Wild Wild Witch Boek 2
Auteur
Cherry Redwood
Lezers
54,8K
Hoofdstukken
35
Addie, Mateo en hun geadopteerde dochter Kitty trekken naar het zuiden om de winter in San Francisco door te brengen. Mateo staat erop dat ze zich gedeisd houden—geen magie, geen risico's. Maar Addie is nooit het type geweest om stilletjes toe te kijken wanneer de schaduwen naderbij sluipen. In de straten van Chinatown rommelt het door vreemde verstoringen en al snel wordt Addie geconfronteerd met verschrikkingen die rechtstreeks uit mythen lijken te komen. Demonen slaan hun klauwen uit, de duisternis stijgt op en de stad zelf lijkt te worden belegerd. Met Mateo aan haar zijde moet Addie kiezen tussen het rustige leven dat hij wil en de magie die ze niet kan ontkennen. Maar elke spreuk brengt het gevaar dichterbij en elk risico kan de kwetsbare veiligheid die ze hebben opgebouwd, verscheuren. Want wanneer Addie haar krachten ontketent, zal niets—en niemand—meer hetzelfde zijn.
Proloog
Boek 2
SEAMUS
„Surge, Beleth. Te mihi alligo. Ecce donum sanguinis mei.“
Seamus Poole sneed zijn arm net onder zijn elleboog open. Het bloed welde op en volgde de lijn van de snee, druppelend in de zilveren kelk waarin hij voorzichtig een vijfpuntige ster had gekerfd. Daarin mengde hij de verkruimelde, gedroogde nieswortel.
„Beleth! Beleth!“ riep hij tijdens zijn werk, waarmee hij de machtige koning van de Hel opriep, van wie werd gezegd dat hij wiskunde had geleerd aan Cham, de zoon van Noach.
Seamus Poole, wiens vader tijdens de Grote Hongersnood in 1849 naar de Verenigde Staten was geëmigreerd, was opgegroeid met het gevoel dat hij zich altijd moest bewijzen.
Discriminatie en slechte vooruitzichten op werk dreven de vader van Seamus naar het westen, en toen er in 1859 zilver werd ontdekt in Virginia City, Nevada, sloot zijn vader zich aan bij de stormloop om het te delven. Seamus groeide op terwijl hij zijn eigen familie zag worstelen, want het loon van zijn vader was nooit genoeg om de behoeften van zijn vrouw en vijf kinderen te dekken.
Ondanks een talent voor de wetenschappen koos Seamus de advocatuur als zijn weg uit de armoede, want hij had er geen belang bij om dokter te worden zoals degene die hij in Virginia City zag rondploeteren, altijd op de rand van uitputting en nooit genoeg betaald voor zijn werk.
Seamus verliet Nevada om aan de University of California in Berkeley te gaan studeren.
Het recht was echter een cryptisch en lastig vakgebied; Seamus was geen sterke student en zijn ambitie overtrof zijn vaardigheid ruimschoots.
Toen hij na een rampzalig eerste semester terug naar huis ging, nam hij zijn vader in vertrouwen.
„Je weet dat ik een jaar in Pennsylvania heb doorgebracht nadat ik hier voor het eerst landde,“ zei zijn vader, kauwend op het uiteinde van een pijp terwijl ze na het avondeten samen op hun veranda zaten.
Seamus, overweldigd door ellende, zag amper de relevantie in van de opmerking van zijn vader, maar hij knikte toch.
„Ach ja, ik deed wat losse klusjes voor een kerel. Een beetje handenarbeid, weet je wel. De planken in zijn boekenwinkel repareren en zo.“
Seamus vroeg zich af of dit zou leiden tot de aanbeveling om te stoppen met zijn rechtenstudie en plankenmaker als beroep te kiezen. Toch zei hij niets, en liet de oude man rustig praten.
