Then You Look At Me (Nederlands)
Auteur
Tiffanyluvss
Lezers
2,0M
Hoofdstukken
78
De Kluisjongen
RAINEY
"Ik weet zeker dat je het naar je zin zult hebben op Crosshill High, Rainey. Zie het als een nieuwe start," zegt directrice Cameron met een brede glimlach vanaf de andere kant van haar bureau.
Ik glimlach flauwtjes en kijk naar mijn rok.
"Dit zal goed voor haar zijn om te vergeten wat er op Freetown High is gebeurd. Ze zal het hier leuk vinden."
Ze glimlacht naar mijn moeder en terwijl ze praten gaat de deur open.
Ik draai me om en zie een jongen binnenkomen. Hij slentert naar binnen en grijnst naar zijn telefoon, waarbij zijn mooie tanden zichtbaar worden.
"Goedemorgen, Jace. Dit is Rainey. Kun jij haar rondleiden? Ze is nieuw hier."
Mevrouw Cameron glimlacht naar de jongen, die opkijkt. Hij kijkt naar de directrice en dan naar mij. Hij geeft een halve glimlach, maar zijn ogen verraden dat hij hier geen zin in heeft.
"Ga maar, Rainey. Ik haal je na vijven op," zegt mijn moeder terwijl ik opsta en naar de jongen loop die weer naar zijn telefoon staart.
Hij lacht terwijl hij de deur uit loopt en ik trek mijn rok naar beneden.
Het uniform zit niet lekker. Het is een wit overhemd met een groen-donkerblauwe geruite rok, die eruitziet alsof hij voor een chique school is.
We lopen zwijgend door de gang. Hij heeft niet veel gezegd behalve tegen zichzelf terwijl hij blijft lachen om zijn telefoon.
Ik probeer me niet te ergeren, kijk om me heen en vraag niet om zijn hulp, aangezien hij die toch niet lijkt te willen geven.
Ik open mijn tas terwijl we lopen en haal mijn rooster uit een boek voordat ik mijn tas sluit en op het papier kijk voor mijn eerste les.
Wiskunde, lokaal T81.
Ik kijk verward voordat ik naar mijn "gids" kijk, die nu op zijn telefoon typt.
"Eh, waar is T81?"
"Oh shit, stuurt ze naaktfoto's?!" lacht hij naar zijn scherm en ik denk dat hij me niet gehoord heeft.
Ik zucht ongeduldig. "Kijk, als je me niet wilde helpen had je dat kunnen zeggen."
Eindelijk kijkt hij naar me en zijn glimlach verdwijnt terwijl hij fronst. "Sorry. Wat zei je?"
Ik probeer niet met mijn ogen te rollen. Ik vind deze school nu al niks. Op Freetown High had ik tenminste nog wat vrienden. Maar de kinderen hier zijn me te verwaand.
"Weet jij waar T81 is?"
"Tweede lokaal, derde verdieping," zegt hij. "Kijk, ik moet gaan, want ik heb iets te doen. Dus je kunt de weg wel vinden, toch?"
Echt?
Ik knik alleen maar en hij rent snel weg, alsof hij blij is van me af te zijn.
Ik heb mijn kluisnummer eerder op de achterkant van mijn rooster geschreven in het kantoor van mevrouw Cameron, dus terwijl ik de combinatie opzeg, zoek ik naar de kluis met het bijpassende nummer.
Ik vind hem eindelijk en glimlach terwijl ik mijn tas op de grond zet voordat ik de combinatie intoets.
"Oké." Ik haal diep adem.
De deur gaat open met een krakend geluid alsof hij lang niet gebruikt is. Ik frons mijn neus en wuif stof weg terwijl ik flink hoest. Deze school kon niet erger worden.
"Oké, maak je geen zorgen, Rain. Laten we positief beginnen."
Ik buig me voorover om mijn tas te openen voordat ik de spullen eruit haal die ik van huis heb meegenomen om mijn kluis te versieren.
Nadat ik met mijn doek - die ik later weg zal moeten gooien - de ruimte heb schoongemaakt, hang ik bovenaan een foto van mijn vader en mij op voordat ik kleine bloemetjes rond de metalen ruimte plak.
Als laatste zet ik een spiegel achter in de kluis zodat ik altijd kan zien wat er achter me gebeurt.
