Cień smoka Książka 2
Autorzy
C. Swallow
Lektury
78.7K
Rozdziały
37
W mistycznej krainie Gór Zmierzchu, Silver, zmiennokształtna smoczyca, wraca w rodzinne strony, szukając wytchnienia w zwyczajnej, ludzkiej pracy. Jej życie przybiera mroczny obrót, gdy odkrywa zamordowanego pracodawcę, co wciąga ją w sieć intryg i niebezpieczeństw. W miarę jak zawiązują się sojusze, a dawne uczucia odżywają na nowo, Silver musi przejść przez zdradziecką politykę, zmierzyć się z burzliwą przeszłością i przyjąć swoją prawdziwą moc, by chronić bliskich. Czy stanie na wysokości zadania, czy pochłoną ją cienie czyhające w królestwie?
Rozdział 1
Księga Druga
DWADZIEŚCIA DWA DNI PÓŹNIEJ
SILVER
„Dobrze być z powrotem”. Popijam gorącą herbatę, a moje nogi zwisają z półki skalnej wystającej z Gór Zmierzchu, mojego pierwszego, a zarazem wieczystego domu.
Księżniczka Summer siedzi obok mnie, również pijąc herbatę, ubrana w twarzową, koronkową niebieską sukienkę.
Ja mam na sobie brązowe skórzane spodnie i tanią białą bluzkę. W zeszłym tygodniu odwiedziłam Królestwo Patter i Miasto Patter, gdzie kupiłam sobie nowe złote spinki do włosów i znalazłam pracę.
„Minęły już trzy tygodnie od twojego powrotu, a ty codziennie powtarzasz to przynajmniej raz”. Summer przygląda mi się uważnie, a ja rumienię się lekko.
„Dlaczego próbujesz przekonać samą siebie, że lepiej ci będzie z dala od Storma?”
„Nie muszę się do niczego przekonywać”, odpowiadam zbyt szybko i upijam więcej herbaty, a mój uścisk na filiżance nieco słabnie, gdy myślę o… o nim.
W każdej sekundzie dnia staram się nie myśleć o Stormie… ani o Rawk i Zoraulu, moich dzieciach.
Moja ręka drży z nerwów, gdy myślę o ich losie beze mnie, ale szybko odstawiam filiżankę na kamienną półkę, zanim Summer zorientuje się, że cała dygoczę.
Nie powiedziałam ani jej, ani Dane’owi czy Aneurinowi – jej towarzyszom i Smoczym Lordom – o moich dzieciach. Nie chcę, by odesłali mnie z powrotem siłą.
To znaczy, kocham moje dzieci i pewnego dnia do nich wrócę, ale nie mogę być dłużej odrzucana przez Storma; to doprowadziłoby mnie do dalszej nienawiści do niego, a nie chcę skończyć jak Elaine, stosując przemoc fizyczną.
Nigdy nie wyobrażam sobie siebie takiej, ale nawet myśl o przekazywaniu negatywnych informacji moim dzieciom poprzez moją aurę jest dla mnie odrażająca.
A nienawiść nie jest czymś, z czym chciałabym się kiedykolwiek mierzyć; widzę, co robi z ludźmi. Elaine nie odezwała się do mnie ani razu od mojego powrotu. Nienawidziła mnie za to, że wyjechałam i gardzi mną teraz, gdy wróciłam.
Mimo to czuję, że jej miłość do mnie miesza się z bólem.
W pewnym sensie jest zła na samą siebie, ponieważ czuje się winna, że surowo mnie traktowała, gdy dorastałam, ale myślała, że chroni mnie takimi karami.
Jednak od czasu mojego odejścia wie, że odpychając mnie, popełniła błąd.
Teraz nie może spojrzeć mi w oczy, a ja nie mam ochoty jej szukać, więc jej unikam.
„Jaki smok naprawdę chce pracować w sklepie dla śmiertelników?”, pyta Summer, uśmiechając się.
„Myślałam, że będziesz bardziej szczęśliwa, eksplorując lasy, szukając złota, pływając w jeziorach, wygrzewając się w słońcu…”
„Potrzebuję pracy, by nabrać dystansu”, odpowiadam, próbując przekonać samą siebie i Summer.
„Poza tym uwielbiam ludzi i chciałabym mieć z nimi więcej do czynienia, zwłaszcza teraz, gdy smoki są bardziej akceptowane w Królestwie Patter, odkąd Alexa i twój tajemniczy brat przejęli tron i zamek”.
Alexa jest siostrą Dane’a i Aneurina.
Tajemniczy przyrodni brat Summer, Colton, który jest kowalem, niedawno przejął tron od księcia Jordana Cullinga, Pogromcy Smoków, który nie tak dawno przejął tron Patter od brata Summer, Rossa Wielkiego.
Tak, to długa historia zmian na tronie w królestwie… i to jeśli nie brać pod uwagę roszczeń Dane’a do wszystkich ziem jako części całego jego królestwa.
Można śmiało powiedzieć, że na tych ziemiach było sporo napięć, odkąd księżniczka Summer przeniosła się w Góry Zmierzchu, aby zamieszkać ze swoimi towarzyszami, kiedy to zaczęły się te wszystkie dramaty i zmiany przywództwa.
„Och, Silver, tak bardzo urosłaś. Wiem, że jestem tylko dwa lata starsza od ciebie”, mruknęła Summer. „Ale zmieniłaś się od powrotu. Jesteś po prostu… hmm, wydajesz się inna… w środku”.
