Een tweede kans
Auteur
Emmian
Lezers
19,6K
Hoofdstukken
36
Liefde geneest niet alleen het verleden — het bouwt een toekomst die je nooit voor mogelijk had gehouden."
Na het verlies van haar man keert Morgan terug naar Summersville, in de hoop opnieuw te beginnen — niet om opnieuw te vallen. Maar het leven heeft een bijzondere manier om je plannen te herschrijven. Dan ontmoet ze Greg, de charmante gymleraar van het dorp met een rommelig verleden en totaal geen intentie om zich te binden. Wanneer de vonken overslaan tussen de lessen en het lachen door, vragen ze zich allebei af of tweede kansen misschien toch bestaan. Met een snufje dorpsroddels, een vleugje hoop en heel veel gevoel ontdekken Morgan en Greg dat liefde niet alleen herstelt wat kapot is — het bouwt iets totaal nieuws op.
Hoofdstuk 1
Jasons leven was een cliché waar hij nooit om had gevraagd. Zijn vader was al vertrokken voordat hij naar de kleuterschool ging.
Zijn moeder bracht haar dagen door met tv-kijken. Het licht van de middagshows scheen op een halflege goedkope fles alcohol van de Superdeal.
Hij was opgegroeid op dit soort plekken — plakkerige vloeren, de geur van bier en frituurvet, gelach dat na middernacht gemeen werd.
Op zijn achttiende wist hij precies hoe mensen zich in cafés gedroegen, zoals andere jongeren schoolboeken lazen. En hij haatte het allemaal.
Nu stond hij voor eenzelfde soort bar. Hij klemde een verfrommeld briefje vast dat hij van de deur had getrokken. Hulp gezocht — avonden.
„Jason Harries,“ zei hij. Hij stak zijn hand uit over de bar. De man aan de andere kant pakte hem niet aan.
Hij trok alleen een wenkbrauw op. Hij bleef kalm en nam hem op, alsof hij elk soort ellende al eens had gezien en niet onder de indruk was.
Jason liet zijn hand zakken en schoof het briefje over het hout. „Is de baan nog beschikbaar?“
Bryce had die blik al vaker gezien — de mix van opstandigheid en zenuwen, van iemand die zich schrap zette voor een afwijzing voordat hij überhaupt was uitgesproken.
Hij leunde een beetje op de bar. Hij had zijn armen gekruist en bestudeerde hem. De jongen kon hooguit achttien zijn, wat hij ook zou beweren.
Maar iets aan de stand van zijn schouders hield Bryce tegen om direct nee te zeggen. Hij zag eruit alsof hij er klaar voor was.
„Harries, hè?“ zei Bryce met een zware, rustige stem. „Ik heb je moeder al een tijdje niet gezien.“ De naam bracht direct een schok teweeg op het gezicht van de jongen.
„Ze komt het huis niet meer uit,“ mompelde hij. Er zat geen boosheid in zijn stem, alleen maar vermoeidheid. Bryce herkende dat gevoel.
Hij had diezelfde vlakke toon gehoord van veel oudere mannen achter tralies. „Hoe oud ben je, Harries?“ „Twintig.“ Dat was te snel.
De leugen had nauwelijks de tijd om te ademen. Bryce liet het erbij zitten zonder er iets van te zeggen, en ging verder met het schoonmaken van de bar.
Hij was vandaag niet in de stemming om het iemand moeilijk te maken.
Het café was de hele week al rustig geweest. Hij dacht dat hij de hulp wel kon gebruiken, ook al kwam die met een brutale houding.
Jasons maag knorde luid. Het was zelfs boven de rockmuziek te horen. Hij vloekte zachtjes in zichzelf.
Onder de geur van oud bier en versleten leer hing een scherpere geur, misschien van spek of augurken. Zijn hele lichaam deed pijn van de honger.
„En school dan?“ vroeg de man plotseling, wat de stilte doorbrak. Jason knipperde met zijn ogen en was verrast.
„Die is om drie uur klaar. Jij gaat pas om zeven uur open.“ Hij zei het op een uitdagende toon, maar de man glimlachte alleen maar lichtjes.
„Ben je twintig en zit je nog op school?“ vroeg hij.
De man leek ergens in de dertig, of misschien ouder. Hij had gemillimeterd haar, een lange, verzorgde baard en tatoeages op zijn armen.
Bryce Michels, bedacht Jason zich weer. De nieuwe eigenaar van The Corner Pub. Een van de vaste plekken waar zijn moeder vroeger kwam.
