Valentine's Mate (Nederlands)
Auteur
Roanna Hinks
Lezers
332K
Hoofdstukken
15
Hoofdstuk 1.
Skye
Ik opende de deur van mijn kleine flatje, stapte naar binnen en deed hem achter me dicht. Mijn blik gleed over mijn bescheiden onderkomen. Het zou als thuis moeten voelen, maar dat deed het niet.
Een half jaar geleden was ik in dit dorpje terechtgekomen. Na de oorlog die de meeste wolvenroedels, waaronder de mijne, had weggevaagd, zocht ik een plek om thuis te noemen.
De strijd was ontbrand tussen drie meedogenloze alfa's. Allemaal uit op macht en wat de anderen bezaten. Ze begonnen een oorlog en gingen ten onder. Naar verluidt hadden ze elkaar om zeep geholpen, maar zeker wist ik het niet. Het enige wat ik wist was dat ik iedereen van wie ik hield had verloren in dat gevecht - mijn familie en vrienden. Ik overleefde alleen omdat mijn vader me dwong te vluchten. Ik kon vechten en was bereid vechtend ten onder te gaan, maar mijn vader had andere plannen. Mijn twee oudere broers hielden de wolven tegen terwijl mijn vader me in veiligheid bracht.
Toen hij me naar de rand van ons gebied bracht, keek hij me verdrietig en bezorgd aan. Hij had dit leven nooit voor ons gewild. Onze alfa was de ergste van allemaal, hij nam van anderen en gaf niets om zijn volk.
Mijn vader omhelsde me ten afscheid en keek me even aan. Hij gaf me een ketting - een medaillon. Het was van mijn moeder geweest en hij had het altijd bij zich gedragen. Voordat hij terugging om mijn broers te helpen, vertelde hij me dat het medaillon mijn moeder, hem en mijn broers bij me zou houden. Hij kuste mijn hoofd en keerde terug naar het strijdgewoel.
Ik herinner me dat ik daar even als aan de grond genageld stond voordat ik een luide huil hoorde en voelde dat mijn band met mijn familie brak. Dit betekende dat mijn hele familie was omgekomen.
Ik huilde terwijl ik wegrende.
Dagenlang rende ik, maar ik had niets - geen rooie cent, helemaal niks. Het ergste was dat ik in één nacht een eenzame wolf was geworden. Dat was moeilijk, vooral omdat ik altijd in een roedel had geleefd, ook al was het geen pretje om daar te wonen.
Mijn wolf, Nyla, bewoog in mijn hoofd, wat betekende dat ze wakker was. Ik keek niet naar haar omdat ze het grootste deel van de avond had geslapen terwijl ik aan het werk was.
Het waren Nyla en ik geweest sinds de oorlog.
In een poging niet aan verdrietige gedachten te denken, liep ik naar de keuken om wat te eten. Ik had de afgelopen drie uur als een paard honger gehad.
Werken in een bar is prima, vooral omdat het de beste plek is om voor contant geld te werken. Ik heb de afgelopen maanden in een paar bars gewerkt. Ik zorg er altijd voor dat ik genoeg geld heb voordat ik verder trek.
Nyla kwam dichterbij terwijl ik een appel uit de schaal pakte. Ik moest echt boodschappen doen, maar dat moest wachten tot morgen.
'Hebben we vlees?' vroeg Nyla, niet blij dat er niet veel eten was.
'Nee,' zei ik, terwijl ik naar haar keek. Haar gele ogen staarden me aan, maar ze gromde. 'Ik haat fruit.'
Ik zei niets en wilde net weglopen tot ze me tegenhield met haar volgende woorden. 'Kunnen we gaan rennen?' vroeg ze, waardoor ik haar met grote ogen aankeek. Ik laat Nyla rennen als we vertrekken. Ik heb maar een paar spullen die ik bezit, eigenlijk een tas waar ik uit leef die ze draagt als we naar het volgende dorp gaan.
Leven tussen mensen is tot nu toe een eitje geweest. We vermijden elke plek waar andere eenzame wolven zijn, omdat we de regels niet kennen als je er een bent. We hebben ons grotendeels afgezonderd, niet wetend of we in de buurt van anderen konden zijn.
Toen ik jonger was, vertelde mijn vader me verhalen over hoe gemeen sommige eenzame wolven kunnen zijn en dat ze soms gek worden als ze lange tijd niet in een roedel hebben gezeten. Dat wilde ik niet voor mezelf, maar door rond te trekken zijn er niet veel wolvenroedels in de buurt geweest, wat me doet afvragen of de oorlog naar andere plaatsen is overgeslagen.
Ik schudde mijn hoofd en keek naar Nyla. Ik wist dat ze het haatte om niet te kunnen rennen als ze dat wilde. Ook, als ze ging rennen, kon ze misschien iets vinden wat we konden eten en een volle maag hebben.
'Ja,' zei ik snel, waardoor Nyla rechtop ging staan. 'Alleen als je in het bos blijft. We willen niet dat iemand denkt dat we er zijn om hen kwaad te doen.'
Nyla knikte.
'We kunnen kijken wat die tenten in het veld waren,' zei ze, wat me deed fronsen.
'Ik denk niet-' zei ik, maar ze gromde, waardoor ik mijn mond hield. Haar ogen bleven op mij gericht voordat ze weer sprak. 'Skye,' zei ze, haar hoofd schuin houdend. 'Heb wat lol. We rennen al maanden en niemand zoekt ons. We kunnen hier langer blijven als je wilt, maar het is altijd jouw keuze.'
Ik zei niets, maar ik wist dat ze gelijk had. Niemand achtervolgde ons, en eerlijk gezegd dacht ik niet dat iemand dat zou doen, aangezien ze allemaal bezig waren de alfa te doden.
