Twisted Minds (Nederlands)
Auteur
Cassandra Rock
Lezers
🔥12,8M
Hoofdstukken
111
Hoofdstuk 1.
Elaina
. . Ben je gelukkig? Het lijkt een simpele vraag, maar het zet je aan het denken. Vroeger dacht ik dat ik gelukkig was, wonend in mijn kleine stadje in Ohio met alleen mijn moeder. Maar nu weet ik dat geluk breekbaar is, als een glas dat op een harde vloer valt.
Opgroeien zonder vader was normaal. Veel kinderen redden het prima met één ouder. Mijn moeder is erg sterk. Ze is eigenaar van Duval's Cakes en kan geweldige dingen maken met bloem en suiker. De zomer na mijn eindexamen hielp ik haar in de winkel, leerde taarten maken en voelde me goed over ons kleine bedrijfje.
Vandaag zou speciaal zijn. Het was mijn 18e verjaardag. De dag dat ik volwassen werd. Maar ik had er niet veel over nagedacht omdat ik druk bezig was met taarten versieren en klanten helpen. Plotseling gingen de lichten in de winkel uit en werd alles donker.
„Mam?“ riep ik, verward en een beetje bang. De achterdeur ging open en daar stonden mijn moeder en Kira, mijn beste vriendin. Ze hielden kaarsen vast en zongen „Lang zal ze leven“. Ik lachte, opgelucht.
„Doe een wens, Elaina,“ zei Kira opgewonden.
Ik sloot mijn ogen. De kaarsen wierpen bewegende schaduwen op mijn oogleden. Ik hoefde niets te wensen. Ik had alles wat ik wilde hier. Mijn moeder, Kira, de winkel. Ik blies de kaarsen uit en opende mijn ogen om hun glimlachende gezichten te zien.
„Zullen we de taart aansnijden?“ vroeg ik, verlangend naar de zoete taart die mijn moeder voor me had gemaakt.
We zaten aan een klein tafeltje bij het raam. De winkel was stil omdat het 'Gesloten' bordje op de deur hing. De taart was perfect, zoals altijd. De cadeaus die ze me gaven waren leuk - een armband van Kira en een speciaal boek waar ik van houd, The Great Gatsby, van mam.
Toen zei Kira iets opwindends. „Ik probeer kaartjes te regelen voor dat Pitbull concert in New York,“ zei ze, hoopvol maar ook teleurgesteld.
Mijn hart sloeg op hol bij dat idee, maar toen sprak mijn moeder scherp. „Nee. Je gaat Ohio niet uit, Elaina.“
Ik keek haar verbaasd aan. „Wat? Mam, ik ben nu 18. Ik kan mijn eigen keuzes maken.“
Ze keek me aan met een vreemde uitdrukking. Misschien angst? „Ik zeg je, je verlaat deze staat niet. Nooit.“
Haar woorden voelden zwaar. Ik had dromen om Ohio te verlaten, om te ontdekken en te leven. Maar mijn moeders woorden voelden alsof ze me vastbonden.
Kira vertrok, de spanning voelend. Ik was alleen met mijn moeder. „Waarom, mam? Waarom kan ik niet gaan?“
Ze keek me niet aan. „Het is voor je eigen bestwil, Elaina. Vertrouw me.“
Maar hoe kon ik haar vertrouwen als ze me tegenhield om mijn leven te leven? Ik had antwoorden nodig.
De volgende dag zat ik op mijn bed, verward en boos. Mijn moeder had me altijd beschermd, maar dit was te veel. Ik moest met haar praten over het leiden van mijn eigen leven.
Ik vond haar in de voorkamer, met haar rug naar me toe. „Mam? Ik ga vanavond naar Kira's feestje. We moeten praten over-“
Ik stopte met praten toen ik drie mannen bij haar zag staan. Vreemden in ons huis. Ik werd bang. Mijn moeder draaide zich om, bleek en angstig.
„Elaina, ga naar boven,“ zei ze, haar stem trillend.
Maar de man die de leiding leek te hebben, met zijn dikke accent en koude ogen, hield me tegen. „Nee, laat haar blijven. Ze moet dit horen.“
Wat horen? Mijn hart bonsde toen hij dichterbij kwam. Mijn moeder probeerde hem tegen te houden. „Vadim...“ waarschuwde ze, maar hij duwde haar opzij.
„Je weet het niet, hè, Elaina?“ Hij glimlachte op een angstaanjagende manier en ik deed een stap achteruit. „Ik ben je vader.“
De kamer leek te draaien. Ik keek naar het gezicht van mijn moeder, hopend dat het niet waar was. Maar ze zag eruit alsof ze had opgegeven, stilzwijgend bevestigend dat het waar was.
„Mam! Hij liegt...“ Maar zelfs ik geloofde mijn woorden niet.
Vadim lachte duister. „Laten we praten, liefje.“
Ik wilde schreeuwen en wegrennen, maar hij hield mijn pols stevig vast. „Ga weg uit mijn huis!“ schreeuwde ik, maar hij kneep alleen maar harder.
„Waarom ben je hier?“ vroeg ik zachtjes.
Zijn antwoord maakte me bang. „Je moeder wist dat ik zou komen. Dit was altijd al het plan. Je bent nu van mij.“
Van mij? Het woord echode in mijn hoofd. Ik kon het niet accepteren. Maar terwijl Vadim in het Russisch sprak, kwamen zijn mannen dichterbij en besefte ik dat dit echt was. Mijn leven viel uit elkaar.