Jason haalde zijn schouders op en stopte zijn handen in de zakken van zijn trui. „Ik ben een paar keer blijven zitten.“
Hij vond het onprettig hoe deze man hem liet voelen. Hij keek dwars door hem heen. Meestal keken mensen niet zo lang naar hem.
Ze oordeelden gewoon over hem en keken dan de andere kant op. Maar deze man, Bryce Michels, keek niet weg.
Hij zag eruit alsof hij alle tijd van de wereld had om Jason uit te wachten.
Zonder een woord te zeggen liep Bryce door de klapdeur achter de bar. Jason verstijfde. Betekende dit nee? Was hij de politie aan het bellen?
Kon je worden opgepakt omdat je loog tijdens een sollicitatie die niet eens een sollicitatie was?
Zijn gedachten draaiden op volle toeren. Hij kon gewoon weggaan. Naar buiten lopen en naar huis gaan.
Maar thuis was er niets anders dan stilte en de geur van goedkope whisky. Hij draaide zich om naar de deur. Op dat moment kwam Bryce terug met een bord in zijn hand.
„Zitten,“ zei hij, en hij schoof het bord over de bar. Jason knipperde met zijn ogen toen hij de warme sandwich zag liggen.
„Zitten,“ herhaalde Bryce. Dit keer klonk er een bevel in zijn stem waar mensen wel naar moesten luisteren. Het was het soort stem dat niet hard hoefde te zijn. Jason ging zitten.
Bryce zette een glas cola ernaast. Hij leunde naar voren op zijn onderarmen en keek toe. „Eet.“ Jason twijfelde een seconde en nam toen een hap.
De eerste hap voelde als een klap. Het was zout, warm en eindelijk echt eten. Hij at erg snel, wat hem bijna beschaamd maakte. Bryce keek de andere kant op om hem rustig te laten eten.
De handen van de jongen trilden een beetje tijdens het eten. Dit kwam niet door angst, maar door de enorme honger. Bryce herkende dat maar al te goed.
Het was het soort honger dat ontstond door maaltijden over te slaan. Je deed dat, zodat je moeder niet zou zien dat er niets meer over was.
Toen Jason rustiger begon te eten, sprak Bryce weer. „Dit is geen liefdadigheid. Zie het maar als je eerste loon.“ Jason keek verward op. „Neem je me aan?“
„De dweil staat in de keuken,“ zei Bryce. „Asbakken leegmaken. IJsblokjes bijvullen.“ Hij pauzeerde even om te zien of de jongen zou terugdeinzen. Dat deed hij niet.
„Je blijft van de alcohol af. Begrepen?“ Jason knikte met een volle mond. Zijn ogen glansden nu, niet van de tranen, maar van iets wat gevaarlijk veel op hoop leek.
„Zeven dagen per week,“ ging Bryce verder. „Zorg dat je er om zes uur bent. Blijf totdat we sluiten.“
Jason liet zijn ogen naar het bord boven de bar glijden en begon te rekenen. Dat gaat wel lukken, dacht hij. Dan maar vier uur slapen. Dat maakt niet uit.
Het is tenminste iets. Hij slikte zwaar, veegde zijn mond af en vroeg zachtjes: „Wanneer kan ik beginnen?“
Bryce blies langzaam een adem uit, die hij onbewust had ingehouden. „Nu.“
De jongen lachte voor de eerste keer. Het was een snelle, scheve lach. Daarna verdween hij door de achterdeur om de dweil te zoeken.
Bryce keek hoe de deur dichtzwaaide en schudde zijn hoofd. Er verscheen een kleine glimlach in zijn baard. Een probleemgeval, dacht hij. Maar misschien is dit het wel waard.
Hij pakte het doekje weer op en wreef in langzame cirkels over de bar. Hij deed alsof hij de onregelmatige geluiden van de dweil in de achterkamer niet hoorde.
Het was lang geleden dat het café zo levendig had geklonken. De steel van de dweil kletterde weer tegen de tegels.
Jason vloekte zachtjes en pakte de steel steviger vast. Hij was niet gewend aan dit soort stilte, waardoor zijn gedachten te luid door zijn hoofd spookten. Hij moest in beweging blijven.
Als hij stopte met bewegen, zou hij gaan nadenken. En dat bracht hem altijd weer terug naar huis. Het café rook naar bier, metaal en schoonmaakmiddel.
De lampen aan het plafond zoemden zachtjes. Het stof danste in de lucht als trage sneeuwvlokken. Hij had pas de helft van de vloer schoongemaakt toen hij Bryce achter zich hoorde.