Ik ben hiermee begonnen afgelopen herfst op Freetown toen een kind kauwgom in mijn haar plakte van achteren terwijl ik bij mijn kluis stond.
Ik haal mijn vingers door mijn bronzen haar om het netjes te maken.
Mijn haar zit altijd in de war, en dat komt niet omdat ik het 's ochtends niet borstel. Het is gewoon zo dat mijn haar zich niet gedraagt zoals dat van anderen.
Mijn ogen zien iemand achter me in mijn spiegel. Een jongen staat bij zijn kluis en stopt wat boeken in zijn tas.
Zijn zwarte haar zit warrig op zijn hoofd en van achteren zie ik dat hij een bril draagt.
Hij ziet er echter niet uit als een "brillenjongen" vanwege zijn brede schouders en slanke lichaam.
Hij sluit zijn kluis en draait zich om om weg te gaan, en meteen ontmoeten onze ogen elkaar. Ik merk zijn felblauwe ogen op onder zijn bril en kijk ongemakkelijk weg.
Oké, laten we niet naar vreemden staren als een raar persoon, Rainey.
Hij loopt weg, zijn gezicht toont geen enkele emotie, ook al betrapte hij een vreemd persoon die hem vanuit haar spiegel bekeek.
Ik weet niet waarom ik dat deed.
De bel brengt me terug naar de realiteit. Ik heb een les om naartoe te gaan, en de lange trap naar de derde verdieping zal me waarschijnlijk tien minuten kosten, zo niet meer.
Ik sluit mijn kluis en pak mijn tas van de grond voordat ik me haast naar mijn les.
***
De irritante lachende jongen die directrice Cameron vanochtend vroeg om me rond te leiden, gaf me de verkeerde aanwijzingen naar mijn wiskundeles.
Eerlijk gezegd ben ik niet verbaasd. Hij was meer geïnteresseerd in het bekijken van naaktfoto's.
Ik vind het lokaal om 8:15 uur, en de lerares schrijft op het bord terwijl ik ongemakkelijk bij de deur sta.
Ik schraap mijn keel en ze kijkt naar me.
"Je bent te laat, juffrouw..."
"Slate," zeg ik terwijl ik naar binnen loop. Sommige mensen kijken op van hun schriften. "Het spijt me. Ik kon het lokaal niet vinden."
"We zijn halverwege het semester en je kunt je lokaal niet vinden?"
Een meisje met bruin haar lacht met haar vriendinnen.
"Ik ben nieuw hier," leg ik uit aan mevrouw Forbes, die met een diepe frons op haar oude gezicht op haar horloge kijkt.
"Oké, stel jezelf voor," zegt ze uiteindelijk voordat ze zich weer naar het bord keert.
Ik zucht. Dit is het deel van nieuw zijn dat ik het meest haat.
...Voor een stel kinderen staan die er niet om geven wie je bent, omdat je na de middelbare school gewoon een meisje zult zijn dat naast hen in de klas zat of met wie ze een groepsfoto maakten.
De middelbare school duurt niet eeuwig, en deze mensen ook niet.
"Ik ben Rainey," zeg ik zachtjes, terwijl ik naar mijn leren laarzen kijk terwijl een ongemakkelijke stilte de klas vult.
Ze wachten waarschijnlijk om nog iets anders te horen. Ik kijk op naar nieuwsgierige ogen, en mevrouw Forbes staart me ongelovig aan.
"Is dat alles?"
"Ja, vertel ons meer!" roept een jongen achterin. En zijn vriend, een jongen met warrig zwart haar, lacht geïnteresseerd, "Ja, zoals of je een vriendje hebt?!"
Het meisje met bruin haar dat eerder de gemene opmerking maakte, rolt met haar ogen. "Hou je kop, Tate! Ze is niet eens zo mooi..."
Mevrouw Forbes zwaait met haar hand om de klas tot stilte te manen. "Oké, genoeg, Olivia!" Ze wijst naar een stoel achterin. "Ga zitten, Rainey."
Ik loop door het smalle gangpad, terwijl ik de banden van mijn tas vasthoud. Ik houd mijn ogen naar beneden gericht voor het geval een van deze meisjes probeert me te laten struikelen.
