Twee jaar van m'n leven Boek 2: Teruggevonden
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
745K
Hoofdstukken
20
Emma Davis, de jongste dochter van de Green Ridge Pack, houdt van haar familie. Ze zou alles doen om hen te beschermen, en wanneer haar broer wordt bedreigd, offert ze zichzelf op om hem te beschermen tegen de vijand die haar roedel blijft bedreigen. Wanneer ze haar mate ontmoet, doet het haar pijn om te ontdekken dat hij de toekomstige alfa is van precies de roedel die ze haat. Hij biedt haar bescherming en vriendelijkheid, iets wat ze niet had verwacht, en er groeit een vriendschap tussen hen totdat ze merkt dat ze voor de andere kant vecht om haar vijand te bevrijden van tirannie.
Hoofdstuk 1
EMMA
Ik stond naast mijn moeder en hield haar hand stevig vast terwijl ik toekeek hoe ze de doodskist in de grond lieten zakken.
Ik vocht niet langer tegen de tranen in mijn ogen toen ik een stap naar voren deed en een handvol zand pakte. Ik liet het in het gat vallen en keek hoe het zich verspreidde over de glanzende bovenkant van de kist.
Mijn broers deden hetzelfde, gevolgd door mijn moeder en als laatste mijn vader. Ieder van ons rouwde in stilte om het verlies, ieder van ons droeg in stilte de pijn.
Maar niemand had meer pijn dan ik, toen ik voor de laatste keer afscheid nam van de persoon van wie ik het meest hield, mijn beste vriend.
Mijn vader leidde de pack al meer dan tien jaar als alpha toen mijn opa met pensioen ging. Maar ik vond dat niet erg. Het betekende dat hij alle tijd van de wereld voor mij had.
Ik was niet zo dom om te geloven dat ik niet verwend was. Ik had een geweldig leven gehad met mijn twee geweldige ouders en twee grote broers, een oma die zorgde dat mijn buik altijd vol was en een opa die me als een prinses behandelde.
Wat had hij daar buiten te zoeken? Waarom was hij zo dicht bij de grens geweest, vooral omdat hij wist dat de spanningen met Crescent Moon de laatste tijd zo hoog waren opgelopen?
Ik huiverde toen mijn gedachten werden teruggevoerd naar het moment dat ik hem vond.
Ik had de alarmen af horen gaan, ik had de roep om hulp gehoord.
Ik was met de krijgers uit mijn eenheid geracet naar de plek waar de roep vandaan kwam, maar we kwamen te laat. Ik zag de vier patrouilleleden dood op de grond liggen.
En voorbij hen...
Ik zag het lid van de Crescent Moon pack over hem heen staan, over zijn roerloze lichaam dat op de grond lag. De verdomde wolf had het lef om naar me te glimlachen voordat hij wegrende, alsof hij een grote overwinning had behaald.
Maar dat had hij ook.
Ik rende naar mijn grootvader, kwam slippend naast hem tot stilstand terwijl ik terug veranderde, mijn lichaam vies terwijl ik hem in mijn armen trok.
„Opa!“ hijgde ik, mijn ogen prikten van de tranen toen ik zijn zware lichaam tegen het mijne hield en zijn gezicht bestudeerde. Zijn ogen flakkerden open en zijn mond krulde in een trieste glimlach, de mondhoek doordrenkt met bloed.
„Jij hebt de kracht om het te veranderen,“ fluisterde hij. „Ik hou van je, lieverd.“
„Ik hou ook van jou, opa. Laten we je naar huis brengen, oké?“ snikte ik. Zijn blik zakte van mijn gezicht en zijn ogen werden koud. „Nee, nee, nee, nee, nee,“ zei ik, terwijl ik hem wild door elkaar schudde aan zijn schouders. „NEE!“ schreeuwde ik, tranen stroomden over mijn gezicht. „Je kunt niet sterven! Kom alsjeblieft terug!“
„Ben je er klaar voor?“
Ik werd uit mijn herinnering gerukt door mijn broer. Connor pakte mijn schouder zachtjes vast, wachtend om terug te lopen naar het packhuis.
„Ja...“ zei ik stilletjes, mijn stem hees van al het huilen dat ik had gedaan.
Hij sloeg zijn arm stevig om mijn schouder. „Eten?“
„Eten,“ herhaalde ik, terwijl ik tegen hem aan leunde.
