Het ijs onder ons
Auteur
Elara Richards
Lezers
372K
Hoofdstukken
50
Theo Reid, de ster-aanvoerder van ijshockeyteam de Stormhawks, leeft voor de spanning van het spel – totdat hij buiten het ijs herhaaldelijk botst met iemand die minstens zo vurig is: Victoria Hales, de scherpe, no-nonsense assistent-coach van hun grootste rivaal, de Thunderwolves. De vonken vliegen eraf, de gemoederen lopen hoog op en elke ontmoeting is een strijd van wilskracht… en nauwelijks onderdrukte chemie.
Wat begint als gevatte woordenwisselingen verandert in gestolen momenten, nachtelijke telefoontjes, onthulde waarheden en een passie die geen van beiden kan negeren.
Theo en Tori raken verstrikt in iets dat veel dieper gaat dan rivaliteit. Terwijl de play-offs naderen, loopt ook de temperatuur tussen hen op. Hun liefdesverhaal is vurig, diepgaand en totaal verboden… maar sommige grenzen zijn er om te worden overschreden.
Dat stond niet in het plan
TORI
„Zeg het nog eens,“ eiste Maya, terwijl ze haar cocktail ophief alsof ze een orkest dirigeerde. „Harder. Langzamer. Met gevoel.“
Ik grijnsde en liet het moment even duren. „Assistent-coach van de Thunderwolves!“
Maya en Cam juichten hard, waardoor een paar mensen in de bar omkeken. Dat kon ons echter geen reet schelen. Vanavond was van mij.
Een toost op alle rotbaantjes die ik had aangenomen om in deze wereld te blijven. De rollen als assistent-van-de-assistent, het bewerken van uren aan wedstrijdbeelden die niemand ooit bekeek. Het halen van koffie en tape, terwijl ik deed alsof ik de mannen niet zachtjes „excuustruus“ hoorde zeggen. Jarenlang vechten om mee te tellen in een sport die vrouwen niet bepaald met open armen ontvangt.
„Holy shit, je hebt het gewoon echt geflikt,“ juichte Maya.
„Hell yeah.“ Ik grijnsde zo breed dat mijn gezicht pijn deed en tikte mijn glas tegen dat van hen.
„Ik ben zo trots op je, Tori,“ straalde Cam. „Ook al snap ik nog steeds niet helemaal wat een assistent-coach eigenlijk doet.“
„Ze is een soort vicepresident van het schreeuwen,“ bemoeide Maya zich ermee.
Ik rolde lachend met mijn ogen. „Ik doe wel meer dan alleen schreeuwen.“
„Maar je schreeuwt wel?“ vroeg Maya met de zelfvoldane grijns van een advocaat.
„Oh, zeker,“ zei ik, terwijl ik met een trotse glimlach een slok van mijn drankje nam. „Professioneel.“
Cam hield haar hoofd schuin, waardoor haar blonde haar over haar schouder gleed. „Je hebt zoveel geluk. Vanaf maandag mag je knappe ijshockeyers gaan commanderen.“
„Niet commanderen. Trainen,“ verbeterde ik haar. „Begeleiden. Ontwikkelen. Strategieën bedenken.“
„En schreeuwen,“ voegde Maya eraan toe.
„En schreeuwen,“ gaf ik toe.
We lachten, en voor even gaf ik me helemaal over aan het moment. De sfeerverlichting. Het zachte geluid van muziek en stemmen. Het fijne gevoel van mijn vriendinnen aan mijn zijde.
Assistent-coach. Echte tijd op de bank. Strategiebesprekingen. Wedstrijdavonden waarop mijn stem eindelijk telt. De Thunderwolves waren een Double-A profteam in de ACHL. Dit was het dichtst dat ik ooit bij mijn droom was gekomen.
„Ik weet dat het niet de NHL is,“ zei ik nu wat zachter, „maar dit is de grootste kans die ik ooit heb gehad. Ik mag eindelijk op het ijs staan. Ik doe er eindelijk toe.“
Maya duwde haar schouder tegen de mijne. „En je gaat het geweldig doen. Daarna word je coach in de NHL. Wij zitten dan op de eerste rij in glinsterende jasjes, terwijl we doen alsof we weten wat een penalty kill is.“
„Ik zal kaartjes maken om te oefenen,“ zei Cam heel serieus.
