Córka króla alfa Książka 2
Autorzy
S. J. Allen
Lektury
61.6K
Rozdziały
30
Axel, student z niezwykłą zdolnością podróżowania po krainie śmierci, odkrywa, że jego losy splatają się ze Storm, wędrowną wiedźmą szukającą pomocy u królewskiej rodziny wilków. Próbując odnaleźć się w nowo nawiązanej więzi i stawić czoła zbliżającemu się zagrożeniu ze strony zbuntowanych wilków dowodzonych przez złowrogiego czarnoksiężnika Keira, Axel i Storm muszą zmierzyć się ze swoją przeszłością i wykorzystać swoje moce, aby chronić bliskich. Ich podróż to opowieść o miłości, stracie i walce o przywództwo w świecie, w którym magia i lojalność wystawiane są na próbę na każdym kroku.
Axel
Księga 2: Axel
AXEL
Dopóki nie spotkają wilka, synu, wszystkie psy myślą, że są alfami. Pamiętaj o tym.
Są wilki, które prowadzą owce, ale są też wilki, które prowadzą wilki. Którym przywódcą będziesz, synu?
Szacunek nie jest dany z góry, Axel. Trzeba go zdobyć! Nie myśl, że tylko dlatego, że jesteś królewskim alfą, automatycznie otrzymujesz szacunek. Musisz na niego zapracować, synu.
Nie obniżaj swoich oczekiwań, by dopasować się do reszty świata, Axel. Urodziłeś się po to, by być kimś więcej.
Pamiętaj kodeks wilka: chroń swoją watahę, nie okazuj strachu, szanuj starszych, ucz młodych, prowadź swoich towarzyszy, przetrwaj każdy dzień, poluj na wrogów, wyj do nowego jutra, odkrywaj nieznane, przystosuj się do środowiska, nie okazuj słabości, nigdy się nie wycofuj i zostaw swój ślad.
– Panie Sanders! Wydaje mi się, że zadałem panu pytanie!
Mrugnąłem do mojego profesora z uczelni. – Hmm, przepraszam pana, nie słuchałem.
Spiorunował mnie wzrokiem, ale na szczęście kontynuował. Westchnąłem, siedząc na swoim miejscu. Wyciągnąłem z kieszeni telefon i sprawdziłem wiadomości.
Reign
nie zapomnij co dziś jest, Axel. Zadzwoń do mamy, ona zawsze walczy w ten dzień x
Podskoczyłem z krzesła.
– Przepraszam, panie Sanders. Lekcja się jeszcze nie skończyła. Gdzie się pan wybiera?
– Mama mnie potrzebuje – wymamrotałem, wychodząc z pomieszczenia. Jak mogłem zapomnieć o tej dacie? Ten dzień prześladował nas wszystkich. Jestem najstarszy.
Mam być tam, aby chronić moją rodzinę, gdy tata nie może, i kiedy mama, tak jak dziś, się rozpada. Mamie jest trudniej. Zawsze wchodzi w śmierć, ale jego nigdy tam nie ma.
Nie potrafi go przywołać. Za bardzo ją to boli. Był zbyt mały. Nie byłoby czego przywoływać, to tylko dziecko.
Dziecko.
Kiedy miałem dziesięć lat, a moja siostra Reign osiem, mama i tata powiedzieli nam, że mama znowu jest w ciąży.
Ja byłem przyzwyczajony do bycia starszym bratem, ale Reign była przeszczęśliwa, że będzie starszą siostrą. Przyznaję, że podekscytowałem się, gdy powiedzieli, że to chłopiec. Miałbym męskie wsparcie.
Wszystko szło naprawdę dobrze, a potem mama pojechała do szpitala i wszyscy wokół nas mówili ściszonymi głosami, ale ja wiedziałem, że coś jest nie tak.
Dziecko zmarło mniej więcej dzień przed tym, jak mama trafiła do szpitala. Musiała go jeszcze urodzić. Skończyłem dopiero jedenaście lat, a już czułem, jak drzwi do śmierci się otwierają.
Wiedziałem, że mama mnie potrzebuje, chociaż nigdy by mnie o to nie poprosiła. Byłem młody, a ona obiecała, że będę mógł wejść w śmierć dopiero wtedy, gdy będę gotowy, a jednak nie mogłem pozwolić, żeby zrobiła to sama, więc poszedłem z nią.
