De Milleniumwolven Boek 3
Auteur
Sapir Englard
Lezers
🔥217M
Hoofdstukken
34
Sienna's leven staat op zijn kop wanneer haar vriendin Michelle na een mysterieuze aanval in een coma belandt. Terwijl Sienna en haar mate Aiden zich een weg banen door de verraderlijke wateren van roedelpolitiek, media-aandacht en bovennatuurlijke dreigingen, moeten ze de waarheid achter de aanval ontdekken en de meedogenloze vampier Konstantin trotseren. Terwijl de spanningen oplopen en geheimen aan het licht komen, worden Sienna's kracht en veerkracht zwaar op de proef gesteld. Zal ze in staat zijn haar geliefden te beschermen en haar plek te vinden in een wereld die zoveel van haar eist?
Het schuldspelletje
SIENNA
De gangen van het roedelhuis waren vreemd leeg... er was niemand te bekennen.
Een koude wind waaide door mijn dunne nachtjapon, joeg een golf van kippenvel over mijn rug—en bracht de geluiden van passie met zich mee.
Terwijl kreunen van genot door de grote gangen klonken, voelde ik een sterke, seksuele spanning om me heen.
Het riep me.
Het trok me aan.
Maar waar kwam het vandaan?
Een wenteltrap doemde voor me op, en ik klom naar boven—ronde na ronde—tot ik eindelijk de ingang van de balzaal van het roedelhuis bereikte.
Ik gooide de eeuwenoude eikenhouten deuren open en trof de kamer aan, slechts verlicht door een flikkerend vuur in de open haard.
Beweging dieper in de kamer trok mijn blik.
Midden op de dansvloer stond een hemelbed, en drie naakte lichamen kronkelden en wrongen zich op de donkerrode lakens.
Ondanks dat de vlammen donkere schaduwen over hun glanzende huid wierpen, zag ik dat het één man en twee vrouwen waren, helemaal in elkaar verstrengeld.
Toen ik voorzichtig dichterbij kwam, keek de man op uit hun hartstochtelijk samenzijn, en zijn bekende grijze ogen—rood flikkerend in het vuurlicht—brachten mijn hart met een dreun tot stilstand.
Konstantin.
Maar ik kon niet bewegen. Hij had de controle over mijn lichaam overgenomen.
Niet in staat om weg te kijken, zag ik hoe de vampyre bleef stoten in een van de vrouwen die gewillig onder hem lag uitgespreid.
Het laken dat haar gedeeltelijk bedekte begon weg te glijden en onthulde haar dijen, taille, borsten... tot ze eindelijk haar golvende bruine lokken naar achteren gooide.
Het was Michelle.
Ze keek me aan—haar ogen wazig van lust—en grijnsde toen, alsof ze genoot van het publiek.
Naast haar zag de andere vrouw er jong en schrijnend kwetsbaar uit terwijl ze de twee verstrengelde geliefden streelde.
Pas toen ze naar me opkeek, zag ik dat het Emily was.
Mijn voormalige vriendin, die nu dood was, en mijn huidige beste vriendin kreunden allebei van pijn en genot toen Konstantins lippen optrokken en zijn hoektanden langer werden.
Ik probeerde te gillen dat hij moest stoppen. Maar er kwamen geen woorden uit mijn mond.
„Sienna,” kreunde Michelle. Ze stak haar hand naar me uit. „Jij hebt dit laten gebeuren...”
„Ze zal sterven, Sienna,” siste Emily. Ze raakte zichzelf aan tussen haar gespreide benen en staarde me aan. „En het is jouw schuld. Net als bij mij...”
Zij en Michelle kwamen allebei klaar. Hun ogen draaiden eng weg in hun hoofd. Een zwarte vloeistof begon uit de huid van Emily te stromen. Het vormde een plas op de vloer naast het bed.
Precies toen Konstantin zijn tanden in de nek van Michelle zette, overspoelde een grote golf van dat zwarte spul me...