„Ach, hij was een vreemde, die kerel. Een Duitse heer. Hohman was zijn naam. Hij had er een handeltje naast, zo verkocht hij allerlei kruidenremedies en magische geneeswijzen. Amuletten en dergelijke.“
Seamus fronste. Dit ging een richting op die hij niet had verwacht.
„Die man bleek diep in de magie te zitten. Hij was een echte heks. Je grootmoeder, God hebbe haar ziel, zou een hartverzakking hebben gekregen als ze dat had geweten.“
Zijn vader rommelde wat met zijn pijp, vulde hem opnieuw en stak hem aan, en nam een eeuwigheid de tijd om de rook in te ademen en weer uit te blazen. Seamus voelde een opkomend ongeduld, hoewel hij niet kon zeggen waarom—alleen maar dat hij wilde dat zijn vader doorging.
„Ach, de man vertelde me van alles, zie je? Hij gaf me meer dan slechts één tip. Een krachtige, nuttige vriend om te hebben. En hij vertelde me dat zulke mensen altijd al in de geschiedenis hebben bestaan—mensen die oude toverspreuken gebruiken om te overleven.“
Het hart van Seamus begon sneller te kloppen. Hij kon nu zien waar zijn vader met dit verhaal naartoe wilde, en hij durfde het bijna niet te hopen—zou het echt waar zijn? Was er wellicht een andere manier om te slagen?
Hij had zijn voorhoofd tegen de boeken geramd en was niets opgeschoten. Bestond er misschien een trucje voor?
„Ach, weet je, uiteindelijk drong hij me een boek op, als betaling voor een van mijn laatste klusjes voor hem. Ik heb het nog steeds. Het is van jou, als je wilt.“
Seamus wilde het inderdaad.
Hij verslond het boek die nacht, lezend bij kaarslicht, aangezien zijn familie nog steeds vrij arm was. Dat boek, Letters on Demonology and Witchcraft Addressed to J. G. Lockhart, Esq.—veranderde zijn leven.
Uiteindelijk vond hij ook andere werken. Het bleek dat hij misschien geen verstand had van het recht, maar als het aankwam op het lezen van werken zoals de Ars Goetia of de Pseudomonarchia Daemonum, had hij ontzettend veel talent.
In het begin voerde hij slechts enkele spreuken uit, waarbij hij amuletten en toverdrankjes voor zichzelf maakte om te helpen bij zijn concentratie, geheugen en begrip. Maar uiteindelijk ontdekte hij hoe het oproepen van bovennatuurlijke geesten kon worden gebruikt om hem te helpen.
De eerste, de lagere demon Bifrons, was een onschatbare dienaar gebleken, die hem hielp bij het leren van zowel de wet als allerlei aanverwante onderwerpen, aangezien hij een demon was die was toegewijd aan het vergaren van kennis.
De tweede, Gaap, zorgde ervoor dat William Matthews—een beroemde advocaat, in feite een van de Pacific Coast Four—zeer gecharmeerd raakte van Seamus. Matthews was de hoofdadvocaat van de Southern Pacific Railroad, en als zodanig had hij een vooroordeel tegen Ieren vanwege de vele arbeidsconflicten die de Southern Pacific Railroad had met immigrantenarbeiders.
Met de hulp van Gaap was Matthews echter plotseling bereid om de gebrekkige afkomst van Seamus over het hoofd te zien.
Hij sponsorde de studies van Seamus en begeleidde hem zo goed dat Seamus bij zijn eerste poging slaagde voor het advocatenexamen.
Inmiddels was hij al meer dan tien jaar als advocaat werkzaam, en was hij toegewezen aan het verdedigingsteam voor Lee Yu Chen, een Chinese arbeider die in de gevangenis zat omdat hij probeerde terug te keren naar Californië na de recente aanname van de Scott Act, een wet die Chinese arbeiders verbood terug te keren naar de VS nadat ze waren vertrokken—zelfs als ze geldige certificaten hadden.
