Zombie
Auteur
Rowan Cody
Lezers
122K
Hoofdstukken
47
Rayna Lincoln was pas acht jaar oud toen de zombie-uitbraak de wereld die zij kende aan scherven sloeg. Nu ze volwassen is, overleeft ze in een grimmige nieuwe realiteit waarin steden zijn afgesloten en worden geregeerd door de geïnfecteerden, en het betreden van hun straten een doodvonnis betekent. Zonder familie groeit Rayna op in de kampen buiten de steden, waar overleven een brute prijs eist en soldaten haar als weinig meer dan een speeltje behandelen.
Wanneer ze eindelijk haar geloof in de mensheid verliest, biedt een onwaarschijnlijke redder haar toevlucht. Maar veiligheid is nooit gratis in een gebroken wereld. Heeft Rayna werkelijk een veilige haven gevonden — of wordt ze vastgehouden voor een veel duisterder lot?
Hoofdstuk 1: Het zombie-gen
RAYNA
Ik wist dat ik me niet veel langer voor de soldaten kon verstoppen. Davis had vanavond dienst, en hij had er zijn levensmissie van gemaakt om me bijna elke avond dat hij werkte op te sporen. Ik vroeg me af of dit anders zou zijn geweest als mijn ouders de plaag hadden overleefd.
Ik was opgegroeid in een vrij welgesteld gezin. Mijn moeder was verpleegkundige geweest in het plaatselijke ziekenhuis, en mijn vader een zeer bekende en gerespecteerde advocaat. Maar niets van dat alles kon me redden toen de wereld instortte.
Mensen maakten ruzie over waar de plaag vandaan kwam. Sommigen gaven het leger de schuld, anderen de overheid, en weer anderen zweerden dat het buitenaardse wezens waren. Wie er ook verantwoordelijk was, ze sloegen snel toe. Meerdere grote steden over de hele wereld werden tegelijkertijd getroffen door de eerste aanvallen.
De pers had hen zombies genoemd, hoewel ze niets leken op wat het woord zombie je deed denken. De geïnfecteerden waren bovenmenselijk, in staat om zware verwondingen te doorstaan. Ze hadden een krankzinnige hoeveelheid opgekropte woede die alles leek te overheersen, en toch waren ze doordacht in hun aanvallen.
Er was geen gekreun. Geen langzaam geschuifel.
Ze konden communiceren en sneller rennen dan een doorsnee mens. Mijn moeder had hen de elite genoemd.
Het leger was erin geslaagd hen af te sluiten en in de steden op te sluiten, maar niet voordat duizenden en duizenden levens verloren waren gegaan. Mijn ouders waren daar ook bij. Mam was de eerste geweest. Ze was gewoon naar haar werk gegaan in de eerste weken van de uitbraak en nooit meer teruggekomen.
We kwamen er via een nieuwsuitzending achter dat het ziekenhuis waar ze werkte was overrompeld. Mijn vader was gestorven vlak voordat we de grens hadden bereikt. Soms vroeg ik me af of hij was veranderd en nog steeds ronddwaalde achter de hekken. Had hij nog enige herinnering aan mij?
De zombies leken alles te vergeten wat ooit belangrijk voor hen was geweest nadat ze waren veranderd. De geïnfecteerden voedden zich met vlees, maar nu ze geïsoleerd in de steden zaten, leken ze nog steeds te gedijen. De autoriteiten konden er geen verklaring voor vinden, maar waren te bang om de hekken te openen en naar binnen te gaan om te zien wat er gebeurde.
Ik wist dat er voortdurend mensen de stad in slopen. Soms kwamen ze er weer uit, maar meestal niet. Degenen die het wel haalden, beweerden dat de zombies een eigen beschaving hadden gevormd en volgens hun eigen regels leefden.
„Heb je Lincoln toevallig gezien?“ Davis.
Ik dook weg tussen de kratten water waarachter ik me verschool. Ik was er nog niet klaar voor om Davis weer onder ogen te komen. Niet na de vorige keer. Hij werd steeds ruwer, elke keer dat hij zich aan me opdrong. Ik voelde de vernedering door me heen spoelen terwijl ik mijn ogen sloot.
Ik was niets meer dan een voorwerp geweest voor deze soldaten.
Helaas leken sommige soldaten het heerlijk te vinden om misbruik te maken van de zwakkeren. Ik had de aandacht weten te ontlopen tot ik zestien werd. Op het moment dat Davis zijn hebzuchtige ogen op mij had gericht, was ik er geweest.
Je leerde al heel vroeg in de kampen dat je de soldaten gehoorzaamde, of ze vonden een reden om van je af te komen. Door de jaren heen had ik het vaker zien gebeuren dan ik kon tellen. Ik begon te denken dat ik liever voor de zombies werd gegooid dan nog een ronde met Davis te moeten doorstaan.
Hij had zich de afgelopen vijf jaar aan me opgedrongen. Hoewel ik bad dat hij iemand anders zou vinden om zich aan op te dringen, wist ik ook dat als hij bij mij was, de jongere meisjes in het kamp veilig waren. Of dat hoopte ik tenminste.
Ik luisterde hoe de voetstappen in de verte wegstierven voordat ik mezelf eindelijk weer toestond adem te halen, met mijn ogen dicht. Voor mij was Davis geen haar beter dan de zombies aan de andere kant van het hek. Die maakten er tenminste snel een einde aan.
Davis zou me gebruiken tot ik niets meer te geven had. Er waren anderen, maar Davis was de ergste.