Nazwali go Dante Jason Sanders. Umieściła go w koszu, który unosił się na rzece. Nic nie powiedziała, ale siedzieliśmy tam przez chwilę, patrząc jak odpływa.
Jego dusza przeszła na drugą stronę. To był mój pierwszy raz w śmierci - i ostatni. Od tamtej pory nie wchodziłem do niej. Już się jej nie bałem, ale po prostu nie mogłem się z nią zmierzyć.
Śmierć jest częścią życia, a mama zawsze mówiła, że śmierć jest tym, co z niej zrobisz, ale za każdym razem, gdy sięgałem po drzwi, przypominałem sobie mały koszyk pływający po rzece i powstrzymywałem się.
Pochowaliśmy go kilka dni później. Tata pogrążył się pracy. Tylko w ten sposób mógł sobie poradzić ze stratą najmłodszego szczeniaka.
Przez chwilę wyglądało na to, że moi rodzice się rozstaną, ale przetrwali jak zawsze.
Wilki łączą się w pary na całe życie. Gdyby się rozdzielili, byłoby to gorsze niż żałoba, którą przeżywali.
Wjechałem na podjazd mojego domu z dzieciństwa, domu w stylu dworkowym. Wszedłem do środka i skierowałem się do sanktuarium mamy na ostatnim piętrze. Czułem śmierć, zanim wszedłem do środka.
Chwytając za drzwi, zobaczyłem ją leżącą na łóżku z chmurą śniegu ponad nią. Reign siedziała obok łóżka.
– Jak długo tam jest? – zapytałem ją.
– Kilka godzin. W tym roku miałby jedenaście lat, Axel.
Westchnąłem. Zmieniłby się. Widzielibyśmy jego wilka. Może miałby moce, jak my wszyscy.
Czy potrafiłby wyczuć śmierć tak, jak ja? Czy byłby tropicielem, jak Reign? Pytania, na które nigdy nie poznamy odpowiedzi.
Przykucnąłem na podłodze, ustawiając się w wygodnej pozycji.
– Co robisz?
Wyciągnąłem rękę, czując, jak ogarnia mnie chłód. – Idę do niej. – Przeszedłem na drugą stronę akurat w momencie, gdy Reign skinęła na mnie głową.
Stanąłem naprzeciwko tej samej małej rzeki, którą widziałem jedenaście lat wcześniej. To chyba była jego wersja śmierci. Mama siedziała na brzegu. Ja usiadłem obok niej.
– Hej mamo, dobrze się czujesz?
Uśmiechnęła się delikatnie. – Oczywiście, słodziaku. Oczywiście. Po prostu tęsknię za nim, nawet jeżeli to brzmi głupio.
– To nie jest głupie, mamo. Wszyscy za nim tęsknimy. Czy tata jest w biurze?
Zachichotała, wycierając łzy. – Wiesz, że tak, kochanie, ale będzie w domu później na kolację. – Jej ręka chwyciła moją.
– Jestem tak dumna z ciebie i twojej siostry, Axel. Oboje wyrośliście na takie wspaniałe wilki i wiem, że będziesz wspaniałym przywódcą, gdy nadejdzie twój czas.
– Twój ojciec i ja kochamy was oboje bardzo mocno. Nigdy o tym nie zapominaj, dobrze, kochanie?
Ścisnąłem jej rękę. – Wiem, mamo. Oboje wiemy. I my też kochamy ciebie i tatę. Chcesz zostać tu jeszcze chwilę?
Potrząsnęła głową, wstając i wycierając twarz. – Nie, kochanie. Myślę, że już czas, żebym poszła. Czy wszystko w porządku?
Przytuliłem się do jej ramienia. – Nic mi nie jest, mamo. Przyszedłem zobaczyć, jak się masz. Reign czeka na nas po drugiej stronie.
Ujęła moją twarz w dłonie. – Twój ojciec i ja naprawdę jesteśmy błogosławieni, że mieliśmy was oboje. Chodź, idziemy. Możesz mi pomóc z kolacją.
Szliśmy z powrotem w kierunku łuku prowadzącego z powrotem w życie. Strząsnąłem śnieg z moich ciemnych włosów, patrząc jak mama siada, otrzepując się z kurzu.
To już drugi raz, kiedy wchodzę w śmierć.
