Woeste vlammen deel 1: Schandalig
Auteur
Amber Kuhlman
Lezers
616K
Hoofdstukken
41
Renee Lyon leidt eindelijk het leven waarvoor ze heeft gevochten – totdat haar verleden weer met volle kracht terugkeert. De drie jongens die destijds haar hart hebben gebroken, zijn nu volwassen mannen, en het lot blijft hen maar op haar pad brengen. Matt, Jake en Aaron zijn niet meer de wrede tieners die ze zich herinnert, maar dat betekent niet dat ze geen gevaar vormen. Schuldgevoel, obsessie en verlangen raken met elkaar verstrengeld wanneer Renee oog in oog komt te staan met de mannen die haar en de delen van zichzelf die ze dacht te hebben begraven, ooit hebben gebroken. De spanning loopt hoog op, de grenzen vervagen en de spelregels zijn veranderd. Kan ze de aantrekkingskracht van haar verleden weerstaan, of zal ze deze keer de voorwaarden bepalen?
Hoofdstuk 1
RENEE
De muziek was oorverdovend, maar de vernedering was nog luider. De sfeer van het feest was overweldigend. De muziek beukte tegen mijn trommelvliezen en dreigde ze te laten barsten, terwijl de stank van alcohol in mijn neusgaten en longen brandde. Mijn hart verlangde ernaar om aan de chaos te ontsnappen, maar mijn loyaliteit hield me hier vast. Ik was hier voor hem, ondanks de pijn die het veroorzaakte.
Ik perste me de overvolle keuken in, waarbij mijn schouders de muur raakten terwijl ik de kamer afzocht naar zijn gezicht. Hij had beloofd dat hij hier zou zijn. Op mij zou wachten.
Een dronken meisje botste tegen me aan en morste haar bier over mijn hele voorkant. In plaats van haar excuses aan te bieden, giechelde ze en haar glazige ogen weerspiegelden niets dan onverschilligheid.
'Trek je niets van mij aan,' mompelde ik, maar ze strompelde al weg. Ik keek naar mijn doordrenkte shirt en zuchtte. Dit was nu al een ramp. Toen ik me omdraaide om de wc te zoeken en mezelf te herpakken, hoorde ik mijn naam.
'Renee!' riep een mannenstem boven de menigte uit. Ik draaide me om in de hoop dat het de persoon was voor wie ik hier was. Terwijl ik door de mensenmassa naar de bron van de stem zocht, kwam er een tienerjongen op me af.
'Oh, hoi,' zei ik en veinsde onverschilligheid terwijl hij dichterbij kwam. 'Aaron, toch?' Ik wist al wie hij was, maar besloot dat het voor nu de beste aanpak was om het koel te spelen.
'Klopt.'
'Ik ben op zoek naar Matt. Hij heeft me hiervoor vanavond uitgenodigd.'
Er was iets in Aarons uitdrukking dat ik niet kon ontcijferen. Hij knikte, haalde zijn schouders op en keek wat beschaamd. 'Ja, Matt zit boven op je te wachten.'
'Boven? Echt?' Een vonk van opwinding brandde in mijn buik. Dit was het. 'Bedankt, Aaron.' Ik grijnsde nu, blij dat ik gekomen was. Ik baande me een weg door de menigte en liep naar boven liep. Ik had pas door dat Aaron me volgde toen ik bij een gesloten deur stopte en naar hem keek. Hij knikte één keer, waarna ik de klink omdraaide en de deur openduwde.
Matt lag helemaal naakt op bed, met een donkerharig meisje om zijn middel gekruld. Ze keken allebei op toen de deur openging en het meisje snauwde iets wat mijn oren niet eens bereikte. Matt ving mijn blik over haar hoofd heen en glimlachte. Mijn maag draaide zich om en een golf van misselijkheid borrelde in me op.
Ik wilde kotsen.
'Fijn dat je kon komen, Renee,' zei Matt met een nonchalante lach. 'Wil je meedoen? Drie is altijd beter dan twee.'
Ik deinsde achteruit de slaapkamer uit en struikelde blindelings tegen Aaron aan, die zijn armen uitstak om me op te vangen. Gal brandde in mijn keel, maar ik slikte het weg en concentreerde me in plaats daarvan op de tranen.
'Sorry, Ren,' zei Aaron. Het ergste was dat hij echt spijt leek te hebben, wat het alleen maar erger maakte.
'Oh, hé, Renee,' zei een tweede stem, waarna Jake Denny, de sportieve jongen van de school en een van Matts beste vrienden, achter Aaron opdook. 'Matt zat al op je te wachten. Ga je niet naar binnen?' Hij lachte spottend en ik was zo dicht bij overgeven dat ik het kon proeven. Tranen drukten tegen de achterkant van mijn oogleden en ze dreigden over te stromen.
'Ik moet gaan,' mompelde ik en boog mijn kin zodat ze de tranen niet konden zien. Ik draaide me abrupt om en rende langs Aaron en Jake. Jake lachte nog steeds en nu glimlachte Aaron ook. Ik verachtte ze erom.
