The Sheriff's Deputy (Nederlands)
Auteur
Collette G. May
Lezers
1,3M
Hoofdstukken
37
Hoofdstuk 1
BOEK 1: Seth Marshall
INDIGO “INDIE”
Indigo hapte naar adem toen ze tegen de ruwe bakstenen muur werd geduwd. Een harde borst in een zwart kogelvrij vest drukte tegen haar aan terwijl een kogel langs haar schouder vloog.
Ze werd stevig achter de enorme afvalcontainer in de steeg geduwd. Een groot lichaam beschermde haar terwijl er meer kogels op de muur afketsten.
Ze sloot haar ogen stevig en klemde de puppy tegen haar borst. Haar hart klopte net zo snel als dat van het kleine hondje.
Ze was vijf minuten eerder naar de steeg gekomen om de prullenbakken van haar winkeltje te legen. Toen had ze de puppy naast de afvalcontainer horen janken…
…om vervolgens tegen de muur te worden geduwd. Ze had bewondering voor de kracht van de man die dit kon doen, want ze was zeker geen lichtgewicht.
Ze gluurde door haar wimpers naar hem. Ze kon de naam S.A. Marshall op zijn kogelvrije vest lezen.
Zijn sterke kaak was strak aangespannen. Intens groene ogen keken haar aan, omlijst door de volste wimpers die Indie ooit bij een man had gezien.
Hij fronste diep terwijl hij om de afvalcontainer heen keek. Toen klonk er een melding via zijn portofoon dat de schutters waren aangehouden.
„Marshall, status?“ kraakte een stem door zijn portofoon.
„Alles in orde, Sheriff. Ik ben met een burger in de steeg.“ Hij klikte de portofoon uit. Toen richtte hij die groene ogen op Indie en zette zijn helm af.
„Wat deed je hier eigenlijk buiten?“
Ze hield haar hoofd een beetje schuin terwijl ze naar hem terugkeek en fronste diep.
„Ten eerste: ik had niet verwacht midden in een vuurgevecht te belanden. Ten tweede: ik was de prullenbak aan het legen toen ik dit kleine ventje hoorde.“
Precies op dat moment stak er een zwarte neus uit Indie’s jas, die haar kin likte. Indie giechelde en duwde de natte tong voorzichtig weg van haar gezicht.
Ze keek op naar de grote hulpsheriff. Hij slaakte een diepe zucht en schudde zijn hoofd terwijl hij naar hen keek.
„Kom mee. Ik breng je terug naar de winkel en controleer of er niemand binnen verstopt zit.“ Hij kwam overeind, hing zijn geweer over zijn schouder en hielp haar overeind.
Ze hield de puppy goed vast onder haar jas en liep voorop naar de achterdeur van haar winkel. De gehandschoende hand van hulpsheriff Marshall rustte zachtjes op haar onderrug.
Hij keek rond in de kleine werkplaats. Er stonden open, roestvrijstalen werkbanken en langs de muren hingen planken vol plaatmateriaal.
De stukjes sieraad tussen Indie's gereedschap schitterden in de vlammen van de kleine oven in de hoek. Toen de deur achter hen sloot, warmde de ruimte hen direct op.
Hij glimlachte toen hij de lamp aantikte die boven haar werkbank hing. De theepot veerde lichtjes op aan de stevige veer, terwijl de gloeilamp in de tuit het werkblad verlichtte.
Hij volgde haar langs het kantoor, dat ook dienstdeed als keuken. Hij duwde de deur open om er zeker van te zijn dat er niemand achter verstopt zat.
Indie vulde een bakje met water en zette het neer voor de puppy, die het gulzig oplikte. Haar hart sloeg een slag over toen ze zich omdraaide. De grote man keek haar aan en zijn ogen stonden donker van bezorgdheid.
„Gaat het wel? Er is net nog op je geschoten.“
Ze glimlachte naar hem en schudde haar hoofd. „Mijn vader was een oorlogsfotograaf. We brachten in de zomer vaak tijd met hem door op de plekken waar hij werkte. Dus kogels ontwijken is niet nieuw voor me.“
Hij fronste terwijl hij nadacht over wat ze zei. Ze zag hoeveel vragen hij wilde stellen, maar hij hield zijn nieuwsgierigheid in bedwang.
Toen hij niets zei, liep ze de winkel in. Ze zag hoe de ogen van de hulpsheriff langs de vitrines gleden. Ze stonden vol met op maat gemaakte, zilveren sieraden.
