,“ begon Daphne.
Het lichaam van de vrouw trilde. Haar gehuil werd wanhopiger.
„Samenzweren tegen een demon is een zware misdaad in het Rijk van Rothvaln…“
Hysterisch gelach onderbrak Daphne. De vrouw bleef in elkaar gedoken zitten. Haar gezicht zat verborgen tussen haar armen en knieën.
„Rothvaln…?“ Een gezicht kwam tevoorschijn uit het gelach van de vrouw, die net zo jeugdig was als haar armen al lieten zien, met groene ogen en volle lippen.
„Ik weet wat niemand anders weet…“ Het gelach van de vrouw ging door, wild en losgeslagen.
Daphne keek naar haar. Haar gezicht was een masker van onverschilligheid. Haar nieuwsgierigheid naar de woorden van de vrouw bleef verborgen.
„Antequrom,“ herhaalde de vrouw, nog steeds lachend.
Antequrom? Wat betekent dat? Daphne had dat woord nog nooit eerder gehoord.
„Wat is Antequrom?“ vroeg Daphne.
De vrouw, die nog steeds op de vloer zat, draaide zich naar haar toe. Haar gelach stopte en maakte plaats voor een stille, tandeloze glimlach.
„Niemand weet het… niemand weet het… iedereen zal sterven… hij zal sterven… iedereen zal sterven… ondankbaar…“ De woorden van de vrouw veranderden in een herhalend gezang.
Precies toen Daphne een volgende vraag wilde stellen, vloog de vrouw haar aan.
Waar eerst jeugdige armen en een gladde huid waren geweest, waren nu alleen nog rimpels en een oude huid.
De heks viel Daphne aan en probeerde haar ogen uit te krabben met lange, vuile nagels.
Daphne stompte haar op de neus, waardoor de heks achteruit deinsde, en greep haar kans door op te staan, waarna haar rechterhand zich om de keel van de heks klemde en ze haar wurgend van de vloer tilde.
De heks vocht om los te komen, maar Daphnes greep werd steviger. Het gekreun van de heks stopte met het geluid van een krakende nek.
Het lichaam van de heks viel op de vloer. Daphne keek op haar neer. Haar gezicht vertoonde geen enkele emotie of spijt.
Ze had schuldgevoelens al lang achter zich gelaten.
In het begin had ze gerouwd om elk slachtoffer dat door haar hand viel, maar de gedachte aan James zorgde ervoor dat ze elke ochtend opstond en haar missie voltooide.
Ze kon niet alles opgeven waarvoor ze had gewerkt; James achterlaten was geen optie, zeker niet nu ze zoveel vreugde haalde uit zijn geluk en uit het leven dat hij al die jaren had geleefd. Ze had nooit spijt gehad van haar keuze.
Terwijl de regen bleef vallen, haalde Daphne een voorwerp van haar nek. Het zwarte ijzeren medaillon droeg het symbool van het Demonenrijk.
IJzeren golven vormden vleugels, met in het midden een ruitvormig symbool. Vanuit de vierde punt liep een dolkachtige vorm naar beneden.
Daphne hield het medaillon tegen het gezicht van de heks. De gerimpelde huid begon te branden en nam de vorm van het voorwerp aan. Dit was de ultieme straf voor degenen die hun pact verbraken.
Iedereen zou dit oneervolle lot ondergaan. Iedereen zou het teken dragen van een schuldenaar aan het Rijk van Rothvaln.
Ze hing het medaillon weer om haar nek en liet een levenloos lichaam met een getekend gezicht achter, waarvan de betekenis duidelijk was: de heks had een pact met een demon gesloten en was dit niet nagekomen.
Daphnes blik viel op een klein, met een rode vloeistof gevuld kristallen flesje dat om de nek van het levenloze lichaam hing, en ze pakte het eraf.
Dit was niet de eerste keer dat ze zo'n met bloed gevuld flesje vond, wat door de heksen Daemon Touch werd genoemd, maar het was niets anders dan demonenbloed en net zo dodelijk als de kus van een fee.
Ze trok haar mantel weer over haar hoofd, draaide zich om en vertrok, waarna ze zichzelf naar het Demonenrijk verplaatste.