Ik volgde hem naar de gemeenschappelijke ruimte en begon reacties en gelukwensen in ontvangst te nemen. Ik zette een neppe glimlach op en nam mijn rol als dochter van de alpha op me. Ik schudde handen, ontving knuffels en droogde tranen. Ik luisterde naar tientallen oude verhalen en herinneringen, vechtend tegen mijn eigen tranen terwijl ze met liefde over mijn opa spraken. En hij was erg geliefd. Er was geen lid van deze pack dat zich niet herinnerde wat hij allemaal voor hen had gedaan.
De decennia die hij had besteed aan het beschermen en dienen van hen, en de veranderingen die hij in de pack had aangebracht en die ertoe hadden geleid dat mijn moeder hun geliefde luna werd.
„Gaat het, lieverd?“ vroeg mijn moeder terwijl ze een arm om mijn schouders sloeg.
„Niet echt. Met jou?“ vroeg ik, terwijl ik een trillende ademhaling nam.
„Behoorlijk kapot,“ snotterde ze, terwijl ze nog een traan uit haar oog veegde.
„Waar is pap?“
„Waar denk je?“ vroeg ze, terwijl ze met haar hoofd naar de deur knikte.
„Ik doe het wel,“ zei ik, me lostrekkend uit de veilige omhelzing van mijn moeder om me buiten te wagen naar de plek waar mijn vader altijd heen ging als hij wilde stoppen met voelen.
Ik keek toe hoe de vuisten van mijn vader keer op keer op de verzwaarde bokszak op het trainingsveld insloegen.
„Pap,“ zei ik stilletjes terwijl ik een paar bokshandschoenen pakte en ze om mijn polsen wikkelde.
Hij stopte, zijn ademhaling was onregelmatig terwijl hij tegen de bokszak hijgde. Hij sprak niet. Dat was niet nodig.
Ik wikkelde mijn handen strakker en stapte op hem af. Ik trok mijn blonde krullen in een knot op mijn hoofd en rekte mijn nek in een cirkel om mijn schouders los te maken. „Vandaag is klote,“ zei ik, voordat ik een klap naar hem uitdeelde.
Hij dook opzij en begon om me heen te dansen. „Ja, dat is zo,“ pufte hij, terwijl hij zelf een klap uitdeelde.
Ik bewoog naar hem toe, maakte een schijnbeweging naar links voordat ik naar rechts dook en een stoot op zijn ribben plaatste.
Hij blies scherp uit en wreef over zijn zij. Ik zag zijn ogen even zwart worden voordat ze weer hun normale blauwe kleur kregen.
We bleven sparren tot onze ademhaling zwaar was, terwijl we allebei klappen uitdeelden en andere ontweken. Ik voelde het zweet langs mijn nek en rug glijden en voelde het protesteren van mijn spieren toen mijn lichaam moe begon te worden. Ik bewoog om hem heen en schopte mijn been uit, hem rakend op zijn dij. Hij zakte met een kreun op één knie. Ik stopte even, de adrenaline van het vechten gierde nog door me heen. „Het spijt me, pap.“
Hij keek naar me op, zijn gezicht een mix van woede en verdriet. „Waarvoor?“
Ik voelde de tranen weer in mijn ogen opwellen, het schuldgevoel vrat aan me. „Ik was er niet snel genoeg. Ik heb niet...“ Ik schudde mijn hoofd, vechtend tegen mijn eigen woorden.
Hij stond op van de grond en liep naar me toe, me in zijn armen sluitend. „Sst...“ zei hij stilletjes, me dichtbij houdend. „Emma, niets hiervan was jouw schuld.“
„Dat was het wel! Het is mijn taak om onze grenzen te beschermen. Ik had daar moeten zijn. Ik had...“
Hij hield me steviger vast en gaf een kus op de bovenkant van mijn hoofd. „Het is niet jouw verantwoordelijkheid om ons allemaal veilig te houden, lieverd.“
„Waarom was hij daar? Hij... hij had niet mogen... Ik had hem moeten beschermen.“
„Je kunt niet overal tegelijk zijn,“ zei hij, terwijl zijn hand zachtjes door mijn haar aaide. „Ik weet niet waarom hij daarheen ging, maar hij ging naar buiten terwijl hij het gevaar kende.“
Er ontsnapte een snik aan mijn lippen. „Ik mis hem.“
„Ik mis hem ook, lieverd.“ Hij trok zich terug en keek neer op mijn gezicht, waarbij hij mijn tranen wegveegde met zijn handen. „Ik...“ stotterde hij, stikkend in zijn eigen verdriet, „Ik weet niet hoe ik moet bestaan in een wereld waar hij niet in is.“
„Ik ook niet...“ fluisterde ik.