Een tijdlang was er een aardige sergeant, Andrews, hier gestationeerd geweest. Hij nam me wel mee naar zijn tent, maar hij drong zich niet op dezelfde manier aan me op als Davis. Bij Andrews had ik tenminste een zacht veldbed om op te liggen, en hij spuugde niet op me als hij klaar was. Davis had me grotendeels met rust gelaten toen Andrews belangstelling voor me toonde.
Op het moment dat Andrews vertrok, pakte Davis de draad weer op, alleen erger. Sommige oudere vrouwen hadden me verteld dat ik dankbaar moest zijn dat Davis zoveel interesse in me had. Dat hij me misschien zwanger zou maken en hier weg zou halen. Ik was niet naïef genoeg om dat te geloven.
Sterker nog, ik had het weinige geld dat ik had gebruikt om verlopen anticonceptie te kopen. Tot nu toe werkte het nog, maar ik haatte de gedachte dat ik ooit een kind ter wereld zou brengen als gevolg van verkrachting.
De meisjes die hier in de kampen zwanger raakten, verdwenen of kregen hun kinderen na de geboorte afgenomen. Terwijl de buitenwereld nog deed alsof alles normaal was, leefden de kampen volgens hun eigen regels.
In het begin waren de kampen een goed idee geweest. Degenen die nergens heen konden, degenen die geen geld hadden, mochten in de kampen blijven. Je moest werken voor je onderdak, maar het was een veilige plek. De kampen waren niet bedoeld als permanent thuis.
Het lag te dicht bij de stad, te dicht bij de zombies, maar niemand was ooit gekomen om ons te redden. De voorraden werden steeds kleiner. Sommige andere landen hadden het nog slechter getroffen dan Amerika. Een land overzee had al zijn grote steden gebombardeerd en zichzelf daarbij weggevaagd.
Ik wist dat ik vroeg of laat terug zou moeten naar mijn tent. Ik stak mijn hoofd uit mijn schuilplaats. Davis zou me straffen en me ervan beschuldigen dat ik de stad in was geslopen als hij me niet snel vond. Waarom werkte hij vanavond? Hij zou de komende twee weken vrij moeten zijn.
Er was een kans dat hij me met rust zou laten als ik mijn tent haalde. Er waren meer mensen die zouden kunnen zien wat hij deed. Niet alle bewakers waren slecht, hoewel geen van hen hem ooit had tegengehouden als ze ons betrapten.
Ik haalde diep adem terwijl ik opstond en de koele nacht in stapte. Als ik maar bij mijn tent kon komen, zou het goed zijn. Toen ik mijn tent in het oog kreeg, versnelde ik mijn pas. Ik blies opgelucht uit toen ik door de tentflappen naar binnen liep. Ik had het gehaald.
Die opluchting was van korte duur. Ik schrok op toen ik zijn greep om mijn arm voelde, nog geen twee stappen de tent in.
„Zat je je voor me te verstoppen, Lincoln?“
Ik trok een fles water uit mijn zak terwijl ik mijn hoofd schudde. „Nee, meneer, ik was alleen wat water aan het halen. Ik had het avondeten gemist.“
Het was waar dat ik het avondeten had gemist, maar ik wist ook dat hij me makkelijk kon straffen voor het stelen van water. Ik kneep mijn ogen dicht toen zijn ene hand steviger om mijn arm klemde en zijn andere hand bewoog, mijn shirt openscheurde en de knopen in het rond liet vliegen.
„Je hebt je lesje nog steeds niet geleerd, hè, Rayna?“
Ik viel op mijn knieën terwijl ik het uitschreeuwde, wetend wat hij wilde. Ik had nog blauwe plekken van onze laatste ontmoeting, dus ik probeerde niet eens me te verzetten.
In plaats daarvan ging ik op mijn knieën zitten en knoopte zijn broek open. Ik trok zijn stijve pik eruit en likte over de top. Zijn hand verdween in mijn haar en greep het stevig vast.
„Zo ja, vuil hoertje. Laat me zien wat die mond van je kan.“
Ik haatte hem. Ik haatte alles aan hem, maar dit was beter dan weer een pak slaag. Op deze manier zou hij me minder hard aanpakken. Als ik geluk had, was hij tevreden met een simpele pijpbeurt.
Ik concentreerde me op hem terwijl ik mijn hand gebruikte om zijn pik te pompen. Naarmate hij dichter bij zijn hoogtepunt kwam, begon hij met zijn heupen in mijn mond te stoten, waardoor ik bij elke harde stoot moest kokhalzen.
Toen hij zich plotseling terugtrok, wist ik wat hij wilde. Ik opende automatisch mijn mond en liet hem zijn zaad over mijn gezicht en in mijn mond spuiten.
„Fucking hoer,“ spuugde hij, terwijl hij zijn slappe pik terug in zijn broek ritste.
Ik opende mijn ogen en keek hoe hij wegliep. Vanavond had ik geluk gehad. Ik kwam er zelden zo makkelijk vanaf.
Ik liep naar de tentflappen en trok ze dicht, bond ze stevig vast. Ik trok mijn kleren uit en liep naar de waskom in de hoek om zijn sperma van mijn gezicht te wassen. Ik voelde me smerig, maar geen hoeveelheid zeep en water zou hem ooit van me af kunnen wassen.
Toen ik me had omgekleed, ging ik op mijn veldbed liggen en staarde naar het dak van mijn tent. Ik wenste dat de lampen af en toe eens uit konden. Er waren weinig donkere plekken, en mijn tent stond recht onder een van de lichtmasten.
Ik rolde op mijn zij en trok de dekens over mijn gezicht. Waarom moesten zombies echt blijken te bestaan? Waarom konden de ridders die jonkvrouwen redden niet echt zijn?
Met een zucht besefte ik dat ik in dit duistere sprookje niets meer was dan een voorwerp om te gebruiken.