Stop met denken dat je alles weet, Renee.
Hoe gaat het vandaag met Maagd Lyon?
Hé, brillenslang, heb je wel eens van contactlenzen gehoord?
Ik haatte hen allemaal. Ik haatte mezelf omdat ik ooit had gedacht dat jongens als Matt, Aaron en Jake iets anders konden zijn dan ellendig.
Terwijl ik me een weg baande door de menigte feestgangers om mijn jas te zoeken, was de bas van de muziek overweldigend. Even stopte ik midden in de kamer om mezelf te proberen te herpakken. Ik sloot mijn ogen om door de pijn heen te ademen. Het liefdesverdriet. Het verraad.
'Nu al weg, Ren?' riep een mannenstem door de kamer, waarna een golf van angst gemengd met afschuw over me heen spoelde.
Ik draaide me ter plekke om, mijn ogen gericht op Matt terwijl hij de trap afliep. Het meisje was niet meer bij hem, maar hij was nog de rits van zijn spijkerbroek aan het dichttrekken toen hij zijn aandacht op mij richtte en de vloer overstak.
Ik wachtte in shock af en besefte dat als ik er nu vandoor zou proberen te gaan, ik de jongens en de rest van het feest simpelweg zou bewijzen dat ik echt zo suf en zielig was als iedereen altijd dacht.
'Hé,' zei Matt, terwijl hij zijn vingers door zijn donkere haar haalde.
Hij glimlachte alsof hij net een onschuldige grap met een vriend had uitgehaald. Een glimlach alsof hij niet net mijn fucking hart uit mijn borst had gerukt om erop te trappen.
'Sorry daarvoor. Kun je tegen een grapje, of hoe zit dat?' Hij stak zijn hand uit om mijn arm aan te raken, maar ik draaide me pissig om. Woede barstte los in mijn borst en ik trok mijn arm wild terug terwijl ik een stap van hem wegzette.
'Het spijt je niet,' fluisterde ik. 'Dit was met opzet. Dit allemaal. Het spijt mij alleen dat ik ooit dacht dat ook maar één van jullie drieën een enigszins fatsoenlijk mens zou kunnen zijn.'
Boven Matts hoofd bekeken Jake en Aaron onze uitwisseling van bovenaan de trap. Ik vernauwde mijn ogen toen ik mijn blik weer op Matt richtte.
'Dit is de afspraak,' zei ik en hoopte dat mijn stem niet trilde. 'Als je ooit nog tegen me probeert te praten, naar me kijkt of me pest, zal ik de rest van mijn leven besteden om ervoor te zorgen dat je spijt krijgt van al het kwaad dat je ooit hebt aangericht.'
'Whoa, Ren—' Matt stak zijn handen op in overgave, verrast door mijn ongewone reactie.
'Hou je fucking bek,' siste ik. Jaren van kwelling, woede, liefdesverdriet en angst voor deze drie mannen barstten los, een hete en verblindende woede die ik bijna niet van mezelf herkende. 'Je bent een klootzak.'
Ondanks de chaos en het lawaai in de kamer, wist ik dat hij me kon horen. Ik was er blij om.
'Je bent een bully, een player en een vreselijk persoon.'
Mijn blik ging kort van Matts gezicht naar Aaron en Jake bovenaan de trap. Jake grijnsde niet meer. Hij zag dat Matt niet langer de controle had. Ik genoot ervan. Mijn ogen gleden terug naar Matts gezicht terwijl moed mijn borst vulde. Zijn ogen waren koud. Donker. Haatdragend.
Het kon me geen fuck schelen. Niet op dit moment. Dit moment was van mij.
'Jullie zijn alle drie monsters. Dat zijn jullie altijd al geweest. Dus, dit is mijn laatste waarschuwing.'
Ik stapte naar voren tot ik enkele centimeters van Matts gezicht was. Hij deinsde niet achteruit, en onze lichamen drukten tegen elkaar aan terwijl ik naar voren leunde en mijn lippen langs zijn oor streken. Zijn geur was bedwelmend en ik haatte hem erom.
'Houd mijn naam uit je mond, Matt en vertel je fucking vriendjes om hetzelfde te doen.'
Matt bleef zwijgen. Hij deed niet eens alsof hij me serieus nam. In plaats daarvan stak hij zijn hand uit en raakte mijn wang aan. Smeulende kooltjes ontbrandden in mij en veroorzaakten een vuur diep in mijn buik.
Zijn glimlach was zo vol zelfvertrouwen—die gevaarlijke, fucking grijns was het laatste wat ik zag voordat ik mijn arm terugtrok en hem met de kracht van een goederentrein op zijn neus sloeg.
Bloed spoot uit Matts gezicht toen hij achteruit strompelde, over een scheur in het tapijt struikelde en viel. Terwijl ik de geschokte studenten om me heen negeerde, liet ik me op één knie voor hem vallen, mijn gezicht slechts enkele centimeters van het zijne.
'Knoop dit goed in je oren, Matt. De hel zal losbreken als ik ooit nog met je te maken krijg.'
