Skażony przez niewinność
Autorzy
Niccolite Slater (with S. S. Sahoo)
Lektury
177K
Rozdziały
19
Xavier Knight jest bogaty, arogancki i sprawia same kłopoty. Aby poprawić jego wizerunek, jego ojciec zaproponował, żebym to ja – niewinna dwudziestotrzyletnia dziewica – została jego żoną. Niestety dla Xaviera, jego ojciec nie przeprowadził dokładnego researchu. Widzisz, ja nie jestem dziewicą od bardzo, bardzo dawna. Nie wspominając już o tym, że choć wyglądam na dwudziestkę trzy, nie miałam tego wieku od, och, jakichś 200 lat? Xavier może myśleć, że mną włada, ale nie ma pojęcia, że gryzę. Nie klaniam się nikomu, nawet spadkobiercy Knight Enterprises. Mówią, że czego nie wiesz, to cię nie boli. Ale oni mają cholernie źle. Xavierze, nadchodzę po ciebie. Twoje gierki się skończyły. A kiedy wszystko dobiegnie końca, to ty na pewno będziesz tym cierpiącym. Bo to na pewno nie ja.
Rozdział 1
ANGELA
Delikatnie kładę małą różę na nagrobku u moich stóp. Palcami dotykam wyrzeźbionych słów, które upamiętniają życie utracone w straszliwym wypadku, którego ledwo pamiętam szczegóły.
Dwieście lat to długi czas. Wspomnienia – zarówno te dobre, jak i te złe – z czasem blakną.
Lekki uśmiech pojawia się na moich ustach, gdy pochylam głowę nad zmarłym. Życzę mu spokojnej podróży w to, co czeka po tym okrutnym świecie. Nie mam pojęcia, co to może być.
Nadciągający zmrok skraca mój spokojny czas wśród umarłych. Przechodzę od jednego nagrobka do drugiego. Oddaję szacunek każdemu z nich.
Każdy dostaje czerwoną różę i lekki ukłon. W milczeniu życzę im bezpiecznej podróży do życia po śmierci, jeśli w ogóle istnieje.
Nie udaję, że jestem niewinna, choć to właśnie taki obraz postanowiłam pokazać. Utracone życia, nagrobki wokół mnie, są smutne, ale konieczne.
Byli ofiarami chciwości i władzy. Każdy z nich zginął bez litości z moich rąk, bo mnie nie szanowali i uważali, że jestem nic niewarta.
Daleko mi do niewinności. Każda z tych biednych dusz przekonała się o tym w ostatnich chwilach, gdy zabijałam ich z uśmiechem na ustach.
Moje kroki wydają ciche dźwięki na wilgotnej ziemi. Każdy krok przybliża mnie do najnowszego nagrobka.
Głęboki oddech opuszcza moje usta, gdy klękam przed nim. Ręce mi drżą, gdy kładę ostatnią różę przy jej miejscu wiecznego spoczynku. Krzyk przebija się przeze mnie, gdy wspominam kobietę, która tu leży.
Moja miłości, tęsknię za tobą.
Wargi mi drżą z bólu w sercu, z powodu strasznych rzeczy, które ją spotkały przeze mnie. Czytam napis na nagrobku w milczeniu.
Morgan L. Smith, moja najdroższa miłości, posiadasz moje serce i duszę. Będę cię pielęgnować na zawsze. Spoczywaj w pokoju.
Czytam te słowa ponownie. Złość narasta we mnie na fałszywe uczucia, których użyłam, tworząc ten nagrobek.
Morgan była moim światem przez prawie trzy lata. Budziłam się przy niej, wracałam do niej do domu i kochałam się z nią w sposób, od którego dorosłym mężczyznom oblałby się rumieniec.
I przez te lata Morgan akceptowała mnie, całą mnie.
Aż przestała.
Błagała mnie, żebym przestała wymierzać sprawiedliwość. Mówiła, że nie mogę być ławą przysięgłych, sędzią i katem w jednej osobie. Ale ona nie rozumiała. Nie pozwolę, żeby lekceważyła mnie rasa, którą przeżyłam dwukrotnie dłużej.
Morgan wierzyła, że robi właściwą rzecz, ale nie mogłam znieść jej ciągłej dezaprobaty.
A kiedy poprosiła mnie, żebym się zgłosiła?
Pękłam.
Nie żałuję tego i nie przeproszę. Mogła kiedyś być moim wszystkim, ale nikt nie stanie mi na drodze. Ja jestem jedyną, która może wybrać swoje przeznaczenie.
Dlatego mam nowy cel. Złamię go tak całkowicie, że ukłoni mi się dobrowolnie, kiedy skończę.
Przewrotny uśmiech zastępuje lekki uśmiech na mojej twarzy. Moje oczy błyszczą z podniecenia na widok nagrobka obok tego Morgan. Kamień jest pusty. Grób jeszcze nie został wykopany. Czeka na swojego lokatora.
Xavier Knight, idę po ciebie.