„Gebruik de emmer, niet alleen de dweil. Je smeert het vuil nu alleen maar uit.“ Jason schrok en morste vies water over zijn schoenen. „Jezus, wat loop jij stil.“
Bryce glimlachte niet. Hij hurkte neer, kneep de dweil goed uit en gaf hem terug. „De hoekjes meenemen.“ Jason zuchtte en luisterde naar hem.
Voor iemand die nauwelijks sprak, kon hij zijn stilte echt als macht laten voelen. Bryce leunde op de bar, kruiste zijn armen en keek toe.
De jongen bewoog alsof hij een motor in zich had. Hij was onrustig, snel en kon niet stilstaan, zelfs niet toen er niets meer schoon te maken viel. Misschien had hij ADHD.
Of misschien was het gewoon zijn onrustige leven. Hoe dan ook, de energie spatte ervanaf. „Ben je altijd zo druk?“ vroeg Bryce. Jason keek op, terwijl zijn haar voor zijn ogen viel. „Wat?“
„Je been trilt al twintig minuten onafgebroken.“ Jason knipperde, keek naar beneden en stopte zijn knie. „Het helpt me om na te denken.“ Bryce knikte een keer.
„Tril dan maar lekker door. Zolang je de emmer maar niet omver schopt.“ Dat zorgde voor zijn eerste echte lachje. Het was een kleine, verbaasde lach, maar het klaarde de lucht tussen hen op.
Tegen zeven uur begonnen de vaste klanten binnen te druppelen. Het waren fabrieksarbeiders en vrachtwagenchauffeurs, dezelfde gezichten als in elk klein dorp.
Ze namen hun vaste plekken in, bestelden hun vaste drankjes en verzonken in dezelfde vermoeide stilte na hun werkdag.
Jason ruimde tafels af en maakte de bar schoon. Hij werkte razendsnel en was constant in beweging. Af en toe liet hij zijn blik naar Bryce glijden.
De man werkte als een machine. Hij maakte geen onnodige bewegingen en verhief nooit zijn stem. Hij straalde enkel rustige controle uit, wat Jason op een vreemde manier fascinerend vond.
Toen Bryce een glas cola naar hem toeschoof, aarzelde Jason. „Je gaat me hier toch niet voor laten betalen, hè?“ Bryce keek hem van opzij aan.
„Niet tenzij je er rum in wilt.“ Jason grijnsde en leunde tegen de bar. „Is het hier altijd zo doodstil?“ „Het is pas maandag,“ zei Bryce.
„Wacht maar tot het vrijdag is. Je zult er een hekel aan hebben.“ „Dat betwijfel ik.“ Bryce glimlachte flauwtjes. „Geloof me maar.“
Later op de avond siste er een grote wolk stoom uit de vaatwasser. Jason tilde de klep op om het rek met glazen eruit te halen.
Het was een rustige avond geweest. Er waren maar een paar bekende gezichten die hij liever wilde vergeten.
Een van hen was de vader van Oscar. Hij was een heethoofdige drinker die het jaren geleden al had opgegeven.
Oscar was geen goede vriend, maar hij was belangrijk genoeg. Het deed pijn in Jasons hart om te zien hoe Oscars vader hun etensgeld aan bier uitgaf.
Daarom was hij even naar de keuken gevlucht. Hij wilde ademhalen, afkoelen en voorkomen dat hij iets zou zeggen waar hij spijt van zou krijgen.
De hitte drukte zwaar en muf op hem neer.
Hij veegde zijn handen af aan het zwarte T-shirt dat Bryce hem eerder had gegeven. Het logo van het café stond op zijn borst. Vervolgens droeg hij het rek met schone glazen naar de bar.
„Nog één uurtje,“ mompelde hij tegen zichzelf, terwijl hij naar de klok keek. Je zou denken dat hij stond te popelen om weg te gaan, maar de waarheid was het tegenovergestelde. Hij had een hekel aan thuiskomen.
Daar begonnen de problemen meestal pas echt.
De laatste jaren had hij de gewoonte ontwikkeld om 's nachts doelloos over straat te dwalen. Hij doodde de tijd totdat hij zeker wist dat zijn moeder in slaap was gevallen.
De keukendeur zwaaide open en Bryce verscheen. Zijn gezicht was onleesbaar. Zijn mouwen waren opgerold en hij trok een nieuw fust bier op een karretje met zich mee.
Hij liep zonder iets te zeggen voorbij en verdween in de opslagruimte. Daarna kwam hij weer tevoorschijn.
Jason zette de glazen op hun plek en wierp een voorzichtige blik op hem. De man knielde achter de bar en sloot het vat met vlotte precisie aan.
„Heb je hulp nodig?“ vroeg Jason. Bryce schudde zijn hoofd, stond op en pakte het glas dat Jason net had afgedroogd.
