Meer dan zwartwit boek 5: Tarek
Auteur
A. Duncan
Lezers
18.1K
Hoofdstukken
40
Tarek Quinn is altijd al de luidruchtige geweest – de speelse tweelingbroer met een ondeugend gevoel voor humor en absoluut geen filter. Maar achter de grappen schuilt een man die tot het uiterste loyaal is aan de mensen van wie hij houdt.
Karden Ritchie is zijn tegenpool. Beheerst, machtig en voorbestemd om de volgende Don van het Southern Syndicate te worden; Karden draagt het gewicht van een imperium op zijn schouders.
Ze horen niet bij elkaar te passen.
Maar wanneer Tarek valt voor een man wiens toekomst in bloed is geschreven, ontdekt hij dat Karden misschien wel de enige persoon is die voorbij het gelach kan kijken naar de man die daaronder schuilt.
Tarek is de chaos. Karden is de controle. Samen worden ze misschien iets wat geen van beiden bereid is te verliezen.
Hoofdstuk 1: Proloog
TAREK
Het is de knipoog die het hem doet voor mij. De meeste mensen denken dat een strakke kont me opwindt, maar het is de knipoog.
Je kunt veel over een man afleiden uit alleen al zijn knipoog. Het zelfvertrouwen dat iemand heeft. De ervaring... de verwachting. Die knipoog alleen al vertelt me precies wat hij aan het eind van de avond wil en hoeveel ik ervan ga genieten.
Meestal ben ik hier alleen, maar vanavond... vanavond is mijn familie hier. Ze zijn hier, en mijn hart is vol. Ellery is mijn enige bloedverwant. Mijn tweelingzus, om precies te zijn. Maar alle anderen... zij zijn mijn gekozen familie. Want soms is je hechtste familie niet altijd verbonden door bloed.
Ik kijk naar ze, zie hoe ze nog steeds lachen, en glimlach. King, die zelf zelden emotie toont, laat die zeldzame lach zien die we allemaal zo graag zien. Hij kijkt naar Rook, die de gouden bijl die we hebben gewonnen vasthoudt alsof het een Oscar is. Zijn arm om Laken geslagen. De vrouw die hem niet alleen als een open boek leest, maar ook de enige verdomde persoon is die op een manier met hem kan praten die ieder ander de kop zou kosten.
Arme Kallie. De vrouw hangt aan Bishop alsof ze in geen jaren een date hebben gehad. Die twee zijn voor elkaar gemaakt. Als het lot ooit bij iemand haar zin krijgt, dan is het wel bij die twee. Ik verwacht dat ze op de terugweg naar huis op de achterbank van de auto liggen te neuken. Bishop is echt een kinky fucker. Dat bewonder ik aan hem.
Dan kijk ik naar mijn beste vriend. Degene die mijn zus gelukkig maakt. Hij beseft het nog niet, maar Rook zou zijn linkerbal geven om haar maar te laten glimlachen. Ellery heeft die playboy op zijn knieën gekregen, en nu laat hij haar niet meer los. Stuk voor stuk keiharde mannen, totdat het aankomt op de vrouwen van wie ze houden. Achter gesloten deuren zijn ze zo hecht als broers maar kunnen zijn.
De maffia die niemand ooit ziet.
Acceptatie is hun sleutelwoord. Ze trekken de beslissingen die ze nemen niet in twijfel. Ze hebben geleerd dat het leven te kort is om te leven met spijt en wroeging. En ze weigeren te veranderen in de man die hen bijna allemaal brak. Degene wiens duisternis nog steeds door hun aderen stroomt.
Want ik heb bij hen nooit iemand anders hoeven zijn dan mezelf. Ik heb me nooit hoeven verklaren. Me nooit ongemakkelijk gevoeld. Me nooit ongewenst gevoeld. Ze zijn hier niet alleen om te zien hoe Rook zichzelf voor schut zet. Ze zijn hier ook om mij te steunen. Ik weet dat als er ooit iets gebeurt, ik maar één telefoontje hoef te plegen.