XAVIER
. . Walczę z chęcią warknięcia na ojca i krzyżuję ręce na piersi. Tatuaże rozciągają się na moich nagich ramionach. Popełniłem błędy zbyt wiele razy i teraz cały zespół PR jest na mnie wściekły.
Niestety, odpowiedzią taty jest małżeństwo.
Tak, nie ma mowy.
„Xavier! To ważne.”
„Tak, tak, nieważne.” Ignoruję ojca, staram się nie myśleć o wolności, którą tracę, zgadzając się na to gówno.
Zaledwie dwie godziny temu byłem w klubie w centrum, piłem i nie martwiłem się o nic. Może jestem spadkobiercą Knight Enterprises, ale bez żadnych obowiązków i z nieograniczonymi pieniędzmi nie mogłem mieć większego szczęścia.
To wszystko zmieniło się dziś wieczorem, kiedy policja zamknęła klub za udział w podziemnym handlu narkotykami.
Nie byłoby to wielką sprawą, gdyby nie to, że wszyscy wiedzą – to jedno z moich ulubionych miejsc. Teraz wszyscy pytają, czy jestem na haju od czasu otwarcia klubu.
Dla jasności – nie tknąłem tego gówna. Alkohol mi wystarcza.
Siedem zdjęć przesuwa po stole młody asystent PR mojego ojca. Posyła mi napięty uśmiech, jakby przepraszał za zadanie, które mu powierzono.
Patrzę na niego ze złością, nie wiem, jak inaczej zareagować, i pochylam się, żeby przyjrzeć się kobietom, które wyglądają, jakby wyszły z magazynu.
Znając mojego ojca, prawdopodobnie stamtąd właśnie wyszły. Cieszę się, że nikt nie próbował opowiadać mi historii życia tych kobiet, bo szczerze mówiąc, mam to gdzieś. Liczy się dla mnie tylko wygląd.
No cóż, wygląd i robienie tego, co mówię.
Każda wygląda jak głupia, seksowna laska – duże włosy, mnóstwo dekoltu i piękne oczy.
Od razu odrzucam rudą. Nic do rudych, ale znam ją z wcześniejszego spotkania. To trochę suka. Nie pamiętam jej imienia, ale była w porządku, choć trochę zdesperowana.
Tata powiedział, że musimy sprawić, by to małżeństwo wyglądało prawdziwie przez rok lub dwa, z planami awaryjnymi na wypadek, gdybym nawalił.
A och, na pewno nawalę.
Drugie zdjęcie przypomina mi moją mamę, a nie ma nic, czego bym chciał mniej, niż patrzeć cały dzień na kogoś, kto wygląda jak ona. Odkładam je na bok.
Trzecie i czwarte zdjęcie to chyba bliźniaczki. Mają różne fryzury, jedna jest blondynką, druga brunetką.
Uśmiecham się na myśl o wybraniu jednej i dostaniu obu. Wszyscy wydają się chętni wskoczyć ze mną do łóżka i wiem, że jeśli sprawię, by ubierały się tak samo, mógłbym mieć obie w swoim łóżku.
Niestety, to dokładne przeciwieństwo tego, czemu to małżeństwo ma służyć. Jeśli chcę cokolwiek odziedziczyć, będę musiał zrezygnować z publicznych wybryków.
Piąte zdjęcie przyciąga moją uwagę, ale w jej oczach jest buntowniczy błysk, który mnie nie podnieca. To nie typ, który słucha rozkazów. Wygląda, jakby kłóciła się o każdą instrukcję, którą jej dam, i ma silny charakter.
W innym świecie, gdybym był innym facetem, wybrałbym ją bez zastanowienia. To typ kobiety, którą chciałoby się poślubić.
Ale rzecz w tym, że nie chcę żony.
Kobieta na szóstym zdjęciu jest oszałamiająca. Samo patrzenie na nią sprawia, że mój kutas twardnieje, i przesuwam się na krześle, żeby ukryć podniecenie. Jej jasne, figlarnie zielone oczy patrzą na mnie w sposób, który sprawia, że chcę ją znaleźć, przegięć i wyruchać na miejscu, bez względu na to, kto patrzy.
Ale to też oznacza, że może wejść mi pod skórę, a nie mogę na to pozwolić. Jak tylko kontrakt się skończy, zrywam wszelkie więzi, daję żonie jej pieniądze i wracam do życia, z którego jestem zmuszony zrezygnować.
Nie, ona też nie pasuje.
Potem widzę kobietę na siódmym zdjęciu i od razu wiem, że to ta. Nie jest tak piękna jak pozostałe, ale ta niewinność, która z niej emanuje, ten mały, nieśmiały uśmiech na ustach, ten cień strachu w oczach? To dokładnie to, czego szukam.
Wygląda tak niewinnie.
Tak gotowa, by ją zepsuć.
Tak gotowa, by była moja.
Stukam w siódme zdjęcie z uśmieszkiem. „Ta. Chcę ją.”
To jak pokręcona wersja The Bachelor i kurwa, uwielbiam to.
Może małżeństwo nie będzie takie złe.