Ik grijnsde. „Dan nog zullen jullie het niet snappen.“
„Maar we zullen er wel fantastisch uitzien,“ zei Cam, waarbij haar in de detailhandel getrainde optimisme duidelijk naar voren kwam.
Ik lachte en hief mijn glas. Precies op dat moment veranderde het beeld op het scherm achter de bar. Een samenvatting van hoogtepunten werd in slow motion afgespeeld. Strakke passes. Knalharde schoten. Een doelman die zich op een onmogelijke manier uitrekte in het doelgebied.
Daar was het. Het trok altijd mijn aandacht. IJshockey op het hoogste niveau.
Mijn borstkas trok samen.
„Oh oh,“ mompelde Cam.
„Rustig maar,“ zei ik, terwijl ik al van mijn kruk gleed. „Ik laat jullie niet in de steek. Ik ga gewoon... even vijf minuten dezelfde lucht inademen als de NHL.“
Maya wuifde me weg. Haar donkere krullen glansden in het zachte licht. „Ga maar, ijshockeynerd. Ga maar lieve woordjes fluisteren tegen het scherm.“
Ik wurmde me door de menigte en hield mijn ogen strak op de herhaling gericht. „Dat schot was te vroeg,“ mompelde ik, terwijl ik op een lege barkruk ging zitten. „De doelman had nog niet eens een beweging gemaakt.“
„Precies.“
De stem kwam van rechts. Kalm, laag en geamuseerd. Ik draaide me om.
Warme bruine ogen. Donker haar waar vanavond al vaker vingers doorheen waren gegaan. Lang. Breed. Hij leunde met één arm op de bar. En hij had een glimlach die verraadde dat hij heel goed wist hoe afleidend hij was.
„Ben jij een fan van de Caps?“ vroeg hij, terwijl hij met zijn kin naar het scherm wees. „Want dat schot was misdadig slecht.“
Ik trok geamuseerd een wenkbrauw op. „Ik juich meestal niet voor teams die ondermaats presteren.“
Hij lachte zachtjes en schudde zijn hoofd. „Ouch. Dat is eerlijk.“ Zijn blik ging weer naar het scherm. „Wat vond je van die laatste powerplay?“
„Slordig,“ zei ik zonder aarzelen. „Ze lieten hun passes zo duidelijk zien, alsof ze de puck wilden inleveren.“
Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. Er verscheen een langzame glimlach op zijn volle lippen. „Oké,“ zei hij langzaam. „Je bent ofwel heel zelfverzekerd, of je hebt gewoon gelijk.“
„Allebei,“ antwoordde ik, terwijl ik zijn grijns beantwoordde.
Dat leverde me nog een zachte lach op. „Jij bent geen Caps-fan, of wel?“ vroeg ik luchtig. „Ik hoop dat ik je niet zojuist heb beledigd.“
Hij verplaatste zijn gewicht en leunde iets dichterbij. „Ik ben niet beledigd. Ik steun, hoe zei je dat ook alweer, ook geen teams die ondermaats presteren.“ Er verscheen een grijns op zijn gezicht. „Hun grootste probleem vorig seizoen was discipline. Te veel fouten op de momenten die ertoe deden.“
Mijn interesse was direct gewekt. „Wedstrijd drieënveertig,“ zei ik. „Tegen de Rangers.“
Zijn ogen schoten terug naar mij. „Precies,“ zei hij onder de indruk. „De Rangers waren meedogenloos. Ik heb die wedstrijd vaker teruggekeken dan ik wil toegeven.“
Zat deze gast in mijn hoofd?
Hij blies zachtjes uit. „Wanneer er een saaie wedstrijd op tv is, zet ik die gewoon op en doe ik alsof het live is. Het is jammer dat die wedstrijd...“
„...beter was dan de finale,“ zeiden we tegelijk.
Een seconde lang keken we elkaar alleen maar aan. Toen schoten we in de lach, oprecht en ontspannen. De bar om ons heen leek te vervagen. De muziek en rinkelende glazen verdwenen naar de achtergrond.
