Artystka i gwiazda sportu
Autorzy
Anya Waine
Lektury
19,0K
Rozdziały
26
Tayla Green czuje się, jakby siedziała na ławce rezerwowych we własnym życiu. Otoczona rodziną z obsesją na punkcie sportu, jest cichą, kochającą książki outsiderką, która woli szkicowniki od stadionów i ciszę od głośnych wiwatów. Kiedy przegrany zakład zmusza ją do pójścia na jeden z ważnych meczów jej brata, spotyka jego — gwiazdę sportu z zupełnie innego świata: głośnego, pewnego siebie i takiego, którego nie sposób zignorować. Ich pierwsze starcie nie należy do najłagodniejszych, a jednak coś w nim wciąż przyciąga ją z powrotem na jego orbitę. W miarę jak ich światy nieustannie się zderzają, Tayla zaczyna kwestionować wszystko, co, jak sądziła, ją definiuje. Może wyjście ze strefy komfortu wcale nie jest błędem, jak zawsze myślała.
Rozdział 1
Nazywam się Tayla Green i trudno mi odnaleźć się w mojej szkole. Mam siedemnaście lat, jestem dość nieśmiała i brakuje mi pewności siebie w kontaktach z ludźmi. Nie pasuję do reszty, bo w mojej szkole liczy się głównie sport i towarzyskie osoby.
Nie mam talentu do żadnego sportu. Zazwyczaj wolę spędzać czas w domu. To dość dziwne, bo reszta mojej rodziny bardzo lubi sport.
Moja mama uczy gimnastyki i jest trenerką. Kiedyś była jedną z najlepszych zawodniczek. Mój tata jest trenerem piłki nożnej, jak nazywają to Brytyjczycy, a mój brat to pływak, który startuje w krajowych zawodach.
Ja z kolei kocham czytać książki i jestem trochę kujonką. Moja rodzina kompletnie nie rozumie, dlaczego taka wyrosłam. Czasami to prowadzi do kłótni między nami. Wynika to głównie z tego, że ciągle próbują mnie wyciągać na różne zawody sportowe. Zazwyczaj udaje mi się od tego wymigać, z wyjątkiem jednego razu.
Mój brat często rzuca mi wyzwania na zakłady. Zazwyczaj nie wygrywam. Tym razem przegrałam zakład, którego bardzo nie chciałam przegrać. Przez to muszę iść na jeden z tych meczów. To nie był jednak zwykły mecz. Właśnie tam spotkałam go po raz pierwszy.
Jest moim zupełnym przeciwieństwem. Gra w drużynie, która rywalizuje z zespołem mojego taty. Wszyscy uważają go za świetnego zawodnika, który czasami ma problemy ze skupieniem.
To opowieść o tym, jak pomógł mi wyjść z mojej skorupy. Zmienił moje spojrzenie na świat i nauczył mnie czerpać radość z życia. Oczywiście po drodze nie zabraknie nieporozumień, kłótni i konfliktów.
Robiłam swoje w kuchni, kiedy nagle ramię mojego brata owinęło się wokół mojej szyi. Złapał moją głowę pod pachę, dokładnie tak, jak zawsze.
„Zostaw mnie, Kyle.”
Zaśmiał się i zwichrował mi włosy. „Wybacz, Tayla, ale jesteś zbyt łatwym celem.”
Chętnie spojrzałabym mu w twarz, gdybym mogła, ale nie byłam w stanie. „Kyle, proszę, puść mnie.”
Jego uścisk trochę zelżał. „Tayla, a może się założymy?”
Żałowałam, że nie jestem wystarczająco silna, żeby się wyrwać. Westchnęłam. „Dlaczego zawsze chcesz się ze mną zakładać?”
„Bo to proste, a ty zawsze przegrywasz.”
Chciałam posłać mu mordercze spojrzenie, ale nie mogłam. „Wcale nie zawsze przegrywam.” Dobra, miał rację. Jednak jego zakłady zawsze dawały mu większą przewagę. Wtedy powiedział coś, co sprawiło, że zmieniłam zdanie.
„Niedługo mam sprawdzian z matmy. Jeśli dostanę ponad osiemdziesiąt procent, pójdziesz na jeden z meczów piłki nożnej taty.”
Otworzyłam szeroko oczy. Kyle był bardzo słaby z matematyki. Ledwo udawało mu się zdobyć sześćdziesiąt procent. Poczułam ogromną ulgę. „Zgoda, stoi.”
Puścił mnie. Podaliśmy sobie ręce na zgodę. Zrobił to szybko i z bardzo pewną siebie miną.
