Verrassend de jouwe
Auteur
Jeordie Draven
Lezers
233K
Hoofdstukken
33
Julia was nooit van plan om voor Jagger te vallen—de wilde, roekeloze bad boy die van elke regel een uitdaging maakt. Eén studentenfeestje, één onvergetelijke nacht, en plotseling botsen hun werelden op een manier die geen van beiden had verwacht. Zij is de stabiele factor met grote dromen; hij is de problemen waar iedereen haar voor waarschuwt.
Maar wanneer het lot hen een kleine, levensveranderende verrassing bezorgt, hebben ze geen andere keuze dan samen de chaos het hoofd te bieden. Tussen vurige ruzies, nachtelijke bekentenissen en gestolen momenten die alle grenzen doen vervagen, moeten Julia en Jagger beslissen of hun vonk het risico waard is—of dat liefde werkelijk twee harten kan veroveren die nooit voor elkaar bestemd waren.
Jock vs Nerd
JAGGER
„Het is een saai feestje, maar heb je die meiden gezien?“
Barry zuchtte. „Je zou ze allemaal kunnen krijgen, Jag. Het is alleen saai voor jou omdat je al met iedereen naar bed bent geweest.“
Ik grijnsde. „Ik ben niet met ze allemaal naar bed geweest, Barry—ik tast gewoon de boel af voordat ik me wil binden.“
Barry schudde zijn hoofd. Hij dronk zijn bier in één teug leeg, terwijl wij tweeën het zoveelste studentenfeest van het weekend bijwoonden.
„Ik haat dit soort feestjes,“ zei Lenny, terwijl hij naast me op de bank plofte. „Zo uit de hoogte.“
„Gast, wij zijn populaire sporters—we horen hier te zijn,“ herinnerde ik hem eraan. „Oeh, wat dacht je van Stacey?“
Barry lachte. „Stacey en haar zus? Dat is pas een lekkere combinatie!“
„En Laura en Katelynn dan?“
„Losbandige Laura? Nee bedankt!“ Lenny wapperde wild met zijn handen. „Daar blijf ik van af.“
Ik fronste. „Jij bent zelf een enorme manwhore, en toch is Laura te losbandig voor jou?“
Ik keek de kamer rond. Mijn blik viel op een andere jonge vrouw, die bij de boekenplanken stond.
„Julia…“
JULIA
„Ik kan niet geloven dat ik op dit feest ben…,“ mompelde ik tegen mijn vriendin Heather, die de kamer aan het bekijken was.
„Het was óf dit, óf je had de hele avond op je kamer zitten studeren.“
Ik keek boos. „Het doel van studeren is studeren…“
„Het doel van studeren is plezier maken!“
Ik draaide me om en leunde tegen de muur. Mijn oog viel op Jagger Hayes—een student uit mijn sociologieklas. Hij glimlachte toen onze blikken elkaar kruisten. Ik gaf hem een beetje ongemakkelijk een glimlach terug, voordat ik me weer omdraaide en een boek pakte.
Heather pakte de roman uit mijn handen en zette hem terug op de plank. „Niet vanavond!“ zuchtte ze. „Vanavond gaan we mannen scoren en dan gaan we—“
„Hoi…“ Een mannenstem liet me van achteren schrikken.
„Oh, Jagger! Hé…,“ stotterde ik. Zijn blauwe ogen leken dwars door me heen te kijken. Zijn donkerbruine haar viel over zijn ogen terwijl ik hem in me opnam.
„Hé, Julia… Heb je dat verslag over oorlogsmisdaden nog afgemaakt—of…“
Echt waar? Was dit wat hij me wilde vragen?
„Ja, ik heb het af. Heb je er hulp bij nodig?“
Jagger glimlachte, maar hij gaf niet meteen antwoord. Hij liet me heel lang naar hem opkijken voordat hij reageerde. „Wil je ergens heen gaan om te praten?“ Hij bestudeerde me net iets te lang—alsof hij me aan het keuren was. Ik was me plotseling heel erg bewust van mijn haar en het feit dat ik zomaar een boek van de plank van een vreemde had gepakt.
„Natuurlijk,“ zei ik. „Waar wil je heen?“
Hij gaf niet meteen antwoord. Er flikkerde iets over zijn gezicht—niet de arrogante grijns die ik had verwacht. „We kunnen overal heen gaan waar jij wilt…“
„We kunnen naar buiten?“ zei ik, maar zelfs ik was verrast toen ik eraan toevoegde: „Er zijn ook wat slaapkamers boven…“
Dat had ik hardop gezegd. Waarom had ik dat in hemelsnaam hardop gezegd?
