Zwerfhondje
Auteur
Anxious Coffee Boy
Lezers
1.2M
Hoofdstukken
40
Zyon leeft al op straat sinds zijn ouders hem op vijfjarige leeftijd in de steek lieten. Nu, op twintigjarige leeftijd, heeft hij zich neergelegd bij een leven van eenzaamheid en zijn steegje als thuis. Maar wat hij niet weet, is dat zijn beste vriend Seàn hard aan het sparen is om voor hen beiden te kunnen zorgen. En alsof dat nog niet genoeg is, weten ze geen van beiden iets af van de mysterieuze Axel, die hen allebei nauwlettend in de gaten houdt.
Proloog
Zyon
Ik had op straat geleefd zolang ik me kon herinneren.
Mijn eerste herinneringen aan het leven vóór de straten waren vage gezichten die tegen elkaar schreeuwden en elkaar sloegen.
En toen plotseling midden op de weg staan, alleen en in de war.
Ik leerde al vroeg dat ik niemand kon vertrouwen.
Op mijn vijfde, een paar maanden nadat ik alleen was achtergelaten, werd ik meegenomen door een vrouw die zei dat ze me eten zou geven, maar ze gebruikte me als bokszak om haar stress af te reageren.
Ik vertrok na een week, met honger.
Ik leerde ook om op mijn buikgevoel te vertrouwen.
Stelen is iets wat iedereen kent – een etensstalletje waar de verkoper weg is of niet kijkt, is makkelijk om van te stelen, en alles in een winkel is makkelijk als het maar klein genoeg is.
En als ik gepakt word: rennen, snel, en lawaai maken en dingen om me heen omgooien om weg te komen.
Ik woon nu in een steeg tussen twee lege gebouwen. Door de jaren heen heb ik spullen verzameld om een klein onderkomen te maken.
Een groot blauw zeil hangt tussen vier losse stenen en bedekt mijn hoofd en mijn oude deken.
Ik heb zelfs een kussen gevonden aan de kant van de weg voor een appartementengebouw.
Ik hou van de stilte in mijn steeg.
Niemand komt hier vanuit het centrum van de stad. Auto's rijden voorbij, maar niet veel mensen.
En als ze dat wel doen, praat ik niet met ze; vreemden laten me meestal met rust. Ik ben vies en mijn kleren zijn te groot en gescheurd.
De enige persoon met wie ik praat, is de man bij de zaak verderop in de straat, die me de restjes geeft van maaltijden die niemand heeft opgegeten.
Vooral groene dingen en felgekleurde dingen – de man noemde ze fruit en groenten.
(Ik wist niet dat ze zo heetten, ik noemde ze gewoon eten.)
Soms geeft hij me volledige maaltijden, maar hij zei dat hij ontslagen zou worden als zijn baas me buiten zou vinden terwijl ik het eten krijg.
Toen ik hem voor het eerst ontmoette, was ik ongeveer zeventien, en een van de eerste herinneringen die ik aan hem heb, is dat hij me dom noemde.
Ik kende dat woord niet, dus legde hij het me uit, en ik was het met hem eens.
Soms hoor ik vrouwen of mannen aan kinderen vragen: 'Hoe was school?'
Het verwarde me ooit omdat ik nooit naar wat school ook is ben geweest.
Ik begrijp het alleen omdat ik dingen heb moeten leren om te overleven – sommige woorden verwarren me nog steeds, en bepaalde dingen snap ik niet, maar al het andere heb ik niet echt nodig.
Gewoon slapen, eten en rennen.
Dus, ik denk dat ik dom ben.
Maar ik weet tenminste hoe ik moet overleven. Zolang ik mezelf in leven houd, maakt het me niet uit of ik weet wat ik eet.
Mijn dagen zijn niet erg druk.
Ik word wakker en zoek naar ontbijt – er is een etensstalletje een blok verderop dat echt goede hotdogs verkoopt, zoals het stalletje zegt.
Dan loop ik rond. 's Avonds ga ik naar de plek waar de aardige man is om de restjes te halen, en dan terug naar huis naar mijn steeg.
Vandaag is het kouder dan normaal. Het dunne shirt en de korte broek die ik heb gevonden, zijn niet erg warm, maar ik draag tenminste iets.
Ik ga terug naar mijn steeg.
Ik ben er overdag niet veel, omdat mensen om de een of andere reden in een van de gebouwen aan het hameren zijn, en er staan grote voertuigen met verschillende spullen.
Ze zijn er al een hele tijd mee bezig, en het lawaai stoort me.
Maar de man bij de winkel was niet bij de achterdeur, en alle etensstalletjes zijn gesloten, dus heb ik geen andere keuze dan naar huis te gaan en te wachten om morgen te eten.