Dat gebeurde vorig jaar op Freetown, en dat liep niet goed af.
"Leuke laarzen," lacht Olivia, en haar vriendinnen lachen met haar mee.
Ik rol met mijn honingkleurige ogen net voordat ze een bekend blauw paar bij het raam zien.
De kluisjongen.
Hij zit helemaal in de hoek. De mouwen van zijn witte overhemd zijn opgerold tot zijn ellebogen, en hij leest ons literatuurboek voor dit semester, To Kill a Mockingbird.
Hij lijkt in zijn eigen wereld te zijn, ook al was de klas een seconde geleden nog rumoerig. Ik kijk weg om te voorkomen dat onze ogen elkaar voor de tweede keer in minder dan een uur ontmoeten.
Ik ga zitten op de lege stoel voor hem en haal mijn boeken uit mijn tas. Ik haat wiskunde. Ik ben een taalmens, en geloof me als ik zeg dat ik het hele boek dat hij aan het lezen is in minder dan een week heb uitgelezen.
"Ansel? Kun jij deze oplossen, lieverd?" roept mevrouw Forbes vanaf de voorkant van het lokaal.
Ik merk dat sommige meisjes met verliefde blikken in mijn richting kijken.
Mijn wenkbrauw gaat omhoog, maar mijn nieuwsgierigheid wordt beantwoord als de stoel achter me met een luid geluid tegen de vloer naar achteren schuift.
Kluisjongen loopt naar de voorkant van het lokaal. Een lichte geur van aardbeien en snoep vult mijn neus als hij langs me loopt, en alle meisjes staren hem nu aan met hartjes in hun ogen.
Mevrouw Forbes ook, als ik het goed zie.
Hij reikt omhoog en zijn shirt spant zich om zijn brede rug terwijl zijn hand werkt en het probleem razendsnel oplost voordat hij de stift teruggeeft aan mevrouw Forbes.
Ze kijkt naar zijn werk en glimlacht dan stralend. "Dank je, Ansel."
Hoe heeft hij dat zelfs in minder dan een minuut gedaan?
"Geef hem een applaus," zegt ze, en de klas klapt. Olivia is luider dan de rest, en haar ogen volgen hem het gangpad af.
Zijn aantrekkelijke ogen ontmoeten de mijne, en ik kijk weg, pak mijn pen en kopieer zijn werk van het bord.
Hij gaat achter me zitten en zijn knie stoot tegen mijn rug. Dus ik schuif verder naar voren in mijn stoel, terwijl ik mijn ogen op mijn schrift gericht houd.
"Eh, Slate?"
Mijn hoofd schiet omhoog als ik mijn naam hoor en zie mevrouw Forbes naar het bord wijzen. "Nummer twee?"
Geweldig.
Ik kreun zachtjes en leg mijn pen neer terwijl hoofden zich omdraaien om naar me te kijken terwijl ik langzaam opsta uit mijn stoel.
"Kom op, Sunny. We hebben niet de hele dag!" zegt een meisje, en de klas lacht kinderachtig om de slechte grap.
"Ze heet Riney, Lisa. Laat haar met rust," zegt Tate, en zijn vriend kijkt hem aan.
"Het is Rainey, gast. Als je het meisje wilt claimen, ken dan tenminste haar naam." Hierop lacht de klas opnieuw.
Er is zeker iets mis met de kinderen op deze school en lachen.
Ik loop naar de voorkant van het lokaal en zij geeft me de stift. Ze slaat haar armen over elkaar terwijl ze naar me kijkt, en ik schraap mijn keel en begin het probleem uit te werken.
Ik haat wiskunde, maar ik ben er niet slecht in. In no time los ik de vergelijking op, maar niet zo snel als Ansel deed.
Ik geef haar de stift en loop snel terug naar mijn plaats. Mevrouw Forbes knijpt haar ogen samen terwijl ze ernaar kijkt en schudt dan haar hoofd om aan te geven dat ze het niet goedkeurt.
"Het is incorrect."
Ik zak weg in mijn stoel. Het is incorrect? Wat heb ik precies verkeerd gedaan? Het ziet er voor mij prima uit.
"Waarom is het fout?" vraag ik, en iedereen kijkt verbaasd dat ik die vraag stel.
