Clementine PL Książka 2
Autorzy
Senora Danah
Lektury
447K
Rozdziały
31
W czarującym Lyonie we Francji, spokojne życie Clementine z córką Bellą i feniksem Helią zostaje zakłócone przez nagłe pojawienie się Malcolma, czarodzieja z jej przeszłości. Gdy sekrety wychodzą na jaw, a nadciągająca wojna między wilkołakami, czarownicami i wampirami zagraża ich światu, Clementine musi powrócić do Big Bear Lake, aby chronić swoją rodzinę i zapobiec chaosowi. Z hybrydową naturą córki i własnymi ukrytymi mocami, Clementine stawia czoła podróży pełnej niebezpieczeństw, magii i nieoczekiwanych sojuszy.
Lyon, Francja
Księga 2: Królowa bez serca
CLEMENTINE
Jest słoneczny dzień w Lyonie, trzecim co do wielkości mieście Francji. Pięć lat temu planowałam osiedlić się w Rosji. Taki był mój plan, kiedy znalazłam dziewczynkę na poboczu drogi i zabrałam ją ze sobą. Chciałam uciec jak najdalej. Helia, mój feniks, wciąż cierpiała po tym, jak nasz partner odrzucił nas, gdy dowiedział się, że jestem również po części czarownicą.
Moje plany zmieniły się, gdy przejeżdżałam przez Francję. To piękny kraj. Wiele o nim słyszałam, ale nigdy nie widziałam go na własne oczy. My, istoty nadprzyrodzone, nie zadajemy się z ludźmi. Nigdy nie odwiedzamy ich ziemi, a kiedy oni pojawiają się na naszej ziemi, natychmiast umierają.
Nie będę kłamać… Bałam się, kiedy opuszczałam Big Bear Lake. To był ogromny las, wypełniony osadami. Zdaje się, że ludzie nie mogli dostrzec tego miejsca. Sądzę, że wiedźmy rzuciły zaklęcie, aby ukryć je przed światem, ale wciąż nie mogłam zrozumieć, jak nieliczni z nich, jak na przykład łowcy, mogli się tam dostać.
Wiele słyszałam o Paryżu… „Mieście miłości”. Taa, jasne.
Dlatego postanowiłam, że wybiorę Lyon.
Chodzę po moim malutkim mieszkaniu z dwiema sypialniami. Salon jest niewielki w porównaniu z innymi domami, w których mieszkałam w przeszłości. Przestrzeń została ozdobiona bielą i szarością. Szare kanapy, białe ściany, szklany stolik, szarobiały dywan. Z sufitu zwisał piękny, choć malutki, srebrny żyrandol. W rogu stał drewniany stół, a na nim klatka dla ptaków.
Podchodzę do niej i patrzę jej w oczy. „Dzień dobry”. Otwieram drzwiczki, by mogła wyjść i polatać po domu. Nigdy jej nie zamykałam, chyba że była niegrzeczna. Wczoraj wyleciała z mieszkania, nie informując mnie o tym, przez co martwiłam się całą noc.
„Nie dramatyzuj” mruczy Helia.
„Wiesz, że nie możesz latać na zewnątrz, gdzie każdy mógłby cię zobaczyć!”
„Właśnie dlatego próbowałam latać niezauważona, Clem”.
„Rozumiem. Ale następnym razem powiedz mi o tym, proszę”.
Cóż, tym ptakiem jest Helia. Jedną z zalet magii jest tworzenie nowych zaklęć. Nie wiedziałam, że to potrafię, ale Helia w jakiś sposób mi w tym pomogła. Chciała być poza moim ciałem, żeby móc latać. Mogłabym latać, gdybym nie miała córki. Nie mogłam zostawić jej samej w mieszkaniu ani zabrać ze sobą.
Stworzyłam więc zaklęcie… takie, które może usunąć Helię z mojego ciała, ale to nie znaczy, że w całości mnie opuściła. Nasze dusze są połączone.
To było bardzo trudne zaklęcie, zwłaszcza gdy ma się córeczkę, która często płacze. Przyznaję, to bolało, ale było warto. Dla Helii zrobiłabym wszystko.
„Mama! Mamo!” woła moja słodka córka, Bella. Kiedy znalazłam ją pięć lat wcześniej, była owinięta w kocyk z inicjałami A.A. Nie znałam jej nazwiska, ale z łatwością mogłam nadać jej dowolne imię zaczynające się na literę A. Zdecydowałam się na Arabellę. Nazywam ją jednak Bella.
„Oui? Tak?” Odpowiedziałam, idąc do jej pokoju.
„Puis-je porter une robe aujourd’hui? Czy mogę dziś założyć sukienkę?” pyta.