Met een beleefd knikje liep hij naar de voorkant van de winkel. Hij keek uit het raam, draaide zich toen weer naar haar toe en trok de deur open.
„Wilt u deze deur achter me op slot doen, mevrouw?“ zei hij zachtjes. Indie was verrast door het effect dat zijn schorre, zware stem op haar sneller kloppende hart had.
„Eh, natuurlijk, bedankt,“ stotterde ze terwijl ze bij hem kwam staan. De frisse citrusgeur van zijn parfum mengde zich met de scherpe geur van buskruit.
Ze vroeg zich even af of de tegenstelling tussen die twee geuren zijn persoonlijkheid weerspiegelde.
Hij glipte door de deels geopende deur naar buiten, zodat er zoveel mogelijk warmte in de winkel bleef. Daarna wachtte hij tot hij hoorde dat Indie de deur op slot draaide.
Zijn schouders vulden het hele glazen raam in de deur, van de ene kant van het kozijn tot de andere. Indie moest haar hoofd achterover buigen om in zijn serieuze ogen te kijken, waarna hij knikte.
Geen wonder dat hij haar tegen de stenen muur kon gooien alsof ze een lappenpop was. Hij was enorm!
Met zijn een meter negentig torende hij ver boven haar een meter zeventig uit. Zijn brede schouders zouden haar volle figuur met gemak aankunnen.
Met een diepe zucht pakte ze de puppy op en hield het beestje tegen haar borst. Ze keek hoe de hulpsheriff wegliep in de donker wordende novembermiddag.
SETH
„Mogen we vanavond cupcakes als avondeten, oom Seth?“ Hij keek naar beneden in de smaragdgroene ogen die naar hem opkeken. Het gezichtje was een jongere, vrouwelijke versie van dat van hemzelf.
Ze knielde op de bank. Haar vastberaden kinnetje rustte op haar gevouwen handen terwijl ze keek hoe hij zijn koffie inschonk.
Seth haalde diep adem en schudde langzaam zijn hoofd. Hij kreeg het woord nee niet over zijn lippen.
Amelia was nog maar vijf jaar oud, maar ze wond haar oom met gemak om haar vinger.
Het verbaasde hem altijd. Hij kon zonder blikken of blozen zware criminelen opsporen, achtervolgen, arresteren en verhoren. Maar hij kon geen nee zeggen tegen deze ogen.
„Alsjeblieft?“
„Je moeder maakt me af,“ mompelde hij.
„We kunnen er eentje voor haar bewaren,“ smeekte het kleine stemmetje.
Hij sloot zijn ogen en stak zijn hand uit als teken van overgave. Hij wilde haar tevreden glimlach niet zien. „Zullen we een deal maken?“
Hij kneep zijn ogen deels dicht en zag hoe ze haar hoofd schuin hield. „Oké?“ zei ze.
„Eén stuk pizza, een lepel doperwten, vier worteltjes en daarna een cupcake.“
Ze pruilde en keek hem met samengeknepen ogen aan. „Eén stuk pizza, een halve lepel doperwten, vijf worteltjes, daarna een cupcake en een extra lepel glazuur.“
Zijn mond viel open van verbazing over de onderhandelingstechnieken van zijn nichtje. „Goed, maar dan wel het roze glazuur. De chocola is voor mij!“
„Yahbazoo!“ kraaide ze terwijl ze over de leuning van de bank klom om hem te knuffelen. Hij blies in haar nek om haar aan het giechelen te maken. Daarna slingerde hij haar op zijn rug om de deur open te doen voor de pizzabezorger.
Vijf minuten later staarde Amelia haar oom met een diepe frons aan. Ze keek hoe hij een halve soeplepel doperwten op haar bord schepte.
„Dat was niet afgesproken,“ mopperde ze.
„Zeker wel, jongedame,“ zei hij met een overwinnende glimlach. „Je hebt niks gezegd over de grootte van de lepel.“
Met een overdreven zucht begon ze de stomme groente op te eten. Ze keek haar oom boos aan, terwijl hij vrolijk een hap van zijn pizza nam.
***
„Seth.“
Hij knipperde langzaam met zijn ogen naar Sarah, terwijl ze met haar vingers door zijn zachte, blonde haar streek.
Nadat ze de keuken hadden opgeruimd, waren Seth en Amelia op de bank geploft. Ze keken nog naar een Disney-film op tv voordat het bedtijd was.