***
Ik schoot overeind, happend naar adem.
De ochtendzon scheen helder op het voeteneind van het grote bed. Er lagen twee open koffers op de vloer.
Waar ben ik?
Het duurde even voordat ik besefte waar ik was.
Oh, ja... het hotel.
Nadat baby Vanessa was geboren, besloten Selene en Jeremy wat langer bij mijn ouders te blijven.
Maar het huis was nog... voller geworden, om het zacht uit te drukken.
Om gekte te voorkomen, besloten Aiden en ik ergens anders te slapen. Ons eigen huis werd verbouwd. Daarom was een hotelkamer de makkelijkste keuze.
De badkamerdeur ging open en Aiden kwam naar buiten, nog vochtig en met een handdoek om. Hij haastte zich naar me toe.
„Hé, gaat het?” vroeg hij. Hij pakte zachtjes mijn hand.
„Ja. Het was gewoon weer een fucked-up droom.”
Het was meer dan een maand geleden sinds het vreselijke Yule Ball. Een gevaarlijke vampyre had ons toen bijna verslagen. Maar ik voelde me nog steeds niet mezelf. En de nachtmerries stopten maar niet.
Maar de aanblik van mijn mate hielp altijd. Zijn warme groene ogen keken liefdevol en bezorgd. Dat was genoeg om mijn hart rustiger te laten kloppen.
„Konstantin?”
Ik knikte. „Maar het gaat nu goed met me. Echt.”
Ik keek naar zijn blote borstkas. In het ochtendlicht was zijn huid goudkleurig. Mijn benen voelden slap toen ik naar hem keek... De glans op zijn schouders... De strakke lijnen van zijn spieren...
Mijn hart begon weer sneller te kloppen.
„Vooral als je me komt redden in dat ding,” zei ik. Ik keek naar de handdoek om zijn middel.
„Oh, dit oude ding?” grapte hij.
Ik knikte, ging op mijn knieën zitten en gleed met een vinger door de waterdruppels op zijn nek en borstkas, terwijl ik overdreven over mijn lippen likte.
De ogen van Aiden werden donker. De grapjes maakten plaats voor honger op zijn gezicht. „Nou, ik denk dat ik dit vaker moet dragen.”
Als een brandend vuurtje onder mijn huid laaide mijn roes zo sterk op dat het me bijna de adem benam.
Ik lachte ademloos en liet mijn vingers over zijn buikspieren glijden. Ik gleed met mijn vingers tussen de handdoek en zijn huid. „Ik dacht dat het seizoen voorbij was. Maar ik had het blijkbaar mis.”
Aiden maakte een laag geluid in zijn keel. Zijn handen gleden onder mijn nachtjapon naar mijn borsten. Hij pakte ze vast en kneep erin. Daarna gleden zijn handen om mijn middel en trok hij me dicht tegen zich aan.
Ik haalde diep adem. Ik liet zijn aanraking al mijn duistere gedachten verdrijven.
Kon ik maar voor altijd hier blijven. Veilig in de armen van mijn mate, met de roes die door mijn aderen stroomde.
Ik drukte mijn mond op zijn zachte lippen en trok aan de handdoek. Precies op dat moment begon de telefoon naast het bed te rinkelen.
Ik kreunde en keek naar de digitale klok ernaast.
Ze is vroeg.
Met tegenzin trok ik me terug van Aiden en nam op. „Hallo?”
„Mevrouw Mercer-Norwood? Er wacht bezoek op u.”
„Oh ja, dank u wel.”
Toen ik ophing, trok Aiden zijn wenkbrauwen op.
„Het is Genezer Lowell,” vertelde ik hem. „Ik denk dat ze al beneden is.”
Sharon Lowell was een van de hoofdgenezers in het Lawrence Genezersverblijf in Kansas. Ze reisde bijna nooit voor haar werk. Maar op verzoek van Aiden had ze ermee ingestemd om Michelle te onderzoeken.