"Omdat je de min niet voor de vier hebt gezet, Slate," zegt ze. Haar blik is gemeen.
"Ha. Jammer dan," zegt Olivia zachtjes, terwijl ze zelfvoldaan met haar pen tegen haar bureau tikt.
"Eigenlijk is het niet incorrect," komt er een kalme maar krachtige stem van achter me.
"Wat, Ansel?" De stem van mevrouw Forbes wordt zacht terwijl haar gezicht verzacht.
"De plus is correct," zegt hij. "Volgens de regels die u ons geleerd heeft, is min maal min plus.
"En aangezien ze daar twee minnen heeft, moet het antwoord plus vier zijn. Dus het is veilig om te zeggen dat ze correct is."
Mevrouw Forbes kijkt naar de oplossing en haar gezicht verandert in een zeer beschaamde uitdrukking.
"Oh lieve hemel, je hebt gelijk. Haha. Ik had niet gezien dat er twee minnen stonden. Dank je, Ansel. En goed gedaan, Rainey."
Olivia fronst terwijl ze naar me kijkt, en ik glimlach een beetje voordat ik mijn pen pak en de oplossing opschrijf.
***
De curry in de kantine ziet er smerig uit, dus in plaats daarvan neem ik een appel en een cola. Ik kijk rond in de drukke ruimte op zoek naar een lege plek.
Ik zie twee lege tafels helemaal achterin en loop ernaartoe. Ik ga zitten, zet mijn dienblad op tafel en reik naar mijn appel.
"Ansel! Hier!"
Ik kijk op en zie een tafel met meisjes en jongens twee rijen verderop. Een van hen is Olivia, en ze zwaait naar Ansel, die een twijfelachtige blik op zijn gezicht heeft.
"Misschien een andere keer," zegt hij, en ik zie hoe hun gezichten teleurgesteld kijken als hij in de tegenovergestelde richting van de groep loopt.
Hij komt naar mijn hoek, en ik houd mijn ogen gericht op de zure groene vrucht terwijl hij zijn tas neerzet op de tafel ver van de mijne en gaat zitten.
Ik kijk vanachter mijn haar en zie dat er een banaan en een fles water op zijn dienblad liggen. Ik denk dat hij de curry ook niet lust.
Hij eet rustig terwijl zijn ogen weer aan zijn boek gekluisterd zijn.
Hij lijkt zo onverstoorbaar. De kantine zou in brand kunnen staan en hij zou waarschijnlijk gewoon blijven zitten en een boek lezen, zich er niet van bewust dat de persoon naast hem in brand stond.
To Kill a Mockingbird werd mijn favoriete boek toen ik me realiseerde hoeveel Scout op mij lijkt. Ze is rebels en volgt niet vaak de regels.
Ze houdt ook veel van haar vader, en toen ze jong was moest ze leren dat de wereld niet eerlijk is.
Ik ken geen ander personage waar ik me zo mee kan identificeren, daarom heb ik het boek tien keer gelezen.
"Scout."
Oké, en ik weet niet waarom ik de naam van het personage zojuist hardop zei.
Ik heb een groot probleem. Als ik diep nadenk, heb ik de neiging om dingen hardop te zeggen. Deze gewoonte veroorzaakte veel problemen tussen mij en de meisjes op Freetown High.
...Want, zoals mijn moeder me vertelt, moet ik weten welke gedachten hardop gezegd moeten worden en welke in mijn hoofd moeten blijven.
Ansels hoofd draait zich om naar mij te kijken, en ik krimp ineen in mijn stoel, terwijl ik voel dat mijn wangen warm worden. Onze ogen ontmoeten elkaar voor de derde keer vandaag, en we kijken elkaar een paar seconden aan.
"Ik bedoelde het boek," zeg ik snel, "...dat je aan het lezen bent."
Duh, Rainey!
Zijn lippen glimlachen, waarbij diepe kuiltjes in beide wangen zichtbaar worden, terwijl zijn blauwe ogen stralen. Nu hij dichterbij is, merk ik hoe knap hij is.
Zijn jukbeenderen zitten boven een sterke kaak. Hij ziet er fit uit, te oordelen naar de manier waarop zijn armspiezen tegen zijn witte overhemd duwen, dat nog steeds tot aan zijn ellebogen is opgerold en sterke armen laat zien.