Als ik bij mijn steeg aankom, zie ik een lange rij mensen in rare outfits buiten het gebouw staan dat eerst leeg was.
Er hangt een fel paars (oogpijnlijk) bord bovenaan met PLAYHOUSE erop.
Luide muziek komt naar buiten telkens als de donkere dubbele deuren opengaan om een nieuwe groep binnen te laten.
Een man leest iets wat de rare mensen hem geven en duwt ze weg of opent de deur.
Ik vind het niet fijn, het is te veel lawaai en te veel mensen.
Sommigen kijken me vies aan terwijl de felle lichten en het bord de duisternis verlichten.
Ik draai me om en ren mijn steeg in om bij ze weg te komen.
Ik ben hier veilig, onder mijn zeil en met mijn deken.
Ik ga liggen en sluit mijn ogen, hopend dat het luide lawaai van binnen stopt, maar dat gebeurt nooit – het voelt alsof het de grond doet trillen.
Het gejuich en de stemmen komen van om de hoek.
Mijn ademhaling wordt zwaarder, mijn borst doet pijn en prikt, mijn ogen zijn nat net als mijn wangen, maar ik weet niet wanneer ik ben begonnen met huilen.
Ik weet niet wat er met me gebeurt.
Ik heb me nog nooit zo bang gevoeld, zelfs niet toen ik klein was en nieuw op straat. Ik was soms bang, maar ik kwam er snel overheen.
Dit is nieuw, en ik weet niet wat ik moet doen.
Waarom ben ik bang? Waarom beef ik en huil ik?
Ik heb het plotseling kouder dan eerst, en ik rol me op.
Ik vind dit niet fijn, ik vind het lawaai niet fijn of de mensen of de nieuwe plek.
Ik wil gewoon de stilte terug.
***
Ik loop langzaam terug naar mijn steeg met een glanzende rode appel van de man bij het restaurant.
Ik wil niet dat de vreemde mannen bij het nieuwe gebouw naar me kijken, en het lawaai is niet gestopt, dus neem ik zo lang mogelijk de tijd om thuis te komen.
Ik voel me niet meer op mijn gemak bij mijn steeg. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar vanwege de mannen die langs mijn huis lopen en me bekijken vanuit de lange rij.
Wanneer een van hen me ziet, wijst hij me aan, en dan heb ik een groep die naar me staart alsof ik iets ben dat hier niet hoort te zijn.
Terwijl zij degenen zijn die hier niet horen te zijn.
Ik was hier het eerst. Het is mijn steeg.
Helaas is het geen erg lange wandeling, en zodra ik een hoek omsla naar mijn straat, hoor ik de muziek.
Ik blijf tegen de muur geplakt, hopend dat de rij deze keer geen aandacht aan me besteedt.
Die hoop slaat de grond in als ik bij de ingang van mijn steeg kom, waar een man in zwarte glimmende broek en een ketting om zijn nek me aanwijst naar de grotere man bij wie hij staat.
Ik buig mijn hoofd terwijl ik de steeg in ren, naar mijn deken, zittend met mijn knieën tegen mijn borst.
De muziek klinkt op de een of andere manier harder, alsof ze hem elke dag de afgelopen twee weken harder hebben gezet.
Ik probeer me op mijn appel te concentreren, kleine hapjes nemend om hem lang genoeg te laten duren om me een beetje te vullen, en me dan op mijn kauwen te concentreren om me af te leiden van het lawaai.
Het lijkt te helpen, maar slechts een klein beetje, en al snel heb ik geen appel meer.
Ik rol me op op mijn deken en bedek mijn oren met mijn handen en kussen. Het helpt niet, maar tenminste kan ik mezelf horen denken.
Ik begin de stenen te tellen; ik kom tot twintig voordat mijn ogen dichtglijden.
Ik voel mezelf gapen, kom dicht bij slapen…
…totdat ik een schoenengeluid in de steeg hoor.
Ik spring net op tijd overeind om een licht in mijn oog te krijgen. Happend naar adem bedek ik mijn oog en knipper een paar keer.
De voetstappen komen dichterbij.
Ik kan mezelf alleen in de hoek drukken, klaar om aan te vallen en mijn plek te verdedigen.
'Wat doe je hier? Ik kan geen bedelaars op mijn terrein hebben.'
De stem is mannelijk, diep en ruw, streng, weerkaatsend tegen de muren.
Ik grom alleen, alsof ik hem weg wil jagen. Het werkt niet.
'Je zorgt ervoor dat klanten klagen met je vieze reet. Oprotten.'
Ik piep als de stappen voor me stoppen, het licht toont mijn deken en zeil; die snel op de grond worden getrokken.
