Twee jaar van m'n leven
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
7,0M
Hoofdstukken
46
Hoofdstuk 1
ELLA
Ik werd om vijf uur 's ochtends wakker, zoals gewoonlijk. Na een snelle douche trok ik mijn kleren aan voor de dag. Daarna trof ik mijn moeder in de keuken van ons kleine huisje voor een vlug ontbijt voordat we aan het werk gingen.
"Koffie?" vroeg mam toen ik binnenkwam.
"Graag," glimlachte ik en nam de warme mok aan, waaruit ik voorzichtig nipte.
Mijn moeder omhelsde me stevig. "Gefeliciteerd met je verjaardag, lieverd."
Ik keek mijn moeder dankbaar aan. "Dank je wel, mam."
Mam keek me met vochtige ogen aan. "Het is haast niet te geloven dat je al achttien bent en binnenkort je partner zult vinden."
Ze veegde haar ogen af. "Vanochtend maak ik de koekjes als jij het sap en de eieren doet," zei ze terwijl we naar het hoofdgebouw van de roedel liepen.
"Prima," zei ik gapend.
Mijn moeder, Sophie, was de hoofdkok van de roedel. Ze runde de keuken in het roedelhuis en zorgde drie keer per dag voor een maaltijd, elke dag weer, voor iedereen die wilde eten.
Ze was een uitstekende kok en een van de meest gewaardeerde omega's in de roedel, vooral omdat niemand de koks tegen zich in het harnas wilde jagen.
Ik zat in mijn laatste jaar van de middelbare school en werd niet erg gerespecteerd.
"Vergeet niet dat je me na school moet helpen met het plannen van het grote diner volgende week!" riep mijn moeder terwijl ik wegrende om de bus te halen.
Ik was weer eens aan de late kant. Doordat ik moest helpen met het schoonmaken van de keuken voor school, miste ik bijna altijd de bus. Maar vandaag haalde ik hem, wat me verbaasde.
Ik ging voorin zitten en zuchtte diep. Mijn wolf was onrustig in mijn hoofd, in afwachting van de dagelijkse pesterijen die mensen me zouden aandoen. Ik haalde diep adem en probeerde ons beiden tot bedaren te brengen.
Vandaag wordt een zware dag. Maar we zijn er bijna. Nog twee weken en dan zijn we klaar met school.
Toen ik uit de bus stapte, ging ik de middelbare school binnen en keek naar de grond, in de hoop dat niemand me zou opmerken.
"Wel, als dat niet het verjaardagsmeisje is!" riep Mariah achter me.
Ik draaide me om. "Hoi, Mariah."
"Je bent nu achttien. Je weet wat dat betekent," zei een van haar vriendinnen gemeen.
"Oh, denkt Kleine Miss Omega dat ze een partner zal krijgen?" lachte Mariah. Ze was de dochter van de tweede in rang van de roedel en dacht dat ze de belangrijkste persoon in de roedel was.
Ik gaf een geforceerde glimlach en de bel ging. "Het was zoals altijd een genoegen, dames. Bedankt voor de verjaardagswensen."
Ik draaide me om en liep naar mijn kluisje. Ik pakte mijn boeken en ging naar mijn eerste les, die redelijk verliep. Ik haalde het helemaal tot de lunch zonder dat iemand me lastigviel.
Gefeliciteerd met je verjaardag. Ik lachte in mezelf.
"Opzij."
Ik sloot mijn ogen en zuchtte voordat ik me omdraaide, naar beneden kijkend om respect te tonen. "Mariah...," zei ik zachtjes terwijl ik opzij stapte. Ze duwde me opzij en omhelsde Zane, die de volgende leider van de roedel zou worden.
Plotseling rook ik iets heerlijks. Als kaneel en dennenbomen. De geur was zo lekker dat het mijn mond deed wateren, en ik voelde mijn wolf opgewonden worden.
Ik schudde mijn hoofd om het te klaren, haalde mijn schouders op en verliet de kantine. Ik ging op een bankje buiten zitten waar ik hoopte dat mensen me met rust zouden laten.
"Jij."
Ik keek op en zag Zane boven me staan. "Alpha Zane, ik—"
Onze ogen ontmoetten elkaar en ik voelde een schok door mijn hele lichaam gaan.
PARTNER! schreeuwde mijn wolf in mijn hoofd.
Zane sprak als eerste. "Ella, we zijn geen partners."
"Dus we voelden dat niet allebei?" vroeg ik sarcastisch.
Zane keek boos naar me, en ik besefte dat ik een fout had gemaakt. Ik keek weer naar beneden. "Het spijt me, Zane."
Hij stond op het punt weer te praten toen Mariah en haar vriendinnen ons onderbraken.
"Daar ben je, schatje!" Ze zag mij en keek vol walging. "Waarom praat je met die kleine omega?"
"Laat ons met rust, Mariah."
Ze keek naar ons beiden en begon toen hard te lachen. "Wacht... jullie twee? Oh, Omega, je denkt wel heel hoog van jezelf, hè? Zane is van mij, slet."
Mariah sloeg me en ik kromp ineen. Mijn wang deed een beetje pijn.
"Mariah, ga weg!" schreeuwde Zane. Ik keek naar hem op en voor een seconde dacht ik dat hij er bezorgd uitzag om mij.
"Maar schatje, zij is—"
Mariah stopte met praten toen Zane haar boos aankeek. Ze liep boos weg en liet ons alleen.
"Als je me gaat afwijzen, doe het dan," zei ik dapper voordat ik weer naar beneden keek.
Maar er gebeurde niets. Ik keek op en Zane was weg.
"Geweldig...," mompelde ik tegen mezelf. "Precies wat ik vandaag nodig had." Van alle mensen om aan gekoppeld te worden, moest ik Zane Davis krijgen. Hij was geen verschrikkelijk persoon, maar ook niet geweldig.
Toen de bel ging, ging ik naar mijn volgende les, maar iemand duwde me van achteren.
"We zijn nog niet klaar." Mariah's stem was zacht en gemeen.
"Mariah," zei ik terwijl ik opstond van de grond, "hij gaat me afwijzen, dus hou op."
"Ja, dat gaat hij doen, want waarom zou een alpha jou willen?" zei ze boos. "Je bent niets!"
"Precies. Niemand wil mij," ik draaide me om om weg te lopen, en probeerde hard niet te huilen. Ik wilde niet toegeven dat het pijn deed dat mijn partner me blijkbaar niet wilde.
Ik kwam thuis en vond een verrassingstaart en een klein cadeautje. Hoewel we onderaan de roedel stonden, was mijn moeder altijd vrolijk en vriendelijk.
"Ik hou van je, lieverd," mijn moeder omhelsde me terwijl ze opruimde voordat we naar het roedelhuis gingen om het avondeten voor iedereen te maken.
We werkten samen in de keuken en maakten mijn lievelingsmaaltijd voor het roedeldiner als een kleine viering tussen ons. We lachten en hadden plezier totdat Zane binnenkwam. Onze ogen ontmoetten elkaar en hij liep naar me toe. "Ik moet even met Ella praten."
Mijn moeder knikte en hij nam me mee naar een van de achterste kantoren.