Zijn bril maakt hem niet minder knap. Als er al iets is, maakt het hem nog aantrekkelijker.
"Dat zie ik," zegt hij uiteindelijk, en ik glimlach een beetje, terwijl ik weer naar mijn dienblad kijk.
"Heb je het al uit?" Hij draait zijn lichaam naar mij toe.
"Ja, dat heb ik. Zo'n tien keer."
Hij lacht diep, en het geluid is aangenaam. Is hij een soort god of zo?
"Nou, ik zit pas in hoofdstuk twintig."
"Oh, je bent er bijna." Ik steek mijn duim op en hij glimlacht en schudt zijn hoofd.
Ik kijk weg en reik naar mijn appel.
"Dus, vind je het leuk?" vraagt hij opnieuw.
Ik knik. "Ja, eigenlijk wel. Heel erg. Het doet me zo aan mezelf denken."
Hij kantelt zijn hoofd opzij. "Hoezo dat?"
"Nou... ik denk dat ik me kan identificeren met het hoofdpersonage." Ik haal half mijn schouders op.
Een blik van nieuwsgierigheid verschijnt in zijn ogen, maar hij laat het gaan en glimlacht alleen maar. "Oh, dat is diepgaand."
Ik glimlach, en hij leest verder. Mijn ogen kijken naar wat een tatoeage lijkt te zijn die zichtbaar is onder de opgerolde mouw van zijn overhemd, en mijn wenkbrauw gaat een beetje omhoog.
Niet om te oordelen, maar het is nogal zeldzaam om een slimme jongen met een bril te zien die ook een tatoeage op zijn arm heeft. Wacht, draagt hij oorbellen?
Zijn ogen ontmoeten de mijne weer, en ik kijk ongemakkelijk weg. Ja, hij draagt oorbellen in beide oren.
"Vind je het hier leuk?" vraagt hij.
Mijn schouders gaan omhoog in een schouderophaling. "Ik weet het niet. Ik denk van niet."
"Zijn het de kinderen of de slechte curry die ze serveren?"
Ik lach. "Allebei, denk ik."
Zijn telefoon gaat af in zijn zak, en hij steekt een vinger op naar mij voordat hij hem uit zijn geruite broek haalt. Hij neemt op, en de persoon aan de andere kant spreekt zachtjes.
Zijn wenkbrauw gaat omlaag, en zijn kaak verstrakt. Zijn vriendelijke blik wordt vervangen door een serieus gezicht, en ik ben nieuwsgierig terwijl ik hem observeer. Is hij oké?
Hij hangt op, en ik doe alsof ik me met mijn eigen zaken bezighoud terwijl hij snel zijn telefoon in zijn zak stopt.
"Eh, ik moet gaan...," zegt hij, meer tegen zichzelf dan tegen mij, terwijl hij snel zijn boek in zijn tas stopt en opstaat van zijn stoel. "Ik zie je nog wel."
"Eh, ja, oké." Ik kijk hem na terwijl hij snel de kantine verlaat. Waar ging dat allemaal over?
"Hou op met naar hem kijken."
Ik kijk op en zie Olivia tegenover me zitten, met haar armen over elkaar. Haar uniformtop is te strak, waardoor de knoopjes spannen en haar borst onder het shirt zichtbaar is.
Haar rok is veel te kort, en ze kauwt luid op kauwgom in haar mond terwijl ze me gemeen aankijkt.
"Wat?"
"Hou op met naar Ansel kijken. Ik zeg het geen twee keer."
Ik probeer niet te lachen. Dit voelt als een van die tienerfilms waarin het populaire meisje je waarschuwt om uit de buurt van de populaire jongen te blijven. Dit is leuk. Ik zou mee moeten spelen.
Ik kopieer haar acties, sla mijn armen over elkaar terwijl ik haar brutaal aankijk. "En wat als ik dat niet wil?"
Ze hapt naar adem en kijkt me sprakeloos aan, alsof ik zojuist haar tong heb afgesneden. Haar mond gaat open en dicht als een vis op het droge, en ik lach zachtjes voordat ik mijn hoofd schud.
Dit wordt leuk. Ik pak mijn tas en loop de kantine uit, terwijl ik haar boos achterlaat.