Ze moesten in slaap zijn gevallen, besefte Seth toen Amelia dichter tegen hem aan kroop.
„Hé. Je krijgt nog twee cupcakes van ons,“ geeuwde hij. Hij wurmde zich onder de dekens vandaan en nam Amelia in zijn armen.
„En een beker glazuur…,“ zei Sarah toen hij weer in de keuken kwam. Ze trok een wenkbrauw op en zette de mengkom op tafel. Seth beet op zijn lip en haalde hulpeloos zijn schouders op.
„Heb je haar op z'n minst nog wat gezond eten gegeven?“
„Hé! Ze heeft een lepel doperwten op!“ protesteerde hij.
„Serieus? Ze haat doperwten!“ zuchtte Sarah. Daarna fronste ze achterdochtig. „Een theelepel, zeker.“
Seth lachte vol ongeloof. „Een hele soeplepel, eigenlijk.“
Sarah staarde haar broer aan en beet op haar lip. Toen pakte ze haar warme chocolademelk en maakte het zichzelf gemakkelijk op de bank.
Seth vulde zijn eigen mok en keek in stilte naar haar. Ze trok haar voeten onder zich en zag er zo klein uit tussen de grote kussens.
Hij kwam naast haar zitten, precies op het moment dat er een traan stilletjes over haar wang rolde. Hij wenste dat hij haar kon opvouwen en in zijn zak kon stoppen, dicht bij zijn hart.
Ze hield haar hoofd schuin en zijn hand aaide over haar wang, terwijl haar zachte blonde haar over zijn hand gleed. Ze snotterde hardop. „Ik was zo ontzettend dom, Sethford. Hij zou nooit van ons gaan houden…“
Haar fluistering brak zijn hart. Zijn tweelingzus was de sterkste persoon die hij kende. Ze had hèm door zijn donkerste periode heen geholpen.
Nu voelde hij zich zo machteloos, omdat hij niets kon doen om haar pijn weg te nemen. Hij trok haar tegen zijn schouder aan en kuste haar slaap.
„Ik hou meer van jou dan van het leven zelf. Wat er ook gebeurt, ik zal altijd voor jullie tweeën kiezen.“
„Op een dag zul je iemand ontmoeten en ons vergeten—“
Hij pakte haar kin stevig vast en tilde haar gezicht op. Haar groene ogen leken precies op de zijne. „Als ik die persoon ontmoet, zal ze er niet aan twijfelen dat wij met zijn drieën één pakketje vormen.“
„Dat kun je niet beloven, Seth.“
„Nee, dat kan ik niet. Maar ik zweer het wel.“
INDIE
Indie keek op toen de deurbel rinkelde. Ze voelde haar adem stokken. Hij was prachtig. De zwakke winterzon scheen op zijn blonde haar en zijn groene ogen schitterden.
Ze vroeg zich af of zijn haar net zo zacht was als het eruitzag.
Hij was zo lang en breed, zijn schouders raakten bijna beide kanten van de deurpost.
Het verbaasde haar dat zijn kogelvrije vest niet de enige reden was voor zijn omvang. Het vest benadrukte alleen maar wat God hem had meegegeven.
Zelfs nu hij gewone kleding droeg, een blauwe spijkerbroek en een grijze kabeltrui onder een donkergroene winterjas, was hij nog steeds een indrukwekkende verschijning.
Toen hij zijn hoofd van haar afwendde, greep Indie de kans om even diep adem te halen. Dat had ze echt nodig.
Hij was een prachtige man, dacht ze terwijl ze zijn profiel bestudeerde.
Zijn kaak was hoekig en bedekt met lichte stoppels. Daardoor zag hij er ontspannener uit dan de gladgeschoren hulpsheriff die ze een paar dagen geleden had ontmoet.
Zijn voorhoofd was hoog, zijn neus was lang en liep iets breder uit, maar het was zijn volle onderlip die haar betoverde.
Ze beet op haar eigen lip en slikte even. Ze betrapte zichzelf op de gedachte wat zijn reactie zou zijn als ze die lip in haar mond zou nemen en zou plagen met—
„Deze zal ze mooi vinden, Pops.“ De stem van het kleine meisje onderbrak haar gedachten. Indie had niet eens gemerkt dat het kind samen met de hulpsheriff de winkel was binnengekomen…
Het kind staarde naar hem op. Haar blonde pony viel in haar groene ogen toen ze haar hoofd schuin hield om naar hem te kijken.