Mijn hart voelde verdrietig bij de gedachte aan al die mensen die stierven toen ik naar Nyla's gezicht keek, dat zachter werd toen ze besefte waar ik aan dacht. 'Er was geen manier om het te weten,' zei ze zachtjes. 'Het was allemaal de schuld van die gekke vent die wilde wat hij niet kon hebben. Hij nam de roedel met zich mee. Je was pas negentien, je hebt je hele leven nog voor je en Papa wilde dat je het voor hen zou leven.'
Ik voelde me verdrietig, maar ik wist dat ik niet aan mijn familie kon denken. Mijn hand ging naar het medaillon dat ik elke dag droeg sinds mijn vader het me gaf. Mijn moeder droeg het toen mijn vader het haar gaf. Er zaten al foto's in. Aan de ene kant was er een van hen tweeën en aan de andere kant was er een van hun drie kinderen - ik en mijn broers.
'Skye,' zei Nyla zachtjes, waardoor ik uit mijn verdrietige gedachten werd getrokken. 'Een rondje rennen zal ons beiden goed doen.'
Ik wist dat ze gelijk had.
Zonder iets te zeggen, keek ik terug en gooide de appel in de prullenbak. Het had geen zin om hem op te eten. Ik moest toegeven dat ik het zat was om die dingen te eten.
Ik liep weg uit de keuken naar de tafel die bij de kleine bank stond. Ik deed mijn medaillon af en haalde mijn portemonnee uit mijn zak, en legde ze in een doos op tafel om ze veilig te bewaren. Het appartement was veilig, maar ik vertrouwde nog steeds niemand.
Ik keek rond in de kamer en trok snel iets aan dat makkelijker aan en uit te trekken was - een jurk.
Tijdens mijn werk draag ik een spijkerbroek en een T-shirt met sneakers. Ik denk dat ik maar twee spijkerbroeken, een paar tops, twee leggings en één paar schoenen bezit - mijn sneakers, en ook één jurk. Dat is alles wat ik in een tas kon stoppen om mee te nemen.
Na me omgekleed te hebben, liep ik terug naar de deur en ging naar buiten, alleen om mijn buurvrouw en huisbaas - Olga - te zien. Ze keek naar me en glimlachte. 'Skye,' zei ze, terwijl ze me aankeek. 'Ik dacht dat je net terug was van je dienst. Ben je iets vergeten?'
Omdat Olga een mens was, trok Nyla zich een beetje terug, om er zeker van te zijn dat ze haar niet zag. Ik bleef kalm en glimlachte. 'Ik ga even naar de winkel,' zei ik. 'Ik heb honger.'
Olga knikte.
'Warm, heb je het?' vroeg ze, kijkend naar mijn jurk.
Mijn wangen werden een beetje rood, alsof ik iets verkeerd had gedaan. 'Ja,' zei ik. 'De bar was erg warm. Jed dacht dat de verwarming de hele avond aan moest blijven, maar ik kon er niet tegen.'
Olga knikte, maar ik kon niet zeggen of ze geloofde wat ik zei. Ik in ieder geval niet. Nyla lachte terwijl Olga weer sprak.
'Oké,' zei ze en draaide zich om, maar stopte. 'Oh, ik was vergeten je te vertellen. Er is een kleine kermis hier gekomen. Het zal op het veld zijn en ze blijven een paar dagen.'
Ik keek haar aan.
Nou, dat beantwoordt de vraag die Nyla en ik net hadden.
'Ze hebben morgenavond korting,' zei ze, wat me deed fronsen.
Wat was er morgen?
Nyla stond op het punt te spreken, maar Olga moet hebben geraden wat ik dacht en zei: 'Aan je gezicht te zien weet je niet wat morgen is,' zei ze, een beetje verward kijkend. 'Het is de dag die alle mensen van jouw leeftijd de liefdesdag noemen.'
Ik zei niets, wat haar deed zuchten.
'Valentijnsdag,' zei ze, wat me deed verstijven.
Verdomme, dat was ik vergeten. Maar voor mij was het niet alleen Valentijnsdag; het was ook mijn verjaardag, en dat ging ik Olga niet vertellen. Kun je je voorstellen wat ze zou doen? Deze dame houdt ervan om een grote gebeurtenis te vieren en in de afgelopen paar maanden dat ik hier woon, heeft ze een groot evenement gevierd met iemand die ze kent en ze houdt ervan om alles uit de kast te halen.
Ik schraapte mijn keel en wetende hoe hongerig Nyla en ik werden, moest ik weg.
'Valentijnsdag,' zei ik. 'Dat is leuk.'
Olga glimlachte en stond op het punt te spreken, maar ik sprak weer. 'Olga, het spijt me,' zei ik, kijkend naar de voordeur en weer terug naar haar met een glimlach. 'Ik moet gaan om wat eten te halen voordat de winkel sluit. Ik heb honger.'
Olga keek me aan en knikte.
'Oh, het spijt me zo, lieverd,' zei ze. 'Ik laat je nu gaan.'
Ik glimlachte en draaide me om naar de deur die naar buiten leidde.
Zonder naar Olga om te kijken, liep ik naar buiten en ging richting de rand van het bos.
Nyla kwam dichtbij en zuchtte.
'Ik heb erg veel honger,' zei ze, terwijl ik het bos in stapte en naar een nabije boom liep. Ik trok snel mijn jurk uit en vouwde hem op, en stopte hem in een kleine holte zodat niemand hem kon zien. Ik stond op en liet Nyla de controle overnemen.
Toen ze in een wolf was veranderd en haar vacht uitschudde, liep Nyla weg en ging verder het bos in om op onze volgende maaltijd te jagen.