Een eng deel van mijn droom kwam weer in me op. De benen van mijn beste vriendin om de heupen van Konstantin. Haar passievolle kreten toen ze klaarkwam...
Ik rilde en deed net alsof ik het gewoon koud had.
***
Toen we uit de lift stapten, wachtte er een kleine, stevige vrouw in de lobby. Haar grijze haar zat in een strakke knot. Maar haar stem was warm en vriendelijk toen ze ons begroette.
„Alpha Norwood!” Ze stak haar handen uit. „En mevrouw Norwood!”
„Mercer-Norwood,” verbeterde ik haar met een glimlach.
Ik pakte een van haar handen en Aiden pakte de andere. Ze schudde onze handen kort.
„Mevrouw Mercer-Norwood,” herhaalde ze met een stevige knik.
„Heel erg bedankt voor uw komst,” zei Aiden. „Er komt een auto om ons op te halen.”
***
De auto zette ons af voor het ziekenhuis. Jocelyn stond al op ons te wachten in de hal. Zij en Genezer Lowell begroetten elkaar. Ik zei gedag en liep direct naar de cadeauwinkel.
„Alleen dit.” Ik glimlachte naar de kassamedewerker en legde een bos tulpen op de balie.
Ze rekende af. Daarna liepen we met zijn vieren door naar de liften.
Toen we op de derde verdieping kwamen, zat mijn favoriete verpleegster achter de balie. „Sally!” riep ik blij toen ze naar ons opkeek.
„Sienna. Alpha. Hoe gaat het met jullie op deze mooie maandagochtend?”
„Goed, goed,” antwoordde Aiden met een warme glimlach. „Hoe gaat het met haar?”
„Met haar gaat het oké. Maar met hem...”
„Oh nee. Zorgt hij voor problemen?”
Sally keek ons veelbetekenend aan. „Niet voor mij, hoor.”
Ze nam ons mee door de gang en opende de deur.
Ik wierp Aiden een blik van 'daar gaan we weer' toe, en hij kneep als antwoord in mijn hand. Toen liepen we naar binnen, terwijl Jocelyn en Genezer Lowell even op de gang bleven wachten om ons wat ruimte te geven.
Mijn ogen gingen meteen naar mijn vriendin, en mijn hart kromp ineen toen ik haar zag—ook al zag ze er nog bijna hetzelfde uit als de laatste keer dat ik op bezoek was.
Dun en bleek.
Een hartmonitor piepte naast haar. Er staken slangetjes uit haar arm. Haar ogen waren gesloten. Haar huid was zelfs lichter dan die ene keer dat ze per ongeluk veel te lichte foundation had gekocht.
Ze droeg weer zo'n vreselijk ziekenhuishemd. Deze had een mix van saai blauw en lelijk groen. Ik weet zeker dat Michelle het 'walgelijk' zou hebben genoemd als ze wakker was.
Maar dat was ze niet.
De televisie in de kamer stond aan. Ik lette meteen op toen ik mijn naam hoorde.
„Het is meer dan een maand geleden sinds de enge gebeurtenissen rond Alpha Aiden Norwood en zijn mate, Sienna. Dit gebeurde op het Yule Ball van de East Coast Pack,” zei de journalist.
Ze was klein. Ze had krullend bruin haar en een neppe glimlach voor de camera.
„En de politie is nog geen stap verder met het vangen van de dader. Er wordt gezegd dat het een eeuwenoude saint vampyre is. Men dacht altijd dat dit wezen alleen een mythe was...”
Ugh. De mensen kregen maar geen genoeg van vampyres. Door de aanval op het Yule Ball en de nieuwe mate van de Alpha of the Millennium was het overal in het nieuws.
„...Ondertussen ligt de mate van de bèta, Michelle Daniels, nog steeds in coma...”
Die gang komt me bekend voor... Stond ze in het ziekenhuis te filmen?
Ik onthield de naam van de journalist onder aan het scherm: Monica Birch.
