Zijn, technisch gezien
Auteur
M. S. Maondo
Lezers
18.6K
Hoofdstukken
38
Hij is de donorvader en zij is de tante en de enige voogd van zijn dochter. Hij weet dat hij geen enkel recht op haar heeft, maar Max zou alles doen om deel uit te maken van het leven van zijn dochter, Grace. En hij zal ook alles doen om van hen drieën een gezin te maken. Maar Dyani verbergt een geheim, een geheim waarvan zij gelooft dat het onmogelijk is voor haar en Max om samen te zijn, laat staan om zich hen als stel voor te stellen.
Hoofdstuk 1: Donor 3291
MAX
Ze konden onmogelijk weten dat ik het had gedaan.
Fouten maken en betrapt worden kwamen in mijn woordenboek niet voor. Ik was een getalenteerde hacker, zelfs legendarisch; iedereen in de hackwereld die belangrijk was, had weleens van mij gehoord. Ik was slim genoeg om geen digitale sporen achter te laten die naar mij konden leiden.
Of misschien had ik dat toch wel gedaan. Misschien waren mijn vaardigheden slechter geworden, omdat ik jarenlang niet had gehackt. Misschien was ik te afgeleid door wat ik in de bestanden van de kliniek had ontdekt en had ik een onvoorzichtige fout gemaakt.
Waarom zou de manager mij hier anders hebben uitgenodigd?
Ik wilde absoluut geen rechtszaak tegen me hebben. Ik wilde niet dat de hele wereld erachter kwam wat ik op de universiteit had moeten doen, toen ik wanhopig op zoek was naar geld.
„Sorry dat ik u liet wachten, meneer Gonzalo,“ zei de manager van middelbare leeftijd van de Banfield Spring Clinic toen ze haar kantoor binnenkwam. „Ik ben Lana Hicks. We hebben elkaar aan de telefoon gesproken.“ Ze stak haar hand uit en ik schudde die. Ze liep om het oude bureau heen en ging rustig op haar stoel zitten.
„Waar gaat deze afspraak over?“ vroeg ik om te bevestigen of ik mijn advocaat moest bellen.
„Het spijt me dat we u helemaal van New York naar Miami lieten komen. We kunnen deze zaak helaas niet over de telefoon bespreken.“ Ze was zenuwachtig, en dat was een goed teken. Niemand zou zo zenuwachtig zijn als ze iemand wilden beschuldigen van een misdaad. „Dit had eigenlijk nooit mogen gebeuren.“
„Wat had niet mogen gebeuren, mevrouw Hicks? Waarom ben ik hier?“
„Een week geleden is er ingebroken in het computersysteem van de kliniek. We hebben geprobeerd om de dader te vinden, maar we liepen vast.“
„Vraagt u om de hulp van GoMa Tech? U moet weten dat we niet goedkoop zijn.“
„Nee.“ Ze schudde haar hoofd. „Daarvoor heb ik u niet hier naartoe laten komen, meneer Gonzalo.“ Ze ademde diep in. „Een van de geheime dossiers is uitgelekt. Het gaat om donor 3291... u.“
Ik deed alsof ik geschokt was. „Bedoelt u dat iemand daarbuiten weet dat ik spermamonsters aan deze kliniek heb gedoneerd?“
„J-ja.“ Ze keek even naar beneden. „We hebben u hier uitgenodigd om u te vertellen over de situatie. Misschien proberen ze contact met u op te nemen om geld te eisen. Maar als het de persoon is die wij verdenken, kunnen we dit probleem makkelijk oplossen. En heel stilletjes.“
Ik fronste mijn voorhoofd. „En wie denkt u dat het heeft gedaan?“
„De moeder van uw donorkind, in een poging om kinderalimentatie te krijgen van de donorvader... u,“ pauzeerde ze even. „Uw DNA zorgde negen maanden geleden voor een zwangerschap. De dokter bevestigt dat de jonge vrouw er alleen voor stond en geen goedbetaalde baan had. De geldzorgen die bij een baby komen kijken, kunnen haar hiertoe gedwongen hebben.“
„Dat alleen is niet genoeg bewijs. Iemand anders kan er ook achter zitten.“
Ze knikte. „Ja, natuurlijk. De kliniek zal het internet en de media in de gaten houden. Zo weten we het meteen als de informatie openbaar wordt. Hopelijk kunnen we het dan verwijderen voordat veel mensen het zien. Maar als de persoon om geld vraagt, spijt het ons. De kliniek zal dan niet betalen. Het contract dat u heeft getekend...“
„Ik los alles zelf wel op. De kliniek hoeft niets te doen.“
„Echt waar?“ vroeg ze vol ongeloof.
„Ja. Ik heb mensen die veel ervaring hebben met dit soort dingen.“
Ze schonk me een zenuwachtige glimlach. „De kliniek stelt het op prijs dat u hier zo goed mee omgaat.“ Niet dat ik ze kon aanklagen als iemand anders het had gedaan. Het contract verbood mij dat. Maar ik durf te wedden dat ze dachten dat ik mijn geld en macht kon gebruiken om ze op een andere manier te laten boeten.
„Ik begrijp dat deze dingen gebeuren; anders zou mijn bedrijf niet bestaan. Maar ik wil u om een gunst vragen.“
„Alles wat u maar wilt, meneer Gonzalo,“ zei ze enthousiast.
„Ik zou het op prijs stellen als u mijn monsters van de donorlijst verwijdert.“ Ik greep in de binnenzak van mijn crèmekleurige colbert, pakte een chequeboek en een pen en schreef een bedrag op een van de witte vellen papier. „Dit zou genoeg compensatie moeten zijn voor de betaling die ik toen heb ontvangen en voor eventuele ongemakken die ik zou kunnen veroorzaken.“ Ik schoof de cheque over de tafel.
Ze hapte naar adem toen ze het bedrag zag. „Een half miljoen is een heel gulle vergoeding, meneer Gonzalo.“ Ik wist dat het veel was. Het bedrag dat ik dertien jaar geleden van de kliniek had gekregen, was nog niet eens een tiende hiervan. „D-dank u wel. En we gaan het meteen regelen.“
Ik leunde weer achterover in de leren stoel. „Ik neem aan dat er nergens anders nog DNA van mij te vinden is.“ Ik wist dat dit niet zo was, maar ik moest het zeker weten.
„Dat klopt. Ze hebben in de afgelopen jaren slechts één monster gebruikt. Wilt u dat wij u de rest van uw monsters meegeven?“
„Nee. Ik hoop dat ze hier veilig zijn.“
Ze knikte. „Natuurlijk, meneer Gonzalo. En we hebben ook ons systeem beter beveiligd; zoiets zal nooit meer gebeuren.“
Ik stond op en streek mijn jasje glad. „Als we hier klaar zijn, heb ik iets dringends te doen.“
„Ja, we zijn klaar.“ Ze stond op om mijn hand te schudden. „Dank u wel voor uw komst.“ Ze keek opnieuw naar beneden, naar de cheque. „En bedankt hiervoor.“
„Graag gedaan.“
Op het moment dat ik Banfield Spring uit liep, belde ik mijn assistent. „Deac, ik hoop dat je die vrouw voor me hebt opgespoord.“
„Ja, baas. Maar ik heb slecht nieuws voor u.“ Hij pauzeerde even.
„Wat is er, Deac?“
„Kiana Hale is een maand geleden overleden.“
