De Verloren Kroon Boek 5: Clash of the Crowns
Auteur
Saphira Aelin
Lezers
69.9K
Hoofdstukken
29
Hollis is altijd heel gewoon geweest—zomaar een meisje in een rustig dorpje waar nooit iets gebeurt. Maar op haar achttiende verjaardag verandert alles. Wanneer ze naar de Academy of Oswalda wordt gestuurd, verwacht ze te falen voor de magische beproevingen en vergeten naar huis terug te keren. In plaats daarvan ontdekt ze dat ze machtiger is dan iemand zich had kunnen voorstellen. Geheimen ontrafelen zich in hoog tempo: gefluister over haar afkomst, een verleden dat ze nooit heeft gekend, en een lotsbestemming waar ze nooit om heeft gevraagd. Achtervolgd door vragen over wie ze werkelijk is—en wat ze mogelijk heeft gedaan—wordt Hollis in een wereld van macht, verraad en gevaarlijke waarheden geworpen. Elke stap vooruit trekt haar dieper in een avontuur vol verraad, jaloezie en de angstaanjagende mogelijkheid dat ze zelf wel eens het grootste gevaar zou kunnen zijn.
Neem Mij In Plaats Daarvan
DRAKE
Ik dacht terug aan de laatste keer dat ik Tanners glimlach zag. Dit gebeurt niet. Dit kan niet waar zijn. Hij was onze medekapitein, maar nog belangrijker: hij was onze vriend en een deel van onze familie.
Celestria keek me aan met tranen in haar ogen. Ze lieten lichte, schone sporen achter op haar gezicht. Ze wasten het zand, het vuil en het bloed weg terwijl ze vielen.
Eén voor één nam iedereen afscheid. Daarna liepen ze de tent uit. Hunter moest mijn zus bijna naar buiten dragen. Ik had me nog steeds niet bewogen. Mijn voeten stonden vast aan de grond. Ik was vergeten hoe ik moest lopen.
„Kom op, Drake.” Johnny pakte mijn hand vast. Wij waren de laatste twee die nog binnen waren.
Ik trok mijn hand los uit die van Johnny. Eindelijk wist ik weer hoe ik moest lopen. Ik kwam langzaam dichter bij Tanner. „Je kunt haar niet achterlaten.” Ik viel op mijn knieën. Zijn huid voelde nog warm aan. „Ik laat je niet gaan.” Ik trok mijn toverstok tevoorschijn en plaatste hem over mijn hart. „Neem mij in zijn plaats.”
„Jongens,” riep Johnny naar onze vrienden. Ik hoorde hoe ze weer naar binnen kwamen.
„Houd haar tegen,” schreeuwde Hunter, maar het was al te laat.
De verboden woorden hadden mijn lippen al verlaten. Er barstte een fel licht uit mijn borst. Het werd zo fel dat mijn ogen het niet meer aankonden. Ik sloot ze.
„Drake, stop daarmee,” riep Celestria naar me.
Ik schudde mijn hoofd. „Ik kan niet toestaan dat hij haar achterlaat. Ik kan niet toestaan dat hij jou achterlaat. Zoek mijn ouders en zeg dat het me spijt.”
De zwaartekracht trok me het zand in. Plotseling was het licht verdwenen. Er was alleen nog maar duisternis. Maar dat duurde slechts een seconde.
TANNER
Ik was dood. Op de een of andere manier kon ik me herinneren dat ik stierf.
„Drake, vals,” was het enige dat ik kon zeggen met een enorm gat in mijn keel. Met mijn laatste krachten gooide ik mijn zwaard naar Drakes voeten. Ze zou het nodig hebben.
Ik viel op mijn knieën. Ik hield de plek vast waar hun zwaard in mijn keel had gesneden. Ik probeerde Drake te waarschuwen. Dit waren geen normale krijgers. Het was een tweeling.
Dit was het dan. Ik zou sterven op dit slagveld. Er was nog zoveel dat ik wilde doen. Zoveel dat ik nog moest doen. Ik wilde mijn zus vinden.
Het laatste wat ik me herinnerde voordat alles zwart werd, waren handen die me vastpakten. Ze tilden me op uit het zand. Ze droegen me door de woestijn.
Daarna was ik in een kamer vol met mijn beste vrienden. Hunter en Drake waren er echter niet. Mijn moeder was aan het huilen. Haar hoofd lag op iets op het veldbed. Ik kwam dichterbij om het beter te kunnen zien.
„Oh nee.” Ik probeerde mijn hand op de rug van mijn moeder te leggen om haar te troosten. Mijn hand ging echter dwars door haar lichaam heen. „Het spijt me zo.”
Ik hoorde wat onrust achter me. Drake en Hunter waren er eindelijk. Hun gezichten zaten vol tranen en groot verdriet.
„Het werd tijd dat jullie twee kwamen opdagen. Wees niet verdrietig, jongens.” Ik probeerde naar ze toe te lopen om ze te knuffelen. Ik was vergeten dat ze me niet konden horen of aanraken. Daarom stond ik in stilte bij ze, terwijl ze huilden boven mijn lichaam. Ik wilde dat ik ze kon opvrolijken. Hun verdrietige gezichten werden mijn dood, letterlijk en figuurlijk.
Officieren liepen in en uit bij de opening van de tent. Ze spraken met zachte stem. Iemand riep mijn moeder en ze ging ernaartoe. Een koningin kan namelijk niet stoppen met koningin zijn, alleen maar omdat haar zoon dood is. Ik zag hoe ze haar rug rechtte, nog voordat ze haar gezicht had afgeveegd.
Ik liep niet achter haar aan. Ik wist niet precies waarom. De koppige houding van Drakes schouders zorgde ervoor dat ik bij het veldbed bleef staan.
Ik stond daar en keek in de ogen van mijn medekapitein. Ze stortte in en ik kon helemaal niets voor haar doen. Johnny stapte op haar af en probeerde haar hand te pakken. Ze trok zich echter los en kwam dichter bij mijn lichaam.
Drake viel op haar knieën aan de rand van het bed. Ik ging naast haar zitten en keek naar haar verdwaasde gezicht. Johnny wilde zich omdraaien, maar zag hetzelfde als ik. Ze trok haar toverstok tevoorschijn en begon met de spreuk.
„Drake, doe dit niet.” Ik probeerde mijn hand over die van haar te leggen. Het had geen zin. „Alsjeblieft, doe het niet.”
Ik wist precies welke spreuk ze uitsprak. Mijn overgrootmoeder was degene die deze spreuk had verboden. Ik kende hem alleen maar dankzij mijn moeder. Ze dwong me om alle verboden spreuken te leren. Op die manier zou ik weten wat er gebeurde als iemand er een gebruikte.
Een licht vulde de tent en verblindde me. Het was te laat. De spreuk was al uitgesproken. En daar was Drake. Ze keek recht naar mij.