„Julia! Hoi!“
„Stephanie! Wat doe jij hier?“ Ik omhelsde haar en wierp een snelle blik over mijn schouder naar Jagger. Hij had een stap achteruit gedaan.
„Ik kwam even langs! Er is nog een ander feestje in het centrum als je zin hebt…“
Ik zuchtte. „Nee, ik ben best wel moe. Ik dacht erover om terug naar mijn studentenkamer te gaan.“
„Wat wacht er dan op je in je kamer?“
„Mijn boeken.“
„Wat ben je toch een nerd…,“ grinnikte Jagger. „Maar je bent best wel schattig, dus—“
Ik wapperde met mijn hand. „Je macho charme gaat bij mij niet werken, Hayes. Ik ken je maar al te goed.“
„Je wilt me niet kennen, Julia…,“ zei hij, terwijl iets vreemds zijn stem zachter maakte. „Dat is beter voor je.“
Ik wist niet eens zeker of ik een bepaald type had. Maar het was absoluut niet Jagger Hayes, die me de das omdeed met zijn glimlach en vreemde charme.
Iets aan hem vertelde me dat hij me nog heel vaak op mijn zenuwen zou gaan werken. Ik liep gewoon weg—weg van het gelach en het plezier dat alle anderen hadden.
Ik was dan ook compleet in shock toen ik hem achter me voelde.
Jagger Hayes—die mij volgde?
Hij moest wel wanhopig zijn.
„Wacht even, nerd,“ zei hij. „Je bent best snel, maar ik ben zeker sneller.“
„Ben je me nu aan het stalken?“
„IK? Nooit…“ Jagger glimlachte. „Kom op. De nacht is nog jong en wij ook, dus laten we plezier maken zolang het duurt, oké?“
„Ja…“ Ik zuchtte. „Plezier totdat je me weer dumpt voor je volgende onenightstand.“
***
Ook al was Jagger ons naar buiten gevolgd, ik vond het tegelijkertijd spannend en vreemd.
Ik kon zijn houtachtige parfum ruiken, en het kalmeerde me meer dan goed voor me was. Ik kende de jongen amper, en toch stond ik hier. Ik wilde dat zijn blauwe ogen voor de rest van de eeuwigheid in de mijne zouden staren, terwijl ik met mijn vingers door zijn golvende bruine haar streek.
Het licht in de bibliotheek was een beetje vreemd. Zijn ogen vingen het op in een bepaalde hoek, en even had ik kunnen zweren dat ze donkerder werden. Maar nee. Nog steeds datzelfde verontrustende blauw.
Ik vertelde mezelf dat hij niet mijn type was en absoluut niet in mijn klasse viel.
In ieder geval niet in zijn ogen.
Ik stopte bij de fontein buiten het studentenhuis en glimlachte naar hem op. Hij was een brede gast, een verdediger in het footballteam. Ik wist dit alleen omdat ik hem in ons eerste jaar had moeten interviewen voor de schoolkrant.
Ik bekeek hem wantrouwend. „Moet je niet terug naar je vrienden?“
Ik wilde niet zo onbeleefd klinken, maar deze gast maakte me zenuwachtig. Stephanie leek er echter geen problemen mee te hebben.
Ze stond ongegeneerd naar hem te staren, en dat raakte een kleine jaloerse snaar in mij.
„Nah.“ Hij zwaaide met zijn hand. „Ik was toch al van plan om te gaan—ik dacht, ik loop wel met je mee naar dat andere feestje?“
Ik glimlachte. „Vooruit dan maar… Ik hap wel.“
Stephanie liep veelbetekenend achter ons aan. Ik was absoluut niet preuts, maar ik was niet bepaald het type dat zomaar met een knappe jongen het bed in dook voor een onenightstand. Stephanie was dat wel, en ik hoorde altijd alles over haar seksuele avontuurtjes.
We liepen een tijdje in stilte, totdat Heather op ons af kwam rennen.
„Jullie hebben me achtergelaten,“ lachte ze, terwijl Stephanie haar aanstootte en naar mij en Jagger wees.
„Oh…“ Heather grijnsde. „Stephanie, waarom smeren we hem niet van dit feest en gaan we ons bezatten op mijn kamer?“
Ik stopte en draaide me naar hen om. „Wat? Nee… Hoezo?“
Jagger was een paar meter achter me blijven hangen en glimlachte.