„We komen er wel uit, oké?“ zei hij, terwijl hij me weer in zijn armen trok. Na een paar minuten begon mijn ademhaling te vertragen toen ik kalmeerde, en duwde ik het schuldgevoel weg dat nog steeds aan me knaagde, ondanks de geruststellingen van mijn vader.
Een moment later lachte mijn vader toen Connor en Kyle, mijn oudere tweelingbroers, de heuvel af jogden.
„Heeft mam jullie hier ook heen gestuurd?“ grinnikte hij.
„Ja,“ antwoordde Kyle, terwijl hij over de achterkant van zijn nek wreef. „Ze dacht dat Ems je inmiddels wel tegen de vlakte had geslagen.“
Een kleine glimlach groeide op zijn gezicht toen hij ze naar zich toe knikte en zijn armen voor hen opende.
Ze grijnsden, en binnen enkele seconden had ik Connor en Kyle ook in een knuffel om me heen.
Ik wist niet hoe lang we daar stonden, maar ik verzette me er niet tegen, of tegen de warmte die in me groeide door de wetenschap dat ik geliefd was — ieder van ons negeerde het droevige gesnotter van de anderen.
„Ik stuur jullie allemaal hierheen om je vader te halen, en dit is wat ik vind?“
We draaiden ons allemaal om en zagen mijn moeder voor ons staan, met haar handen in de zij en een sluwe grijns op haar gezicht, waardoor de hoeken van haar ogen rimpelden.
Ze kwam naar ons toe en glimlachte toen mijn vader een plekje voor haar vrijmaakte naast hem, haar dicht tegen zich aan houdend.
Ze drukte een kus op zijn lippen, en we kreunden allemaal toen hij gromde bij haar aanraking.
Kyle, Connor en ik deinsden allemaal snel achteruit, hen alleen latend.
Ik draaide me om toen ik de heuvel op liep, glimlachend terwijl mijn ouders elkaar omhelsden, hun lichamen verstrengeld. Mijn moeder verbrak de kus en drukte haar voorhoofd tegen het zijne, woorden van troost fluisterend die ik niet kon horen.
***
Drie dagen later, na te hebben gezwolgen in verdriet en zelfmedelijden, rolde ik uit bed en gooide mijn wild krullende blonde haar in een knot bovenop mijn hoofd terwijl ik naar de training vertrok. We waren allemaal op ons zesde begonnen met trainen, maar het was al heel snel duidelijk geworden dat ik gemaakt was om een krijger te zijn. En terwijl mijn broers ontspannen doorgingen met trainen, werkte ik onvermoeibaar. Ik trainde hard, pushte mezelf tot mijn vaardigheid ongeëvenaard was. Mijn vader was de enige die me kon verslaan, en ik kon nog steeds een paar keer tellen dat ik hem op zijn rug kreeg. Daardoor was ik de jongste vrouwelijke kapitein in de geschiedenis van onze pack. Op een dag zou ik hoofdkrijger zijn.
„Goedemorgen, Emma!“
„Goedemorgen, Lucas,“ glimlachte ik.
„Wie is het slachtoffer van vandaag?“ vroeg hij met een grijns.
Ik keek over het veld naar de groep krijgers in mijn bataljon en haalde onschuldig mijn schouders op. „Allemaal?“
Lucas lachte luid. „Horen jullie dat, allemaal? Jullie kapitein denkt dat ze jullie allemaal kan verslaan. Wat zeggen jullie daarvan?“
Hij werd beantwoord door twee dozijn mannen en vrouwen die naadloos transformeerden in hun wolven, elk met een andere vorm en kleur.
Ik gaf een brede, woeste grijns voordat ik veranderde in mijn grote geelbruine wolf en naar het midden van de groep rende.
Uren later liep ik het packhuis en de gemeenschappelijke ruimte binnen. Ik glimlachte toen mijn oma Sophie naar me zwaaide vanaf een tafel.
„Hé, oma,“ grijnsde ik, terwijl ik een kus op haar wang drukte voordat ik naast haar ging zitten.
„Hoe voel je je, lieverd?“ vroeg ze, terwijl ze over mijn rug wreef.
Ik nam een hap van mijn broodje en haalde mijn schouders op. „Ik weet het niet. Ik mis hem...“
„Dat doen we allemaal, schat,“ antwoordde ze. „Hoe was de training?“
„Goed,“ grijnsde ik. „Heeft zeker geholpen.“
„Mooi zo,“ knipoogde ze.
