De rogues van Blackwood boek 2: Teague
Auteur
Amber Kuhlman
Lezers
349K
Hoofdstukken
55
Eve's rust in Blackwood wordt verstoord op het moment dat Grant weer in haar leven verschijnt. Onder het toeziend oog van de kille nieuwe beheerder, dokter Sodder, voelt vrijheid als een vervagende droom. Maar de rogues – Keane, Beau en Teague – laten haar niet alleen vechten. Ze werken als één team: de strateeg, de charmeur, de beschermer. Samen zullen ze de storm trotseren die op hen afkomt. Terwijl allianties veranderen en het gevaar toeneemt, leert Eve dat liefde zowel een harnas als vuur kan zijn. Als de tijd om is, moet ze beslissen waarvoor ze bereid is te vechten – en wie ze zal redden als de wereld zich tegen haar keert.
Hoofdstuk 1
Boek 2: Teague
EVE
Het was donker in de kamer. Het enige licht kwam van de bliksem die door de storm buiten flitste. Regen sloeg onverbiddelijk tegen het raam, en elke donderslag weergalmde als een waarschuwing tegen de muren van het gesticht.
De lucht voelde kil, het soort kou dat tot diep in je botten doordrong. Maar ik voelde het nauwelijks - want Teague lag boven me, en zijn schaduw bedekte het beetje licht in de kamer.
Zijn ogen stonden vol vuur. Vol honger. Vol aanbidding.
“Christus, kijk naar je,” zei hij zacht terwijl hij zich over me heen liet zakken. Zijn vingers streelden mijn borst en knepen toen in mijn tepel, die al stijf begon te worden.
Ik hapte naar adem en mijn heupen kwamen instinctief omhoog, wanhopig naar meer.
“Je bent hiervoor gemaakt,” fluisterde hij.
Het bed naast me zakte in toen Beau dichterbij schoof. Zijn lichaam straalde warmte uit ondanks de kilte in de kamer. Zijn dikke, zware lul raakte mijn heup terwijl hij zijn arm om me heen legde.
Zijn vingertoppen trokken langzame lijnen over mijn blote arm, traag genoeg om me gek te maken, zacht genoeg om me te laten trillen.
“Je voelt ijskoud aan, lieverd,” zei Beau. Zijn adem voelde warm bij mijn oor. “Laat ons je opwarmen.”
Genot stroomde door me heen. Mijn benen spreidden zich zonder aarzeling. Ik wilde hen. Allemaal.
De storm, de kou, het verdomde gesticht - het verdween allemaal op de achtergrond tot ik alleen nog hun handen op mijn huid voelde en het bonken van mijn eigen hartslag.
Achter Beau liet Keane een lage, diepe kreun horen.
“Verdomme...,” gromde hij. Hij streelde zichzelf terwijl hij toekeek.
Het geluid trilde dwars door me heen.
Ik duwde mezelf omhoog op mijn handen en knieën, en kroop over het bed naar hem toe. De matras zakte in onder mijn gewicht. Toen ik bij hem was, wikkelde ik mijn vingers om zijn dikke lul.
Hij siste tussen zijn tanden door toen ik hem streelde. Eerst langzaam, dan harder toen Teagues hand van achteren tussen mijn dijen gleed.
Zijn vingers bespeelden me met een genadeloze precisie - langzaam, dan snel, dan oppervlakkig, dan diep - alsof hij een ritme volgde dat alleen hij kon horen.
Beaus hand gleed in mijn haar en leidde me naar voren.
“Open je mond voor ons,” mompelde hij.
Dat deed ik.
Ik wikkelde mijn lippen om Keanes lul. Zijn smaak raakte mijn tong terwijl Beau met halfopen ogen toekeek.
Keane kreunde, en mijn heupen trilden onwillekeurig. Het geluid vibreerde langs mijn ruggengraat naar omlaag.
“Dat vond je lekker, hè?” zei Teague achter me, terwijl hij een vinger in me stak... en toen nog een. “Je vindt het lekker om te pijpen terwijl ik je met mijn vingers neuk?”
Een gesmoord geluid kwam uit mijn borst, gedempt rond Keanes lul.
“Shit,” kreunde Beau. “Kijk naar haar. Ze trilt.”
Hij had gelijk - mijn lichaam trilde bij elke streling van Teagues vingers. Mijn heupen rolden tegen hem aan, wanhopig, vol ongeduld.
Elke stoot schraapte genot tegen een deel van me dat ik niet kon beheersen. Terwijl ik Keane met mijn lippen bewerkte, streelde ik Beau met de hand waarmee ik mezelf niet overeind hield. Ik hield ervan hoe hij harder ademde elke keer dat mijn vingers om zijn lengte knepen.
“Wil je klaarkomen?” fluisterde Teague in mijn oor.
Ik knikte heftig met mijn lippen om Keanes lul.
Keanes hand gleed in mijn haar en hield me stil terwijl hij langzaam uit mijn mond gleed. Zijn lul was dik en nat van mijn mond. Zijn stem daalde tot een diepe grom. “Nog niet, poesje. Niet tot wij het zeggen.”
Een zacht gejammer ontsnapte uit mijn keel.
Beau hield mijn haar strakker vast en trok mijn hoofd naar achteren terwijl Keane zijn lul weer over mijn lippen liet glijden.