De komende rechtszaak zou bepalen of Californië de Scott Act in stand zou houden, en het was van groot belang dat Seamus en zijn team een overwinning zouden behalen.
Zo belangrijk zelfs, dat hij wist dat hij zijn gebruikelijke verzoeken aan Bifrons of Gaap achterwege moest laten en voor hulp hogerop in de hiërarchie van demonen moest gaan.
Zodoende had hij voor Beleth gekozen, door de Ars Goetia beschreven als een machtige koning van de Hel—het grimoire waarschuwde dat de demon de oproeper zou testen en hem proberen te terroriseren, dus Seamus was al zenuwachtig, zelfs terwijl hij het bloed en de nieswortel mengde en de naam van Beleth scandeerde.
Hij had een toverstaf van hazelaar, klaarliggend om bij de verschijning van Beleth het zegel in de lucht te tekenen, precies zoals het grimoire voorschreef.
Het was vanwege deze waarschuwing dat Seamus eerst niet besefte dat er iets mis was gegaan.
De gedaante die glinsterend voor hem verscheen, was een torenhoge man met het hoofd van een uil en reusachtige engelenvleugels, die hij in hun volle breedte uitspreidde.
Hij hield een lange, glanzende sabel vast, en er klonk donder die het hele gebouw deed trillen—een verlaten pakhuis in de Chinatown-buurt van San Francisco, waar Seamus had gehoopt onopgemerkt te blijven terwijl hij deze nieuwe dienaar opriep.
Verschillende ramen sneuvelden en Seamus beet een schreeuw van angst weg, hoewel hij tegelijkertijd begon met het vormen van het driehoekige zegel, de bezwering uitsprekend om Beleth te bevelen: „Tene, Beleth! In triangulum quem pinxi, vade. Te ligo et impero tibi.“
De illustratie in de Ars Goetia toonde een katachtige figuur, en deze reus met zijn vleugels en uilenkop leek daar in het geheel niet op.
Seamus herhaalde de toverspreuk. „Tene, Beleth!—“
Maar de gedaante onderbrak hem, en hief zijn sabel hoog op. „Zwijg, dwaas. Welke hoogmoed drijft jou om te proberen een koning van de Hel op te roepen? Welke onbezonnenheid?“
Seamus hapte naar adem en tekende het zegel nogmaals, zijn gebaren strak en krachtig.
De demon brulde: „Je toont niets van het respect dat vereist is voor een vorst van de Hel. Waar is de zilveren ring? Je tekent een driehoek in de hoop mij te vangen? Jij incompetente worm—jij godslasterlijke ellendeling!“
De stem van de demon beukte op zijn trommelvliezen, wat een helse pijn veroorzaakte. Seamus schreeuwde het uit, zich nog steeds vastklampend aan de staf, terwijl zijn hart zo extreem hard klopte dat het tegen zijn ribbenkast stompte als een in paniek geraakt wezen dat probeerde uit te breken.
„Tene Beleth!“ riep Seamus buiten adem.
„Ik ben geen Beleth.“
Seamus staarde de demon met grote afschuw aan, en begreep eindelijk dat er iets vreselijk mis was gegaan.
„Aanschouw, ellendeling, je hebt in plaats daarvan mij, Andras, opgeroepen. Stervelingen vallen voor mij neer. Jouw dwaasheid heeft dit over je afgeroepen, worm.“
Daarmee haalde de demon naar beneden uit.
De sabel sneed dwars door Seamus heen, hem klievend van de bovenkant van zijn hoofd tot het uiteinde van zijn voet—en toch bleef zijn lichaam intact.
Het was zijn ziel die de demon doormidden spleet.
Terwijl het lichaam wankelde, en de geest erin zich voor altijd afsneed van zijn sterfelijke vat, stapte Andras naar voren.
Hij boog zijn hoofd en glipte naar binnen, waarmee hij het lichaam overnam.