„Muszę iść się uczyć.” Poszedł korytarzem. W głowie skakałam z radości. Nie było opcji, żeby to wygrał.
KILKA DNI PÓŹNIEJ
Drużyna mojego taty grała swój pierwszy mecz dokładnie tydzień po ogłoszeniu wyników z matematyki. Ten dzień był właśnie dzisiaj. Muszę wam wyznać, że całkowicie zapomniałam o zakładzie z Kyle'em.
Był poniedziałek, dzień wyników. Jadłam śniadanie w kuchni. Wtedy do środka wszedł Kyle, wyglądając na bardziej zadowolonego z siebie niż zwykle. Pocałował mamę w policzek. „Cześć, mamo, gdzie jest tata?”
„Wyszedł wcześniej. Jego drużyna ma z samego rana trening piłki nożnej.”
Kyle odwrócił się do mnie z szerokim uśmiechem. „I co, jesteś gotowa?”
Ogarnęła mnie dezorientacja. „Gotowa na co?”
Zaśmiał się. Oparł łokcie na blacie, stojąc przodem do mnie. „Dzisiaj są wyniki ze sprawdzianu.”
Nadal nie wiedziałam, o co chodzi, ale postanowiłam udawać. „Och, no tak. Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć twoją ocenę.”
Przechylił głowę, a potem się odwrócił. „Zapomniałaś.”
Wpatrywałam się w jego plecy, wciąż całkowicie zagubiona. Mama tylko nas obserwowała i kręciła głową.
„O czym zapomniałam?”
On tylko się zaśmiał. Posłał mi chytry uśmiech przez ramię i zawołał: „Sama zobaczysz.”
Usłyszałam trzaśnięcie drzwi wejściowych. Wróciłam do moich płatków. „Wyszedł z twoimi kluczami.”
Mama spojrzała na pusty haczyk i krzyknęła: „KYLE, oddawaj te klucze w tej chwili!” Po czym wybiegła za nim.
Kiedy oni byli zajęci, wymknęłam się do szkoły. Próbowałam zrozumieć, o co mu chodziło. Po dotarciu na miejsce zauważyłam Beccę i Sarah.
Przytuliłam je obie. „Cześć.”
Sarah uniosła brew. „I co, jesteś gotowa?”
„Gotowa na co?”
Becca klepnęła mnie w ramię. „Na zakład z twoim bratem.”
Nagle wszystko do mnie dotarło i cicho jęknęłam. „Kompletnie o tym zapomniałam.”
Sarah się zaśmiała. „Dlatego postanowiłyśmy ci przypomnieć.”
Znów poczułam przypływ nadziei. „Mój brat i tak nie wygra.”
Wymieniły szybkie spojrzenia. Następnie ich wzrok powędrował gdzieś za moje plecy.
„Co jest?”
Odwróciłam się. Mój tata stał razem z drużyną piłkarską. Miał mocno zaciśniętą szczękę.
Z powrotem spojrzałam na przyjaciółki. Sarah odchyliła się lekko i wyszeptała: „Ciekawe, o co tam chodzi.”
Odszepnęłam jej: „Nie jest łatwo patrzeć na tatę, kiedy jest tak wściekły.”
Becca nabrała powietrza, żeby coś odpowiedzieć. Przerwał jej jednak dzwonek, więc ruszyłyśmy na pierwszą lekcję.
Poranek dłużył się w nieskończoność. Kiedy w końcu nadeszła pora lunchu, byłam już bardzo głodna.
Weszłam na stołówkę. Nagle czyjeś ramię objęło mnie za szyję, a w nos uderzyła mnie kartka papieru. Złapałam ją. Osiemdziesiąt jeden procent. Gwałtownie odwróciłam głowę w stronę Kyle'a.
„Chyba tego nie sfałszowałeś, prawda?”
Otworzył szeroko oczy i przyłożył dłoń do piersi. „Oczywiście, że nie. Ciężko się uczyłem, żeby wygrać ten zakład.”
Jeszcze raz spojrzałam na sprawdzian. Nadal nie mogłam w to uwierzyć. „Jak ci się to udało?”
W odpowiedzi jedynie wskazał podbródkiem za moje plecy.
Poszłam za jego wzrokiem. Wskazywał na Beccę i Sarah. Właśnie szybko się oddalały.
„Twoje przyjaciółki bardzo mi pomogły w wygraniu tego zakładu.”
Rzuciły się do ucieczki.
Spuściłam głowę i odeszłam. Kolejna przegrana z Kyle'em bolała, ale ta zabolała mnie najbardziej. Nie chciałam iść na żaden mecz. A teraz nie miałam wyjścia.
