Verboden terrein 1: Ik mocht niet van hem houden
Auteur
Anne Laura van Rooij
Lezers
17,1K
Hoofdstukken
35
Lena Carter heeft één regel die ze weigert te breken: Jaxon Walker is off-limits. Hij is de oudere broer van haar beste vriendin, de ster-point guard van de school, en de laatste persoon die ze ooit zou moeten willen. Maar regels hebben de neiging om te buigen wanneer Jaxon besluit dat hij nergens heen gaat. Wat begint als plagerig gekibbel en scherpe woordenwisselingen, verandert langzaam in iets intensers, geladen met gestolen blikken en momenten die net te lang duren. Lena blijft zichzelf voorhouden om uit zijn buurt te blijven, loyaal te blijven en veilig te blijven. Toch trekt elke interactie haar dichter naar de enige persoon voor wie ze gezworen had niet te vallen. En wanneer de grenzen eindelijk vervagen, moet ze beslissen of het beschermen van de waarheid het waard is om de enige connectie te verliezen die echt voelt.
Hoofdstuk 1
LENA
Wat is de eerste regel als je de beste vriendin van Ethan Walker bent?
Je mag nooit verliefd worden op zijn oudere broer. Het was een ongeschreven regel. Het had net zo goed dikgedrukt, onderstreept en in plastic geseald in hun vriendschapscontract kunnen staan. Ethan had door de jaren heen heel duidelijk gemaakt dat ze niks met zijn broer Jaxon mocht beginnen. En eerlijk gezegd?
Dat was voor Lena nooit een probleem geweest. Jaxon Walker was de meest onuitstaanbaar arrogante, zelfingenomen en basketbal-gekke persoon ter wereld.
Hij liep door de school alsof hij de baas was, met een irritante grijns voor elk meisje dat zijn pad kruiste. Helaas veranderde dat niets aan het feit dat Lena nu met hem was opgesloten in een voorraadkast.
En niet zomaar een voorraadkast. De ergste van allemaal. Die in de gymzaal die rook naar zweetvoeten, wanhoop en slechte keuzes. Er lag een echte dode spin in de hoek, en als ze hier levend uit kwam, zou ze een formele klacht indienen bij de schoonmakers. Ze drukte haar rug tegen de muur en kruiste haar armen.
„Dit is jouw schuld, Walker. “
Jaxon leunde lui tegen een stellingkast, volkomen onbezorgd—alsof ze niet vastzaten in een kast zoals in een slechte romantische film. Zijn belachelijk perfecte haar zat nog steeds op een irritante manier goed, en zijn grijns was veel te zelfgenoegzaam voor iemand die hen zojuist had opgesloten in een ruimte die kleiner was dan haar oude speelhuisje. „Carter, als je denkt dat ik dit heb gepland, voel ik me vereerd.
“ Jaxons grijns werd groter terwijl hij dichterbij kwam. Zijn stem werd lager om haar boos te maken. „Maar als ik jou helemaal voor mezelf wilde hebben, hoefde ik je echt niet op te sluiten in een voorraadkast. Geloof me maar. “ Ze zuchtte diep en wreef met een hand over haar gezicht.
„Oh, hou toch op. Als de school dit geld niet zo hard nodig had, was ik overal liever geweest dan hier. Met iedereen, behalve met jou. En ik zou alles liever doen dan werken aan deze belachelijke vrijgezellenveiling. “ Ah, ja.
Dat was de reden dat ze nu in deze vreselijke situatie zat. De grootste geldinzamelingsactie van de school dit jaar was een vrijgezellenveiling. De basketbalspelers werden geveild voor het goede doel. Ze had de pech dat ze vastzat in het organisatieteam.
De hele school vond Jaxon Walker een soort basketbalgod. Daarom was hij de belangrijkste prijs. Dit betekende dat ze alles met hem moest afstemmen. Dat betekende dat hij haar leven behoorlijk zuur maakte. Jaxon bewoog en kruiste zijn armen over zijn borst.
„Ontspan je, Carter.
Ik weet zeker dat iemand ons zo komt zoeken. Ik wil hier ook niet met jou opgesloten zitten. “ Ze kneep haar ogen tot spleetjes. „Je noemde dit vijf minuten geleden letterlijk nog 'het leukste deel van je dag'. “
„Ja, want zien hoe jij lijdt is mijn grootste hobby. “ Ze keek boos. „Als we hier weg zijn, veil ik je voor vijf dollar. “
Jaxon grijnsde en legde een hand op zijn hart.