„Eens kijken,“ zei hij zachtjes. Hij veegde het verdwaalde haar voorzichtig opzij en knielde naast haar neer. Samen keken ze in de vitrinekast en fluisterden met elkaar.
„Hij is bijna perfect. Als dat kind er niet was geweest…
„Maar er is vast wel een kostschool ergens ver weg,“ zei Grace schouderophalend. Ze zette een mok warme chocolademelk op de toonbank.
Indie hapte naar adem en keek naar haar beste vriendin. Die knipperde onschuldig met haar grote bruine ogen. Indie kon een zachte giechel niet inhouden.
„Goedemorgen, dames,“ groette de hulpsheriff met zijn zware, hese stem.
„Kunnen we u ergens mee helpen, hulpsheriff?“ vroeg Indie. Ze liep naar het gedeelte van de vitrine waar hij en zijn dochter stonden.
„Ik ben vrij vandaag, dus zeg maar Seth,“ glimlachte hij. Haar hart maakte direct een sprongetje. „Hoe is het met je sinds laatst?“
Ze beet op haar lip. Haar buik kriebelde door de oprechtheid in zijn ogen.
„Ik meende het toen ik zei dat mijn vader oorlogsfotograaf was. Als we niet een zomer lang kogels ontweken, was het geen echte vakantie met papa. Dus met mij gaat het goed.“
„Oh, wauw,“ floot hij, terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok. Ze kon zien dat hij vragen had, maar hij slikte ze weer in. „Dat is wel heel bijzonder.“
Ze haalde haar schouders op. „Niet zo bijzonder als deze vitrine, toch…“
Ze richtte haar aandacht op de kast met de speciale sieraden waar ze voor stonden.
Indie deed het deurtje open, pakte het blauwe fluwelen sieradenbakje eruit en zette het op het glas. Het zilver schitterde fel tegen de donkere achtergrond.
„Deze zijn perfect voor mama's verjaardag, Pops,“ zei het kleine meisje. Ze wees naar een paar oorbelletjes met daaraan een piepkleine garde, een lepel en een mes.
Ze rinkelden zachtjes toen ze er met haar vinger overheen wreef. De brede glimlach op het gezicht van het meisje deed Indie's hart smelten. Toch slikte ze ook een lichte teleurstelling weg.
Er moest wel een perfecte moeder zijn om dit gezinnetje compleet te maken.
Indie probeerde haar glimlach te verbergen. Ze zag hoe Grace vanachter haar mok met haar duim langzaam een snijbeweging over haar keel maakte. Indie schudde haar hoofd en deed alsof ze haar vriendin niet zag.
Grace was haar rots in de branding.
Ze waren al sinds school beste vriendinnen. Toen Indie de winkel opende, was het dan ook logisch om Grace als zakenpartner te vragen. Zij was immers een erg goede boekhouder.
Indie haalde de oorbellen van hun kussentje en legde het bakje terug, waarna ze naar de kassa liep. De hulpsheriff volgde haar. Zijn dochter bleef intussen de sieraden in de andere vitrines bewonderen.
„Zou je vanavond met me uit eten willen?“ vroeg hij zachtjes. Haar handen stonden even stil terwijl ze het kleine doosje inpakte. Ze wist niet goed hoe ze moest antwoorden.
Had hij haar nou echt mee op date gevraagd, terwijl hij samen met zijn dochter een cadeau voor zijn vrouw zocht?
„Ik denk niet dat dat een goed idee is,“ zei ze met een voorzichtige glimlach. Het kostte haar moeite, waardoor haar wangen er bijna pijn van deden toen ze het tasje overhandigde.
„Oké.“ Hij haalde een visitekaartje uit zijn zak, schreef er een nummer op en schoof het over de toonbank. „Als je iets nodig hebt... of als je je nog bedenkt…“
Indie slikte en knikte. Ze keek er niet naar. In plaats daarvan keek ze hoe het tweetal de winkel verliet, terwijl er sneeuwvlokjes op hun identieke blonde hoofden vielen.
„Zulk soort negatieve energie hebben we niet meer nodig in ons leven,“ zei Grace resoluut, waarna ze het kaartje zo de prullenbak in veegde.
De imitatie van haar Chinese oma was zo treffend, dat Indie hardop begon te lachen en briesend in haar warme chocolademelk proestte.
„Nee, mijn vriendin. Dat hebben we zeker niet.“