Voor velen zijn ze dan wel de verpersoonlijking van de duisternis, maar dit is mijn familie.
„Verdomme, je zag er hot uit daar op dat podium.“
Ik kijk op en zie een knappe gozer. Gekleed in een versleten spijkerbroek en een strak shirt. Daar is helemaal niks mis mee. Totdat ik weer naar zijn gezicht kijk. Ik kan niets doen aan mijn reactie. De plotselinge grimas die mijn hele lichaam overneemt.
„Is er iets mis met je gezicht daar, vriend? Want ik begin me af te vragen of ik 112 moet bellen of nog een drankje voor je moet kopen?“ vraag ik verward.
„Ah, jij bent er zo eentje die er niet van houdt als er naar hem geknipoogd wordt. Ik snap het,“ zegt hij lachend, terwijl hij nog een slok van zijn bier neemt.
„Nee... laten we wel wezen. Ik geniet van een geweldige knipoog, mits goed uitgevoerd. Jij daarentegen ziet eruit als een kruising tussen een beroerte en het stoken in je tanden. Heb je jezelf wel eens zien knipogen? Best eng,“ vertel ik hem.
Hij staat een seconde lang aan de grond genageld, alsof hij niet kan geloven wat hij zojuist heeft gehoord. Dan verandert zijn gezicht van een vriendelijke blik in een blik alsof hij stront onder zijn schoen ruikt. Hij bekijkt me van top tot teen en weer terug.
„Fuck you,“ spuugt hij me uiteindelijk toe.
„Niet in dit leven. Ik heb zo mijn knipoog-standaarden. Neem me niet kwalijk, maar dat is pas een knipoog,“ vertel ik hem, waarna ik wegloop naar degene die weet hoe een knipoog hoort te gaan.
Want ik zie hem in de menigte. Hij kijkt naar me en wacht. Ik voel mijn hartslag al stijgen, want dit is mijn kans. Misschien wel mijn enige kans. Het is waar ik naar op zoek was. Degene die staat te wachten. Comfortabel rondhangend tot het zijn beurt is. Degene die de menigte in de gaten houdt en wacht tot onze blikken elkaar kruisen.
En dan knipoogt.
Het is snel, geoefend en precies. Hij weet exact wat hij doet. Hij vindt het niet erg om geduldig te zijn, omdat hij weet dat het tegen het einde van de avond de moeite waard zal zijn. Maar toch is het een stoot adrenaline.
We ontmoeten elkaar bij de bar, en hij overhandigt me een drankje dat Tova, de barkeeper, hem net heeft toegeschoven, maar hij laat het niet meteen los.
„Dus, is die houthakker van jou?“ vraagt hij.
Ik kijk op naar de man op wie ik heb gewacht. Sutton is degene die me al maanden ontglipt. De man weet zeker hoe hij moet knipogen, maar elk weekend zie ik hem alleen vertrekken. Zo teleurstellend.
Er is me verteld dat hij kieskeurig is als het om zijn hookups gaat. Dat hij op zoek is naar een specifiek type man. Eentje die geen gevoelens krijgt en geen moeite heeft met een paar kinks. Als ik wist waar de inschrijflijst lag, zou ik bovenaan de pagina staan. Ik leeg mijn glas in één slok voordat ik antwoord geef.
„Nee. Hij is mijn beste vriend. Rook hoort bij mijn zus. Eeuwig zonde ook.“ Ik schud mijn hoofd. De man is onweerstaanbaar hot. Je zou hem eens door ons huis moeten zien lopen met alleen een laaghangende spijkerbroek aan... op blote voeten.
„Niet echt. Ik was zelf meer geïnteresseerd in Superman,“ zegt hij.
Mijn blik schiet naar de zijne. Ik kijk naar hem op en trek een wenkbrauw op. Hij is direct, dat is zeker. Hij reikt naar voren, pakt mijn lege glas samen met dat van hem en zet ze op de bar. Ik kijk hem nu vragend aan.
„Dus vertel eens, Tarek, bij jou of bij mij?“