Ik opende mijn mond voor hem, maar voordat hij weer naar binnen kon glijden, duwde Teague een derde vinger in me en rekte me wijd.
“Verdomme, ze is doorweekt,” gromde Teague.
Mijn hele lichaam sprong op van genot, zo scherp dat het bijna pijn deed. Mijn armen trilden. Mijn dijen beefden.
Ik was zo dichtbij.
Te dichtbij.
Net toen ik op het punt stond klaar te komen, trok Teague zijn vingers met een nat geluid uit me.
Een gebroken kreet ontsnapte uit me toen hij me bij mijn heupen naar achteren trok. Hij sleepte me weg van Beaus lul en draaide me op mijn knieën.
Hij bracht zijn hand naar mijn mond. “Proef jezelf,” zei hij.
Ik sloot mijn lippen om zijn vingers en likte ze schoon terwijl hij toekeek hoe mijn tong langzaam over zijn toppen likte.
Zijn adem siste tussen zijn op elkaar geklemde tanden door.
Keane leunde naar voren en kuste me langzaam, diep, en proefde de ziltigheid van mezelf op mijn tong. “Je smaakt naar verdomde magie,” zei hij zacht tegen mijn lippen.
Ik hapte scherp naar adem toen Teague de tip van zijn lul tegen mijn opening drukte. Plagend. Een beetje duwend. Dreigend naar binnen te duwen.
Ik duwde terug, smeekte in stilte.
Beaus hand vond mijn borst. Hij rolde mijn gevoelige tepel tussen zijn vingers.
Keane gaf kusjes in mijn hals, en hij zoog net hard genoeg op de zachte huid om een merk achter te laten.
En toen drong Teague me binnen.
Ik kreunde - luid en gebroken - terwijl hij me om hem heen openrekte.
Mijn hoofd viel naar voren, maar Keane nam mijn kin vast. Hij hield mijn ogen op de zijne terwijl Teague begon te bewegen.
Langzaam eerst, dan diep, dan zonder genade.
“O... verdomme...,” riep ik uit. Mijn stem trilde.
“Nog niet, liefje,” gromde Teague. Hij verstrengelde zijn vingers in mijn haar en trok mijn hoofd naar achteren. Pijn schoot door mijn hoofdhuid en vermengde zich met hete lust.
Keane gaf kusjes langs mijn nek en schouder, aanbad elke centimeter blote huid.
“Alsjeblieft,” smeekte ik. Tranen vulden mijn ogen. “Laat me alsjeblieft klaarkomen. Alsjeblieft-”
“Ik zei nog niet.” Teagues stem trilde tegen mijn rug.
Keane nam mijn mond weer en gleed met zijn lul tussen mijn lippen terwijl Teague me van achteren neukte.
Het ritme van hun lichamen bewoog het mijne alsof ik niet eens van mezelf was - alsof ik volledig van hen was.
Ze hielden me op die rand. Ze sleepten me door genot zo sterk dat het bijna als pijn voelde.
Teague versnelde zijn tempo.
Mijn lichaam beantwoordde elke stoot. Schokte. Trilde. Kon amper ademhalen.
Mijn armen vielen onder me, maar Beau ving mijn heupen op en hield me stabiel terwijl Teague hard in me ramde.
Toen Teagues hand hard op mijn kont sloeg, voelde ik zulk sterk genot door me heen stromen dat ik schreeuwde.
“Kom klaar voor me,” gromde hij. “Nu.”
Ik stortte in.
Mijn orgasme scheurde door me heen in een enorme golf zo sterk dat ik niet kon praten, niet kon ademen, niet kon denken.
Mijn hele lichaam viel naar voren en trilde ongecontroleerd terwijl Teague achter me kreunde en zijn zaad diep in me loosde.
Ik lag trillend op de lakens naar adem te happen, me amper nog bewust van mijn eigen naam.
“Hoe was dat, poesje?” fluisterde Keane. Hij tilde mijn kin op en kuste me deze keer zacht. “Was dat goed voor jou?”
Beau grinnikte, laag en warm, terwijl hij naast me ging liggen.
“Ik denk dat het ook goed voor ons was.”
De Rogues gleden van het bed en verdwenen kort even in de badkamer.
Toen ze terugkwamen, had Teague een warme, vochtige handdoek bij zich. Hij draaide me voorzichtig op mijn rug, spreidde mijn benen en veegde me schoon met zorgvuldige, zachte bewegingen.
Toen hij klaar was, schoof hij naast me. Hij kuste de binnenkant van mijn dij voordat hij naast me ging liggen.
Keane stopte een verdwaalde lok haar achter mijn oor en fluisterde: “Het is intussen zes maanden... en elk moment met jou voelt nog steeds als de eerste keer.”
“Je bent onze koningin,” voegde Beau er zachtjes aan toe terwijl hij mijn wang kuste. “Vergeet dat nooit.”
Warmte kroop in mijn botten. Vermoeidheid trok aan mijn oogleden. Ik smolt tegen hen aan, tegen hun warmte, hun rustige ademhaling.
“Rust nu,” zei Teague zacht. Hij sleepte één vinger over de binnenkant van mijn dij. “We hebben zaken af te handelen.”
Terwijl de slaap me meetrok, ging er maar één gedachte door mijn hoofd:
Hoe intens gelukkig ik was om deze mannen aan mijn zijde te hebben - ook al zaten we nog steeds gevangen in een verdomd gesticht.