Hij deed alsof haar woorden hem diep raakten. „Zou je vijf dollar op mij bieden? Ik voel me vereerd. “
Ze wilde hem wel vermoorden. Ze kwamen eindelijk uit de kast. Een erg in de war geraakte schoonmaker vond hen terwijl ze ruzie maakten.
Ze was nog steeds woedend toen ze naar buiten stapte.
Maar wat was het ergste?
Jaxon bleef er maar over doorgaan. „Zit je met mij in een kast en droom je er nu al van om geld aan me uit te geven?
“ Hij liet die irritante grijns weer zien.
„Carter, ik wist niet dat je me zo leuk vond. “ Ze kreunde en propte haar aantekeningen in haar tas. „Oh, voel je niet zo speciaal. Ik steek die vijf dollar nog liever in brand. “ „Hard.
“ Hij greep naar zijn borst alsof hij vreselijk gekwetst was. Daarna keek hij alweer veel te snel normaal. „Weet je dat zeker?
Want ik denk dat je me stiekem leuk begint te vinden. “ Ze draaide zich snel om en kneep haar ogen tot spleetjes. „Ik kus nog liever een—“
„Pas op,“ onderbrak Jaxon haar, terwijl hij zijn hoofd schuin hield.
„Als je het woord 'steen' zegt, ben ik persoonlijk beledigd. “ Ze keek hem vernietigend aan. „Een cactus. “ Hij barstte in lachen uit.
Het was een echte, oprechte lach.
Ze haatte het feit dat ze dat geluid voor een halve seconde eigenlijk best leuk vond.
Deze vrijgezellenveiling zou nog eens haar einde worden.
Later die dag liep ze naar de gymzaal om de veiling verder voor te bereiden.
Ze hoopte dat Jaxon haar voor vijf minuten met rust zou laten. Maar dat was natuurlijk te veel gevraagd. „Hé, Carter. “ Zijn stem klonk luid terwijl hij naast haar kwam rennen.
Hij gooide een basketbal in zijn handen op. „Heb je me gemist? “
„Net zoveel als een voedselvergiftiging,“ mompelde ze, terwijl ze zich op haar klembord focuste. „Wauw,“ lachte hij zachtjes.
„Je beledigingen worden steeds beter. Weet je zeker dat je het stiekem niet geweldig vindt om tijd met mij door te brengen? “
Ze stopte met lopen en keek hem aan. „Jaxon, het enige wat ik leuk vind aan jou, is het moment dat je wegloopt. “ Zijn grijns werd breder.
„Je kwetst me. “
Voordat Lena iets kon terugzeggen, kwam Ethan eraan. Hij had niets door van de strijd tussen zijn beste vriendin en zijn oudere broer. „Hé, Lena,“ zei Ethan met zijn vrolijke lach. „Hoe gaat het met de voorbereidingen voor de veiling? “ „Geweldig! “ zei ze met een nepglimlach.
„Behalve het stukje waar ik met hem moet samenwerken. “ Ethan lachte. „Ja, welkom in mijn leven.
“
Jaxon legde een hand op zijn borst en deed alsof hij zwaar gekwetst was. „Wauw. Twee verraders in één minuut. Dat is een nieuw record. “
Voordat ze iets kon terugzeggen, zwaaiden de deuren van de gymzaal open. Ryan Porter liep naar binnen. Toen hij haar aankeek, kreeg ze een knoop in haar maag.
Ryan Porter was een teamgenoot van Jaxon en een sterspeler in het basketbalteam van de school. Hij was ook haar ex-vriendje die een vreselijke jongen bleek te zijn. En nu liep hij recht op haar af. Hij had die arrogante blik op zijn gezicht die ze ooit aantrekkelijk had gevonden.
Haar adem stokte even, maar ze dwong zichzelf om weg te kijken. Hij was haar tijd niet waard. Hij was haar energie niet waard.
Maar Jaxons blik werd meteen heel scherp. De grijns? Weg. De normale, plagerige blik in zijn ogen? Vervangen door iets wat ze niet kon peilen. „Geweldig,“ mompelde ze zachtjes.
„Precies wat ik vandaag nodig had. “ Ryan keek haar aan.
Zijn grijns was zo makkelijk en zelfverzekerd. Ooit was ze daar als een blok voor gevallen. Tot haar verbazing bewoog Jaxon niet.
Hij keek alleen maar. Hij observeerde. Hij dacht na. Daarna sprak hij met een heel zachte stem die alleen zij kon horen. Hij fluisterde: „Maak je geen zorgen, Carter. Ik sta achter je. “ Ze knipperde met haar ogen. „Wat?
“
Maar voordat hij kon antwoorden, was Ryan bij hen. Zijn trotse grijns was nog steeds op zijn gezicht te zien toen hij zei: „Lena, lang niet gezien. “