Hij tapte er bier in uit het nieuwe fust, rook eraan, proefde even en gooide de rest door de gootsteen. „De opslag stond vol toen ik deze plek kocht,“ zei hij.
„Die vaten liggen daar al een paar jaar.“ Er klonk een heel licht spoor van plezier in zijn stem.
„Ik denk niet dat ze veel om de kwaliteit geven,“ mompelde Jason. Hij knikte naar de half slapende fabrieksarbeiders. Bryce knikte instemmend.
„En als er door een wonder ineens een veeleisende klootzak opduikt, is de linkertap voor hem.“ „Moet ik dat onthouden?“ plaagde Jason.
„Je zei toch dat ik niet aan de drank mocht komen.“ Bryce keek hem een lang moment aan. „Maar jij drinkt niet. Helemaal niets.“
De woorden klonken niet hard, maar er zat wel degelijk een randje aan. Het was een soort gezag dat Jason niet wilde uittesten. „Begrepen?“ Hij knikte haastig.
De ogen van Bryce vernauwden zich iets. „Begrepen?“ „Ja, meneer,“ zei Jason voordat hij zich in kon houden.
Bryce gaf een kort knikje en verdween weer in de voorraadkamer. Bryce wist eigenlijk niet waarom hij hem had aangenomen.
De jongen was een en al rusteloze ledematen en scherpe woorden. Hij had het soort energie dat meestal voor problemen zorgde op een plek als deze.
Maar hij had iets speciaals, een mix van trots en honger, waardoor Bryce wilde zien of hij het volhield. Ooit was hij zelf ook zo'n jongen geweest.
Voordat hij de gevangenis in ging. Voordat hij had geleerd hoe stilte een wapen kon zijn. Veertig minuten later stommelde de laatste klant naar buiten.
Bryce draaide de deur op slot en draaide het bordje om. De jukebox werd donker en het café kwam tot rust.
Jason dweilde de biervlekken van de vloer, terwijl Bryce het geld telde.
Toen het laatste briefje in de envelop schoof, legde Bryce wat geld op de bar. „Je loon voor vandaag,“ zei hij. Jason fronste zijn wenkbrauwen.
„Betaal je me per dag? Je denkt zeker dat ik niet meer terugkom.“ Bryce keek op. „De boosheid zat je hoog vandaag.“ Jason beet op zijn lip. „Niets wat ik niet aankan.“
„Weet je dat zeker?“ Bryce leunde naar achteren en kruiste zijn armen. „Ik zag alleen maar een jongen die zijn gevoelens wegstopte en ervandoor rende om zich in de keuken te verstoppen.“
Jasons kaken spanden zich aan. „Dus je denkt dat ik niet kom werken omdat ik ze niet meer onder ogen wil komen?“ Bryce haalde zijn schouders op. „We zullen zien.“ Hem in elkaar slaan?
„Dat is niet bepaald goed voor de zaken!“ „Je kunt niet tegen klanten schreeuwen,“ zei Bryce kalm. „Maar schreeuwen tegen je baas is wel prima?“ „Omdat jij—“
„Omdat je het niet leuk vindt wat ik zeg?“ Hij deed langzaam een stap dichterbij en zijn stem werd steeds lager totdat deze de kamer leek te vullen.
Toen schoof hij de bankbiljetten naar Jason toe en draaide zich om. „Ik heb geen bange vogeltjes nodig die wegrennen en zich verstoppen zodra het leven even tegenzit.“
Jason staarde hem verbijsterd aan. Hij was eraan gewend om uitgescholden te worden. Maar niemand, echt helemaal niemand, had hem ooit een lafaard genoemd. Normaal gesproken had hij erop losgeslagen.
Maar Bryce Michels was geen doorsnee man. Hij was groter. Stiller. Een storm die niet hoefde te bulderen.
Jason graaide het geld mee, trok zijn schort los en stormde de deur uit. Bryce keek hem na, met strakke kaken en een zwaar gevoel in zijn borst.
De boosheid van de jongen laaide snel op, maar er zat iets anders onder. Misschien was het angst. Of pijn. Hij wreef met een hand over zijn baard en ademde langzaam uit.
Hij had dat soort vuur vaker gezien. Het soort dat mensen vernietigde, of ze juist sterker maakte. Hij wist alleen nog niet tot welke groep Jason Harries zou behoren.
Buiten hoorde hij de voetstappen wegsterven, opgeslokt door de nacht. Hij deed de lichten uit, waardoor het café in de schaduwen verdween.
„Een probleemgeval,“ mompelde hij tegen zichzelf. „Jij gaat nog een groot probleem worden.“