„Jestem teraz świadoma nieszczęść, które mogą cię nękać nawet w obliczu rzekomej fortuny”, mruknęłam, spoglądając na oświetlony porannym światłem las i ponownie podniosłam filiżankę z herbatą, chcąc udowodnić sobie, że potrafię powstrzymać niespokojne drżenie dłoni.
Jednak gdy podnoszę ją z powrotem, widzę, że mój nadgarstek drży teraz z niewyjaśnionego, ciągłego i przytłaczającego przypływu emocji.
Moje dwa drobne palce chwytające uchwyt filiżanki ześlizgują się i patrzę, jak herbata i delikatna porcelana spadają w dół.
„Och!” Summer pochyla się, podobnie jak ja, by zobaczyć, jak filiżanka spada i roztrzaskuje się na skałach góry kilkaset metrów pod nami.
Gdy się roztrzaskuje i czuję na sobie wzrok Summer, natychmiast wyczuwam jej silne podejrzenia.
Nie jest już tylko podejrzliwa co do mojej determinacji; martwi się i jest głęboko zaniepokojona emocjami, które ukrywam.
Emocjami, które, przyznaję, przez większość czasu ukrywam nawet przed samą sobą.
„Ojej, chyba spóźnię się do pracy”. Szybko wstaję i odwracam się, a wtedy niespodziewanie pojawiają się Dane i Aneurin.
Niemal podskakuję z przerażenia na widok ich tajemniczego pojawienia się na drugim końcu półki prowadzącej do wejścia do jaskini.
Przymykam na chwilę oczy, czarno-złote łuski Smoczych Lordów przylegają płasko do ich brzuchów, a ich pyski spoczywają na przednich pazurach, gdy wpatrują się w Summer jak w zdobycz.
Są jak przebiegłe koty, które chcą ją przestraszyć.
Nawet ja nie słyszałam, jak się zbliżają.
„Nie odzywaj się ani słowem”, szepcze mi w myślach Aneurin, a Dane przymyka oczy, gdy Summer prawie się odwraca.
„Dlaczego?”, pytam ich, zaciekawiona i wciąż zszokowana.
„Jeśli zacznie piszczeć, wygramy wyzwanie, a ona będzie musiała chodzić nago przez całe trzy dni”, wyjaśnia mi radośnie Dane, a ja tylko krzywię się i wracam do Summer, przykucając obok niej.
„Przy okazji. Dwa potwory spiskują przeciwko tobie”, szepczę, ale nie zdradzam o co chodzi, bo wtedy Summer marszczy się i spogląda na mnie z troską.
„Nie próbuj zmieniać tematu”, odpowiada Summer, niepewna siebie, próbując zrozumieć, dlaczego tak nagle zaczęłam mówić o czymś innym.
„A Dane i Aneurin mnie nie przestraszą; są na porannym zwiadzie i wrócą dopiero na lunch. Do tego czasu będę pomagać June, ich matce. Nie będą mi dokuczać, jeśli będę z nią”.
„A myślałam, że to ja jestem łatwowierna”. Uśmiecham się i postanawiam nie schodzić z klifu.
Zamiast tego przemieniam się i chwytam swoje ubrania w szpony, po czym szybko zeskakuję z półki skalnej i szybuję w dół, w stronę lasu.
Chwilę później słyszę, jak Summer krzyczy na całe gardło.
Próbuję się śmiać, ale im bardziej zbliżam się do lasu, tym bardziej wzrasta mój niewyjaśniony niepokój.
Lecę dalej, aż docieram na skraj miasta, gdzie przemieniam się i szybko zakładam ubranie.
Skórzane spodnie są ładne i obcisłe, a biała bluzka pomaga mi dopasować się do pracujących kobiet z miasta.
Przeczesuję dłońmi włosy i wpinam złote spinki, by srebrne kosmyki nie wpadały mi do oczu.
Wyruszam brukowaną drogą do centrum miasta, gdzie znalazłam pracę jako kwiaciarka.
Właściciel sklepu jest niezwykle uprzejmy i choć jest starszy i niedołężny, jego pasją są wszystkie leśne kwiaty.
Jest też zbyt stary, by stać cały dzień za ladą, więc kiedy docieram do sklepu, zastaję go w jego ulubionym fotelu, z książką na twarzy i rękami splecionymi na brzuchu.
Uśmiecham się, widząc go drzemiącego w słońcu przed małym sklepem, ale im bardziej się zbliżam, tym bardziej narasta mój niepokój.
Wyczuwam jego aurę… i nic nie czuję.
Stoję nieruchomo przez chwilę, po czym zdaję sobie sprawę, że powietrze wokół niego jest puste, ponieważ jego dusza opuściła ciało. Innymi słowy… jest martwy.
Szybko podchodzę, sądząc, że bandyta musiał go okraść i zabić w podstępnym ataku, pozostawiając go na widok publiczny, gdy wszyscy nieświadomie przechodzą obok jego martwego ciała.
Kiedy podchodzę, podnoszę książkę z jego twarzy i widzę krew wypływającą z jednego oka na skutek rany kłutej.
Delikatnie odkładam książkę z powrotem na jego twarz i łapię oddech, próbując wymyślić, w jaki sposób mogę go pochować bez wzbudzania podejrzeń.
„Spójrz na to, co trzyma w dłoniach”. Podnoszę głowę i widzę, jak miraż powoli przekształca się w postać Draxa. Trzyma różę, wącha ją i unosi brew.
