Wolvenhuiden
Auteur
A. Makkelie
Lezers
🔥11,0M
Hoofdstukken
177
Op veertienjarige leeftijd veranderde Mera's leven toen ze zag hoe haar beste vriendin werd aangevallen door wolven. Zes jaar later, wanneer ze met haar familie naar Noorwegen verhuist, hoopt ze haar verleden achter zich te laten. Ze voelt zich onverklaarbaar aangetrokken tot een bepaalde man, maar wanneer hij verandert, wordt ze gedwongen om oog in oog te staan met datgene waar ze het meest bang voor is in het leven. Geheimen worden gedeeld en waarheden onthuld, maar is Mera er klaar voor om te leren wat ze werkelijk is, en zal ze in staat zijn om de pijn uit haar verleden te overwinnen om haar lotsbestemming te vervullen?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Proloog
MERA
„Ren, Mera!“ gilde haar beste vriendin. Mera keek over haar schouder en hoorde het gegrom dichterbij komen. Met tranen in haar ogen bleven ze allebei rennen voor hun leven.
Ze hadden naar hun ouders moeten luisteren. Ze hadden in de buurt van de hut moeten blijven.
Als ze hadden geluisterd, zouden ze nu niet in levensgevaar zijn; ze zouden plezier hebben gehad bij het meer, vlakbij hun vakantiehuis.
Een gil onderbrak Esmeralda's gedachten, en de twee meisjes stonden plotseling als aan de grond genageld.
Voor haar zag ze de grote wolf zijn tanden ontbloten. Dit was het einde; ze zouden sterven op veertienjarige leeftijd.
Ze zag Kelly een steen oprapen en naar de wolf voor haar gooien. De steen raakte zijn kop. Hij gromde opnieuw en kwam op hen af.
Mera slaakte een angstige kreet en deed een stap achteruit. Ze wilde niet zo aan haar einde komen.
Terwijl ze stapte, hoorde ze een laag gegrom achter zich, wat haar deed verstijven en omdraaien.
Er stonden nog drie wolven achter hen, en één was vlakbij.
Hij keek haar aan, en ze zag zijn geelbruine ogen. Ze waren prachtig. Ze had nog nooit van zo dichtbij de ogen van een wolf gezien. Nou, daar was een goede reden voor.
Ze was nog nooit eerder bijna verscheurd door een wolf.
Zijn grijze, bijna witte vacht glansde in het zonlicht, waardoor hij er nog indrukwekkender uitzag. De andere wolven hadden donkerbruine vacht, en hij was de enige die er anders uitzag.
Het geluid van een brekend takje trok haar aandacht weer; toen werd ze bij haar pols gegrepen en weggetrokken van de wolven.
De grijze probeerde haar te bijten maar was net te laat. Kelly trok haar mee, en ze renden weer.
Mera rukte haar pols los toen ze om een grote rots heen moesten; terwijl ze er voorbij renden, hoorde ze een hartverscheurende gil.
Ze keek achterom en zag dat Kelly was gevallen.
„Kelly!“
Mera greep haar arm en probeerde haar overeind te helpen, maar voor ze dat kon, gilde Kelly opnieuw toen een van de wolven haar been in zijn bek greep en erin beet.
Mera pakte een steen en smeet die naar zijn kop.
Hij jankte maar liet Kelly's been niet los. Ze bleef gillen terwijl de wolf nog harder beet.
Mera zag de andere wolven dichterbij komen en wist dat ze snel moest handelen.
Ze zag een stok en dacht dat die misschien uitkomst zou bieden.
Ze pakte hem, en voordat ze de wolf die Kelly vasthield kon proberen te slaan, voelde ze een verschrikkelijke pijn in haar rechterarm toen haar huid van haar schouder tot haar pols werd opengereten door een klauw.
Ze schreeuwde het uit toen ze voelde hoe haar huid en spieren werden opengescheurd.
Mera viel op de grond en kroop achteruit toen ze de grijze wolf op haar af zag stormen.
Hij had één bloederige poot, en ze wist dat hij degene was die haar had verwond.
Ze greep de tak in haar linkerhand terwijl de wolf op haar afkwam.
Toen hij dichtbij was, gebruikte ze al haar overgebleven kracht en ramde de tak in zijn zij.
De wolf jankte toen hij de tak in zijn lichaam voelde.
Mera trapte met haar benen omhoog en raakte zijn onderbuik.
Ze kroop verder achteruit—het was haar gelukt de wolf van zich af te trappen.
Ze verstijfde toen ze Kelly zag.
Ze hield haar adem in bij de aanblik van haar beste vriendin.
Haar buik was opengereten, haar ingewanden lagen eruit, en ze miste een been.
Haar ogen waren open, en ze staarde naar de lucht met dezelfde angst die op Mera's gezicht te lezen was.
Er lag overal bloed rond haar lichaam, en Mera wist dat ze dood was.
Mera gilde het uit toen de pijn van het verliezen van haar beste vriendin tot haar doordrong.
Tranen stroomden over haar wangen; ze wist dat dit ook haar lot zou zijn.
Ze hoorde een grom, en ze keek terug naar de wolven.
De grijze wolf was weer dichtbij.
Ze moest iets doen. Ze kon niet zomaar blijven liggen en sterven!
Ze zwaaide haar been omhoog toen hij dichtbij was en schopte tegen zijn kop.
Hij jankte.
De andere wolven reageerden en stormden ook op haar af.
De grijze was het dichtst bij.
Hij viel aan.
Het lukte haar zijn bek te ontwijken, maar niet zijn klauwen.
Hij scheurde de rechterkant van haar buik open. Ze gilde van de pijn maar bleef vechten.
Ze schopte hem opnieuw maar zorgde er per ongeluk voor dat hij haar al verwonde arm nog verder openscheurde.
De andere wolven kwamen dichterbij, maar voordat ze konden aanvallen, hoorde ze meer gegrom van alle kanten om haar heen, en ze stopten allemaal.
Zelfs de grijze.
Ze voelde dat ze het bewustzijn verloor; ze verloor te veel bloed. Haar zicht werd wazig, en het enige wat ze kon doen was wachten op de dood.
Maar het gebeurde niet.
In plaats daarvan zag ze een mensvormige gedaante in haar gezichtsveld verschijnen. Ze kon niet zien wie het was, maar aan de stem hoorde ze dat het een vrouw was.
„Hou vol, kleintje, je gaat vandaag niet sterven. Hou gewoon vol,“ zei de vrouw tegen haar vlak voordat ze het bewustzijn verloor.