Ik wierp een blik op mijn horloge voordat ik de eetzaal scande. „Waar zijn mam en pap?“ vroeg ik, en ik fronste toen ik een schouderophalen kreeg van Connor terwijl hij tegenover me zat, zijn bord hoog opgestapeld met vier broodjes.
„Ze zijn in het kantoor van pap...“ antwoordde Kyle toen hij achter ons verscheen.
„Wat is er mis?“ vroeg ik terwijl de bezorgdheid in me groeide.
„Ze hebben een missive gekregen van Crescent Moon...“
„Laten we gaan...“ gromde ik, naar het kantoor van mijn vader benend, geflankeerd door mijn twee grote broers.
„Rustig aan, klein zusje,“ plaagde Connor, in de hoop de stemming te verlichten. „Wat als ze...“ Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen naar me en verdiende daarmee een walgende kreun van Kyle en mij.
Ik pauzeerde bij de deur, mijn hand zweefde erbij in de buurt terwijl ik aarzelde om te kloppen. Omdat ik mijn ouders kende, konden ze daarbinnen best dingen aan het doen zijn die ik nooit wilde zien.
„Kom binnen, Emma,“ hoorde ik de diepe stem van mijn vader van de andere kant bulderen. Ik wist nooit helemaal hoe hij dat altijd deed. We hadden een onberispelijk gehoor, maar dat van hem was buitenaards.
Ik opende de deur langzaam, mijn blik viel op het gezwollen gezicht van mijn moeder voordat het op dat van mijn vader bleef rusten. „Crescent Moon?“ vroeg ik toen ik in de stoel tegenover zijn bureau ging zitten.
Mijn vader zuchtte. „Dat moest eigenlijk onder de radar blijven...“ zei hij, terwijl hij een ontevreden blik op Kyle wierp.
Kyle haalde onschuldig zijn schouders op. „Zij moet het ook weten.“
„Ik zou jullie allemaal af moeten laten ranselen omdat jullie het ook maar overwegen om je alpha in twijfel te trekken.“
Mijn moeder legde zachtjes een hand op zijn schouder. Hij keek naar haar op, en zijn geveinsde woede brokkelde af. Hij legde zijn hand op de hare en klopte er zachtjes op voordat hij zich weer tot ons wendde. Hij gooide het briefje over het bureau en leunde achterover in zijn stoel, terwijl hij de hand van mijn moeder strak vasthield, alsof ze zijn reddingslijn was.
Ik wist dat ze dat was. Mates waren zoiets moois, maar ik wist dat hun liefde iets anders was, iets speciaals. Het was iets wat ik hoopte ooit te hebben.
Connor pakte het briefje op en las het hardop voor.
„Interessant hoe gemakkelijk een alpha valt.“ Kyle keek op van het briefje. „Wat in hemelsnaam is dit? Een provocatie?“
„Ze eisen de dood van jullie opa op. Zonder een greintje klasse, mag ik daaraan toevoegen,“ zei mijn moeder koud.
Ik voelde een koude, ijzige woede in me opbouwen. „Hij was oud en ziek!“ gromde ik, mijn vuisten gebald langs mijn zij. „Een vierjarige had hem nog kunnen verslaan.“
„Ja, maar niemand buiten deze familie weet hoe ziek hij was,“ antwoordde mijn vader. „Dus, voor Crescent Moon, het uitschakelen van een alpha — en niet zomaar een alpha maar een oudste — draagt bij aan hun zaak.“
„En wat, als ik vragen mag, is hun zaak?“ perste ik eruit.
Mijn vader wierp me een waarschuwende blik toe. Ik wist dat ik niet veel verder kon gaan zonder in de problemen te komen.
Connor zakte onderuit in zijn stoel. „Je weet wat het is,“ pufte hij. „Ze willen dat vader aftreedt en de controle overdraagt aan hun alpha. Hij probeert een of andere mega-pack te vormen met zichzelf aan het roer. Wij zijn niet de enige pack die hij probeert te dwingen.“
„Wat ga je doen?“ vroeg ik zachtjes.
Ik keek toe hoe de kaken van mijn vader zich op elkaar klemden, zijn hele lichaam spande zich aan. „Crescent Moon heeft vijf leden van deze pack gedood, inclusief iemand van wie we houden. We zijn nu officieel in oorlog.“