Ik probeerde te bedenken hoe ze binnen was gekomen. Toen zag ik Josh onderuitgezakt in de stoel naast het bed van Michelle zitten.
Hij zag er vreselijk uit. Zijn huid was rood met vlekken en zijn ogen waren rood doorlopen. De stoppels op zijn gezicht lieten zien dat hij zich al dagen niet had geschoren. Ik wist eigenlijk niet wie er slechter uitzag, hij of Michelle.
Ik pakte de afstandsbediening en zette de tv op stil. „Goedemorgen, Josh.”
Hij keek op en staarde me vol woede aan.
Ik voelde Aiden verstijven naast me. Maar ik pakte zijn hand, kneep erin en schudde heel zachtjes mijn hoofd.
Ik nam Josh zijn woede niet kwalijk.
We wisten allemaal dat het mijn schuld was wat er met Michelle was gebeurd.
AIDEN
„Kan ik wat te drinken voor je halen, Josh? Iets te eten?” vroeg ik. Sienna liep ondertussen naar het nachtkastje. Ze gooide de oude tulpen in de prullenbak en zette de nieuwe in de vaas.
„Ik hoef niks,” beet hij me toe.
„Kom op, man. Wanneer heb je voor het laatst geslapen? Of gedoucht?” Ik legde een steunende hand op zijn schouder. Maar Josh duwde mijn hand weg en sprong op uit zijn stoel.
„Slapen? Douchen? Mijn mate ligt in een fucking coma! Allemaal door een of ander... dier dat jouw mate hierheen heeft gebracht—”
„We hebben dit al besproken, Josh. Zij heeft hem niet hierheen gebracht.”
„—En nu is ze zo... als dit. En jouw mate mankeert niets!”
Jocelyn stak haar hoofd om de deur. „Uh... is het goed als Genezer Lowell en ik nu binnenkomen om Michelle te onderzoeken?”
Ik was blij met de afleiding. Ik nam een boze Josh en een stille Sienna mee naar de wachtruimte.
Josh ging zo ver mogelijk van ons vandaan zitten. Hij weigerde naar mijn mate te kijken. Ik wist al een tijdje dat hij haar de schuld gaf. Maar zij was net zo goed een slachtoffer als Michelle.
Eerlijk gezegd, als hij iemand de schuld wilde geven, moest hij mij hebben. Ik had iedereen in de steek gelaten toen ik die vampyre zomaar mijn gebied in liet lopen. Dat ik hem zo dicht bij Sienna had laten komen.
Ik dacht dat lijfwachten genoeg waren om haar te beschermen.
In de weken sinds het Yule Ball wilde ik die klootzak alleen maar vinden. Ik wilde hem vermoorden en hem in stukken scheuren. Dat gevoel werd steeds sterker.
Maar voor Sienna had ik die woede en mijn behoefte aan wraak even aan de kant gezet.
Tenminste, goed genoeg om het voor haar te verbergen. Ze had al genoeg meegemaakt. Ze had mijn woede er niet ook nog eens bij nodig naast haar eigen pijn. Ze had me aan haar zijde nodig. Niet aan de andere kant van de wereld, op zoek naar Konstantin.
En de nachtmerries...
Wist ze wel hoe vaak ik me omdraaide en haar stevig vasthield? Hoe ik haar gehuil kalmeerde en haar strakke spieren losmasseerde. Ik troostte haar zodat ze haar angst los kon laten en rustig kon slapen.
Ik dacht van niet.
Maar elke keer deed ik haar in stilte dezelfde belofte.
Het maakte niet uit hoe lang het duurde. Konstantin zou betalen voor wat hij had gedaan.
Eindelijk, na dertig minuten van ongemakkelijke stilte, ging de deur van de kamer van Michelle open.
We stonden alle drie meteen op toen de twee genezers naar buiten kwamen. Hun gezichten stonden heel serieus.
Jocelyn sprak als eerste. „We zijn klaar met het onderzoek...” Ze schraapte haar keel.
„En jullie kunnen maar beter weer gaan zitten.”