„Ik pas wel op je, J.“
JAGGER
Ik wilde zo graag neuken dat ik het praktisch in mijn botten kon voelen.
Julia was niet mijn type—qua uiterlijk was ze zeker schattig, maar we zaten in verschillende groepen. We leefden in compleet verschillende werelden in het echte leven. Ik had er niks op tegen om met een vrouw als Julia te zijn, maar mijn ouders dachten daar anders over.
Ze zagen liever dat ik met een rijke vrouw zou trouwen dan met wie dan ook. Zelfs om alleen al met Julia gezien te worden was taboe binnen mijn familie.
Dat was vast een van de redenen waarom ze me niet zag als iemand die zomaar met haar naar het andere feestje wilde lopen.
„We zien je nog wel!“ zei Heather tegen Julia, die er veel te zenuwachtig uitzag voor haar eigen bestwil.
„Jagger, zoals altijd was het me een genoegen.“
„Dames…“ Ik glimlachte en knikte lichtjes met mijn hoofd.
Nadat de meiden giechelend waren weggerend, bleven Julia en ik met z'n tweeën achter. Ze leek niet veel zin te hebben om te kletsen, dus begon ik maar een gesprek.
„Het was niet mijn bedoeling om als een klootzak over te komen toen ik naar dat verslag vroeg…,“ zei ik.
Julia glimlachte. Ze sloeg haar armen om zich heen alsof ze het koud had.
Ik keek naar mijn teamjas en toen weer naar haar. „Heb je het koud?“ Ik trok mijn jas uit en gaf hem aan haar.
Ze aarzelde even, maar pakte hem toch aan. „Is dit niet zo'n oud ritueel waarbij je een meisje je teamjas geeft en jullie dan een stelletje zijn?“ peinsde ze.
„Mijn opa deed dat,“ vertelde ik haar. „Ik vind het wel mooi, maar ik hou veel te veel van mijn jas.“
Julia lachte. „Ik zal proberen hem niet te verpesten op weg naar het studentenhuis.“
JULIA
Toen hij me zijn jas gaf, liet ik de kans om erin gezien te worden bijna schieten.
Gloria Harper, Jaggers ex, bekeek me nieuwsgierig toen we het huis binnenliepen. De muziek stond veel te hard voor mij, maar ik had een pauze nodig van het studeren. Heather had gelijk—ik gaf mezelf nooit de kans om plezier te maken. Maar met iemand als Jagger? Waarom was hij in mij geïnteresseerd?
Om te neuken.
Ik had me geen gekkere avond kunnen wensen.
„Hé, Jagger!“ Gloria en haar vriendinnen leken wel ratten die op een stukje kaas afkwamen, en Jagger was de kaas.
„Hoi, G…,“ zei Jagger. Hij gaf haar een knuffel toen ze hem omhelsde. „Je kent Julia uit de klas nog wel, toch?“
Gloria keek me van top tot teen aan. „Ja, ik ken haar… Hallo, Julia.“
„Hoi.“ Ik zette een neppe glimlach op. Ik trok Jaggers jas uit en gaf hem terug. „Hier… Ik ga wat punch halen. Bedankt dat ik hem even mocht lenen.“
„Julia…,“ begon Jagger, maar ik was te snel. Gloria dook bovenop hem als een loopse teef.
„Je weet dat ze je alleen maar op de kast probeert te jagen,“ zei John Malcolm. Hij was een vriend van Jagger die geen enkele interesse had in Gloria of haar kliekje. „Laat haar niet winnen.“
Ik lachte. „Oh, ik ben niet jaloers…,“ zei ik, terwijl ik een beker punch en wat zoutjes pakte. „Ik ken Jagger amper.“
John glimlachte. „Nou, hij wil jou in ieder geval heel graag beter leren kennen.“
Ik keek achterom naar Jagger, die mijn kant op kwam. „Maar waarom?“
John knipoogde. „Dat weet je wel… Ik weet dat jij dat weet, Julia…“
Jagger kwam heel natuurlijk naast me staan en pakte wat punch. „Je blijft maar voor me wegrennen, J…,“ zei hij. „Ik bijt niet—althans, niet hard.“
Ik glimlachte. „We zijn hier niet echt samen, Jagger, en we zijn ook geen vrienden… Ik wil niet…“
Jagger boog zich naar me toe en legde een hand op mijn onderrug. Het liet een rilling over mijn rug lopen. „We zijn geen vrienden, Julia, maar dat betekent niet dat we niet iets anders kunnen zijn…“
Ik bloosde. „Wat heb je dan in gedachten?“