„Ik wil niet mee,“ zei ik, proberend weg te komen. „Ik weiger je aanbod.“
Maar mijn woorden deden er niet toe voor Vadim. „Je moet naar hem luisteren,“ zei mijn moeder, haar stem brekend.
Ik voelde me verraden. Ze had al die tijd geweten dat deze dag zou komen. En ze had niets gezegd.
Vadim glimlachte op een manier die me bang maakte en leunde dichtbij. „Je weet niet eens wie ik ben, hè?“
Ik keek hem boos aan. „Je bent mijn vader niet,“ zei ik.
Hij greep mijn kin vast, dwong me hem aan te kijken. „Ik ben Vadim Vasiliev, de leider van de Russische maffia. En jij, Elaina, bent mijn enige kind.“
Toen werd alles zwart. Niet omdat ik geschokt of bang was, maar omdat iemand een naald in mijn zij stak. Terwijl ik in slaap viel, besefte ik dat mijn oude leven voorbij was. En ik kon er niets aan doen.
De naald deed pijn. Het was een wrede manier om Vadims aankondiging te beëindigen. Mijn lichaam voelde zwaar en ik kon niet helder denken terwijl de drug zijn werk deed. Ik probeerde wakker te blijven, maar het was als proberen een grote golf tegen te houden met alleen mijn handen.
Ik zag het gezicht van mijn moeder. Ze zag er verdrietig uit. „Elaina, vergeef me alsjeblieft,“ huilde ze, proberend me aan te raken, maar Vadims man hield haar tegen. Ik kon haar verontschuldiging nauwelijks horen.
Ik wilde tegen haar schreeuwen omdat ze tegen me had gelogen, maar ik kon amper praten. Vadims gezicht was boven het mijne, zijn ogen koud. „Welkom in je nieuwe leven, Elaina,“ zei hij, en toen werd alles donker.
Toen ik wakker werd, was ik op een andere plek. Ik zat op een zachte stoel en ik hoorde een motor. Het duurde even voordat ik begreep. Ik zat in een auto, een luxe auto, en buiten het raam bewoog alles snel voorbij.
Vadim zat tegenover me, me observerend. „Waar gaan we heen?“ Mijn stem was schor en ik voelde me bang en verward.
„Naar je nieuwe thuis,“ zei hij kalm. „Je hebt veel te leren, Elaina. Over wie je bent, over je familiegeschiedenis.“
Ik wilde er niets van weten. Ik wilde mijn oude leven terug, mijn moeder, de taartwinkel. Maar toen ik de hoge gebouwen van de stad zag, wist ik dat ik niet terug kon. Vadim had plannen voor me, en hij was niet iemand tegen wie je nee kon zeggen.
De auto stopte bij een hoog gebouw dat er erg duur uitzag. Vadims mannen brachten me naar binnen, door grote kamers met marmeren vloeren en naar boven naar een groot appartement dat eruitzag als een paleis. „Dit is van jou,“ zei Vadim, me de luxe kamers tonend.
Ik voelde me als een speelgoed in een groot poppenhuis, alles opgezet voor een leven dat ik niet had gekozen. „Waarom doe je dit?“ vroeg ik zachtjes.
Vadim keek me scherp aan. „Omdat je mijn dochter bent, Elaina. En het is tijd dat je deel uitmaakt van mijn wereld.“
Ik voelde me koud, niet omdat het koud was in de kamer, maar omdat ik besefte dat deze man, deze vreemdeling, de controle had over mijn leven. Terwijl de nacht viel, voelde ik me alsof ik deel uitmaakte van een spel dat ik niet begreep, een spel dat net begon.
De nacht was lang. Ik sliep slecht en had nachtmerries. Toen de ochtend aanbrak, voelde ik me niet beter. Ik was alleen in een luxe plek die aanvoelde als een kooi. Ik was de dochter van een man die een slecht persoon was in nette kleren.
Ik bleef denken aan wat Vadim had gezegd. „Je bent nu van mij.“ Terwijl ik naar de stad keek, die nu aanvoelde als een gevangenis, wist ik dat ik moest vechten.
Maar wat kon ik doen tegen de Russische maffia? Tegen Vadim Vasiliev? Ik voelde me bang, maar ook een beetje moedig. Ik mag dan zijn dochter zijn, maar hij bezit me niet. Ik zal een uitweg vinden, hoe dan ook.
Terwijl de zon opkwam en de stad in goud hulde, deed ik mezelf een belofte. Vadim denkt misschien dat hij me bezit, maar ik zal hem het tegendeel bewijzen. Ik zal mijn leven terugkrijgen, ook al wordt het heel moeilijk.
De deur van het appartement ging open en Vadim kwam binnen, glimlachend maar niet met zijn ogen. „Goedemorgen, Elaina. Ben je er klaar voor om te beginnen?“
Ik keek hem aan, me sterk voelend. „Ik ben overal klaar voor.“
Maar toen Vadim breder glimlachte, voelde ik dat ik aan een strijd begon waar ik niet klaar voor was. Terwijl hij me zijn plannen voor mij vertelde, plannen over macht, gevaar en een wereld die ik nooit had gekend, besefte ik dat mijn leven heel moeilijk zou worden.
Het hoofdstuk eindigt met Elaina die beseft dat haar leven niet meer van haar is, maar ze is vastbesloten om terug te vechten, zich voorbereidend op een grote strijd om vrij te zijn en erachter te komen wie ze echt is.