„Angielski, Bella”. Przewracam oczami. Przyjaźni się ze wszystkimi sąsiadami w tym budynku i nikt nie mówi po angielsku, więc szybko nauczyła się języka francuskiego. Ja, z drugiej strony… zmagałam się trochę, ale w końcu go opanowałam.
„Je… chcę dziś założyć sukienkę”. Wzdrygnęła się na to, co powiedziała.
„Dobrze”. Uśmiecham się.
„Merci! Dziękuję!”
Kręcę głową. Ale z niej buntowniczka.
Wychodzę z jej pokoju z uśmiechem na twarzy i wracam do salonu. Nie zwracam uwagi na postać siedzącą na jednej z moich kanap, gdy zmierzam do otwartej kuchni.
„Mogłeś zapukać” mówię, przygotowując śniadanie dla Belli.
„Wiesz, że nie lubię pukać” odpowiada Malcolm. Jest czarodziejem z Big Bear Lake. Pomógł mi odkryć moje moce i był moim przewodnikiem. „Wiesz, to smutne, że taki majestatyczny ptak lata po salonie, zamiast na zewnątrz”.
Helia piszczy, prawdopodobnie zgadzając się z Malcolmem.
„Nie możemy sobie pozwolić na to, by ktoś nas zobaczył” odpowiadam, nakładając jajecznicę na talerz.
„Zawsze możesz wrócić do domu” mówi niskim głosem.
„I co dalej?” pytam, idąc do salonu.
„Żyj tak, jak na to zasługujesz” odpowiada.
„Byłoby łatwiej, gdybym nie miała córki”.
„Ona nie jest twoją córką”.
„Jest!” syczę.
„Dobrze… uspokój się”. Podnosi obie ręce do góry, jakby się przede mną bronił.
Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, do salonu weszła Bella. Spojrzała na Malcolma i uśmiechnęła się. Powoli podeszła w jego stronę i przytuliła go. To dziwna sytuacja, ponieważ nigdy wcześniej go nie widziała. Zawsze spotykam Malcolma, gdy Bella bawi się z sąsiadami lub gdy śpi.
„Widziałam cię już wcześniej” powiedziała, sprawiając, że brwi moje i Malcolma uniosły się.
„Gdzie?” pytam.
„W moich snach” odpowiada, a ja zaciskam szczękę. Spoglądam na Malcolma tylko po to, by zobaczyć, jak opuszcza głowę.
Czy on, kurwa, myślał, że się nie dowiem? Albo że ona nie będzie pamiętać?
„Mogę wyjaśnić…” mówi powoli.
„Bella, śniadanie jest gotowe, kochanie. Weź talerz i tym razem zjedz w swoim pokoju” powiedziałam z uśmiechem.
Kiwnęła głową i wyszła.
„Co jest, kurwa?!” Złapałam go za kołnierz. „Odwiedzasz ją w snach?” Moje oczy poczerwieniały ze złości. Może i nie mam w sobie Helii, ale mam jej siłę i moce.
„Clementine! Uspokój się. Zrobiłem to tylko po to, by upewnić się, że jesteś bezpieczna” wykrztusił.
„Dlaczego nie miałabym być bezpieczna? Nawet nie mogę umrzeć” mówię zdezorientowana, zdejmując ręce z jego kołnierza.
„Wiem, czym ona jest”.
„No i?” pytam.
„A ty wiesz?”
„Tak”.
„Skąd?” pyta.
„Jestem jej matką, oczywiście, że wiem”. Zmarszczyłam brwi.
„Czy ona…” zaczął, ale mu przerwałam.
„Oczywiście, że nie!” syczę. „Ona nikogo nie zabiła… jeszcze”.
„Pozwolisz jej na to?” pyta.
„Tak. Ale ona jest jeszcze dzieckiem, Malcolmie. Najważniejsze jest to, że wie, kim jest”.
„To dobrze”. Kiwa głową. Wstaje i mówi dalej: „Tak czy inaczej, muszę już iść. Dom czeka”.
„Do widzenia i dziękuję za wizytę, i nie waż się więcej odwiedzać jej w snach”.
„Jasne”. Po tych słowach znika.
* * *
Przygotowuję się do snu, gdy nagle słyszę dźwięk. Zamarłam w bezruchu. To mój stary telefon. Nikt nie dzwonił na ten telefon od lat. Przechowywałam go w jednej z szuflad w komodzie.
Powoli podchodzę do komody i otwieram szufladę. Natychmiast spoglądam na ekran, aby zobaczyć, kto dzwoni.
Szybko podnoszę telefon i naciskam przycisk odbierania połączenia.
„Tato?”