Ik keek naar hem. Ik keek écht naar hem. Ik merkte op hoe de hoekjes van zijn ogen rimpelden, voordat zijn mond lachte. Hoe oprecht zijn aandacht voelde. Ik werd me er heel erg van bewust dat zijn ogen ook op mij gericht waren.
Zijn blik was zoekend. Zo diep dat mijn borstkas strak aanvoelde.
„Dus,“ zei ik. Ik zocht naar iets normaals om te zeggen en knikte terug naar de tv. „Dit seizoen wordt vast... interessant.“
„We zullen zien wie oktober overleeft,“ zei hij, terwijl hij me van opzij aankeek. „Al zien de Blues er goed uit dit jaar.“
„Dat is zo,“ stemde ik in. „Maar fan zijn van hen vergt geduld. En een hoop toewijding.“
Hij leunde nog iets dichterbij. Precies genoeg om de vage geur van cederhout en iets fris op te vangen. „Dat zijn normaal gesproken niet mijn zwakke punten.“
Zijn ogen hielden de mijne net iets te lang vast. En op de een of andere manier voelde ik ze. Overal.
Ik voelde de warmte naar mijn wangen trekken.
„Ik ben Theo, trouwens.“ Hij stak zijn hand uit.
„Tori,“ zei ik, toen zijn warme, eeltige huid de mijne raakte.
„Dit is officieel het hoogtepunt van mijn avond.“
„Ligt de lat zo laag?“ plaagde ik. Onze handen aarzelden voordat we elkaar eindelijk loslieten.
„Tragisch genoeg.“
Ik lachte. Hij keek me aan alsof hij van dat geluid hield.
Aan de andere kant van de bar zwaaide een lange blonde jongen naar Theo. Hij wees naar een groepje dat al richting de uitgang liep. Theo knikte kort naar hem en draaide zich toen weer naar mij.
„Helaas moet ik gaan,“ zei hij. Hij aarzelde, en ik zag een gedachte over zijn gezicht flitsen.
„Maar...“ Zijn blik gleed even naar beneden en toen weer naar mij. „Als je ooit een drankje wilt doen... of wat echt pijnlijke spelerwissels wilt analyseren...“
Een klein lachje verscheen rond zijn mond. „Laat me je mijn nummer geven.“ Hij knikte naar mijn telefoon.
Ik gaf hem mijn telefoon, nog voordat ik goed besefte wat ik deed. Hij typte, snel en zelfverzekerd.
„Dit was leuk,“ voegde hij eraan toe, met een zachte stem, terwijl hij mijn telefoon teruggaf.
„Ja.“ Mijn glimlach werd breder.
Hij stond op. Hij torende zo hoog boven me uit, dat mijn hartslag ervan versnelde. „Tot ziens, Tori.“
Zijn warme bruine ogen bleven nog even hangen. Eén laatste blik. En toen was hij weg.
Ik schudde mijn hoofd. Alsof dat me kon bevrijden van de greep die zijn zelfvoldane grijns nog steeds op me had. Even later liep ik terug naar mijn tafel.
De gezichten van Cam en Maya straalden. Ze hadden duidelijk alles gezien.
„Wie. Was. Dat?“ riep Cam ademloos, zodra ik ging zitten.
„Gewoon een jongen,“ zei ik. Ik probeerde niet te glimlachen, maar dat mislukte.
„Een jongen die jou zo laat grijnzen,“ plaagde Maya.
Met een schuldige glimlach opende ik Theo's profiel. Ik verwachtte eigenlijk een onschuldige, ietwat gênante foto van hem tijdens het vissen of zoiets te zien. Mijn maag draaide om.
„Holy shit,“ fluisterde Maya.
Rood-zwart shirt. Theo Reid. Aanvoerder van de Stormhawks.
Cam leunde dichterbij. „Wie zijn de Stormhawks?“
Ik slikte. Dit kan niet waar zijn.
„Ze zijn het beste team in onze competitie,“ bracht ik uit. „En onze grootste rivalen dit seizoen.“
Ik staarde naar het scherm, terwijl mijn hartslag in mijn oren bonsde. Ik was nog niet eens begonnen aan mijn eerste dag als assistent-coach voor de Thunderwolves. En ik was nu al aan het flirten met de vijand.