Ik rol me op tegen de hoek en grom, voel mijn ogen nat worden terwijl de vreemdeling het huis vernielt waar ik zo hard aan heb gewerkt om te vinden en te maken.
Hij snuift als hij het licht van het zeil naar mij draait, mijn waterige ogen ziend en de manier waarop ik grom.
Het licht is te fel voor me om hem te zien, maar ik hoor hem zachtjes zeggen: 'fuck.'
Ik hoorde dat dat een slecht woord was en neem aan dat ik er slecht uitzie. Dat doe ik ook, maar het doet toch een beetje pijn.
Mijn ogen volgen de beweging van het licht terwijl het lager komt.
Ik hoor de man bewegen, dichterbij schuifelen, wat me alleen maar doet proberen nog meer in de hoek te kruipen, opnieuw grommend naar de vreemdeling.
Hij grinnikt zachtjes bij de actie. 'Luidruchtig joch, hè?'
Ik snap niet wat hij bedoelt, maar beweeg niet uit mijn gespannen positie, klaar om te bijten of te krabben om hem bij me en mijn steeg vandaan te krijgen.
'Mijn excuses voor wat ik zei, en deed met je dakje. Ik realiseer me dat ik je niet ken of waarom je hier buiten bent. Het was niet erg aardig van me, en ik hoop dat je me kunt vergeven.'
Zijn stem is veranderd naar zacht en vriendelijk, de strenge toon is weg.
Ik staar naar de omtrek van de man; de lichten van de straat die op hem schijnen en degene die hij vasthoudt, blokkeren zijn gezicht voor me.
Ik kan zien dat hij groot is – zijn schouders zijn enorm, hoe dik zijn arm is.
'Ik ben Axel. Hoe heet je, kleine.'
Ik hoor zijn voeten over de grond schuifelen alsof hij dichterbij komt.
De muur doet pijn aan mijn benige lichaam, maar ik moet mezelf op de een of andere manier beschermen. Mijn borst begint weer pijn te doen.
Alles is te veel vandaag, het geluid dat nog steeds knalt – en nu wil de man voor me me wegjagen van mijn huis.
Mijn ademhaling breekt en wordt zwaarder, mijn ogen lopen over van de tranen.
Ik merk dat ik weer beef, zoals de eerste nacht dat de muziek verscheen. Ik snap nog steeds niet waarom dit gebeurt. Ik weet dat ik bang ben, maar genoeg om zo te huilen en te beven?
De man, Axel, heeft me in de val. Ik kan niets anders doen dan mijn handen over mijn oren leggen, mijn ogen sluiten om mezelf voor te liegen dat alles weg is.
Het werkt niet – het gerommel van de muziek door de muur komt zelfs door mijn handen heen, en ik kan zijn aanwezigheid voelen.
'Shit, kalm aan, joch. Je bent oké, ik zal je geen pijn doen. Diep ademhalen, haal diep adem.'
Ik hoor zijn ademhaling zwaarder worden.
Ik weet niet wat hij doet, maar hij lijkt te weten wat er mis is met me, dus probeer ik te doen wat hij zei, zo diep mogelijk ademhalend.
Het werkt niet meteen, zoals ik wil. De vreemdeling ademt nog steeds vreemd en zegt me de ademhaling te volgen.
Ik vertrouw het niet of denk dat het zal werken, maar speel mee voor het geval het wel werkt. Dit gebeurt opnieuw.
Na een lange tijd is mijn huilen gestopt, het beven is niet zo erg meer, en mijn borst doet geen pijn.
Het ademhalen hielp wel. Ik ga het onthouden voor de toekomst als zo'n situatie zich weer voordoet. Wat ik hoop dat niet gebeurt.
'Zo ja, adem langzaam voor een paar minuten, kalmeer jezelf. Goed, veel beter.'
De vreemdeling blijft zo praten terwijl ik doe wat hij zegt in de hoop dat ik beter word en hij weggaat.
Terwijl mijn lichaam zich kalmer voelt, worden mijn ogen zwaar, en als ik knipper, zie ik alles dubbel.
Ik weet genoeg dat wanneer dat gebeurt, ik moet slapen of iets moet eten, maar ik kan geen van beide doen omdat er een man is die mijn huis wil afpakken en de aardige man die me eten geeft vanavond niet bij het restaurant was.
Ik neem aan dat zo'n vreemde avond – een indringer en nog een rare huilsessie – te veel voor me is geweest.
Ik ben niet gewend aan mensen, vooral niet zo dichtbij, en die tegen me praten.
Mijn lichaam lijkt te willen slapen, en hoe ik ook probeer, het luistert niet, zelfs niet als mijn ogen dichtgaan.
