Przebudzenie: Księga 2
Autorzy
Lektury
599K
Rozdziały
55
Rozdział 1: Wampiry
Księga 2: Podążając za losem
Gałęzie i nisko wiszące konary ocierają się o moją twarz, drapiąc moje futro. Schylam się, aby ich uniknąć, gdy biegnę przez las, podążając za Coltonem w ciemność.
Moje serce bije szybko, krew szumi mi w głowie i ledwie nadążam za szybkim tempem mojego partnera.
Skupiam się mocno na pędzącym czarnym cieniu przede mną, który porusza się tak gładko, wskazując drogę. Szeleszczące liście śmigają mi koło uszu, a mimo to nie zwalniam tempa.
„Colton, zaczekaj!” Przesyłam mu myśl z nutą ostrzeżenia w tonie.
Czuję w sobie nagły niepokój, gdy zwinna sylwetka mojego wilkołaka skacze przez gęsty las i znika w zaroślach zaledwie kilka stóp przede mną.
Liście prawie go pochłaniają, i tracę go z oczu na sekundę. Uczucie paniki uderza mnie mocno w brzuch, podczas gdy rośnie we mnie ostrzegawcze przeczucie. Nie wiem, co to za uczucie, ale ostatnio nauczyłam się słuchać swojej intuicji.
Choć słyszę, jak inni członkowie naszego stada pędzą przez zarośla razem z nami, nie przynosi mi to ulgi. Zamiast tego mój niepokój o stado rośnie, więc skaczę za moim partnerem, nie czekając na jego odpowiedź.
„Nie zostawię cię w tyle, kochanie. Po prostu trzymaj się blisko, tuż za mną.” Uspokajający głos Coltona płynie przez więź w mojej głowie swoim zwykłym, ciepłym i kojącym chrapliwym tonem, a moje wewnętrzne uczucie niepokoju tylko przybiera na sile.
Zazwyczaj jego słowa mnie uspokajają, ale nie w tej chwili. Nie wydaje się tak świadomy tego uczucia jak ja, a jego pewny ton mówi mi, że nie zamierza odpuścić tego polowania.
Wampiry uciekają, a my jesteśmy tuż za nimi po tym, jak przegoniliśmy je od granicy.
„Nie, zaczekaj, coś jest nie tak! Wycofaj się. Stój!” Odpowiadam mu w myślach z wyraźną ostrożnością i prawie wpadam na jego plecy, gdy przeskakuję kolejny krzak, by go dogonić.
Widzę go w ostatniej sekundzie i, skomląc, próbuję skręcić w powietrzu, by na niego nie spaść. On zatrzymuje się nagle tuż przede mną i szybko odskakuje w bok, pozwalając mi wylądować obok siebie bez zderzenia.
„Co się stało?” Jego bursztynowe oczy skupiają się na moich, świecąc złowrogo wśród otaczającego je czarnego futra, gdy zrównuję się z nim, lekko dysząc po szybkim pościgu.
Wygląda wręcz demonicznie w tym gęstym lesie w ciemności. Stojąc na czterech łapach, mierzy prawie sześć stóp i jest najbardziej imponującym wilkiem w stadzie – urodzonym alfą, przez którego wciąż uginają mi się kolana.
Chociaż jest przywódcą i panem, przez ostatnie miesiące wspólnego rządzenia stadem Colton nauczył się ufać mojemu instynktowi tak samo jak swojemu i zawsze mnie słucha, tak jak wydaje się to robić teraz.
„Czuję ich... tam. Już nie uciekają, tylko czekają. Przysięgam, czuję to. To tak, jakby się zatrzymali, a strach, który czuli wcześniej, po prostu zniknął.”
Nie waham się i kieruję nos w stronę wznoszącego się cienia góry, jakbym chciała w ten sposób podkreślić swoje słowa.
W ciągu ostatnich miesięcy, odkąd zostałam luną, ścigaliśmy dziesiątki wampirów, które przełamały nasze granice i weszły na nasze ziemie, by porywać najsłabszych.
Zabiliśmy ich wielu – więcej, niż chcę pamiętać – a jednak wciąż przychodzą z niepokojącą regularnością. Nawet po tym, jak zrozumieli, że ich broń paraliżująca jest bezużyteczna, jeśli zostajemy w naszych granicach.
Doktor i Matka Luna Sierra opracowali pewną częstotliwość odtwarzaną przez głośniki wokół posiadłości, co czyni ich broń całkowicie bezużyteczną, o ile nie oddalamy się poza zasięg dźwięku.
Nie żeby ta częstotliwość była słyszalna, nawet dla nas, ale nasza zdolność do bycia wilkami udowadnia, że działa znakomicie, tłumiąc ich broń i zapewniając nam bezpieczeństwo.
Jesteśmy wciąż wewnątrz tej granicy, a oni przestali próbować uciec. To nie ma sensu, bo zawsze uciekają do zewnętrznej granicy, gdy wiedzą, że depczemy im po piętach.
„Pułapka? Nie rozumiem, jak to możliwe. Mamy przewagę liczebną, a w walce wręcz to my jesteśmy silniejsi.” Odwraca głowę w stronę ciemności przed nami, oczekując, że ich zobaczy, i w myślach każe stadu się zatrzymać.
Wypuszczam powietrze z ulgą, słysząc posłuszne odpowiedzi: „Tak, Alfo”, i czuję wibracje naszych pobratymców, którzy natychmiast się zatrzymują.
Nasze podstado stoi w lesie wokół nas tam, gdzie się zatrzymało, czekając na dalsze polecenia. Posłuszeństwo to ich najsilniejsza cecha i nie ruszą się z miejsca bez słowa Coltona.
„Nie wiem. Coś wydaje się inne. Czuję ich oczekiwanie, jest w tym pewna arogancja. Nie podoba mi się to. Odwołaj stado, wracamy. Granica terytorium i tak jest tuż przed nami, a i tak nie zaszlibyśmy dużo dalej.”
Jako luna stada również mam władzę, by kazać im wrócić przez naszą wspólną więź, ale szanuję dominację mojego partnera i pozwalam, by to on ich odwołał.
Polowanie skończone; wypędziliśmy ich i nie będziemy dziś ryzykować niczyjego życia. Przez ostatnie sześć miesięcy straciliśmy wielu członków stada, a ja nie jestem w stanie za każdym razem znosić bólu po ich stracie.
To nigdy nie staje się łatwiejsze, nawet jeśli to wilk, którego nie znałam. Takie jest przekleństwo bycia sercem stada; luna ma kochać ich wszystkich.
Colton waha się i znów patrzy w ciemność, myśli i podejmuje decyzję, a potem prycha z niesmakiem. Kręci głową i daje jasno do zrozumienia, że nie jest zadowolony, ale się ze mną zgadza.
Mój wilkołak stał się łowcą, i czasami martwię się, że dreszczyk emocji z walki staje się czymś, do czego zbytnio się przyzwyczaja.
Czasami, gdy bronimy naszego stada, bije z niego chłód, który uświadamia mi, że nadal jest z rodu Santo. Prawie czuję jego kipiącą energię i chęć do dalszego działania, czuję niespokojną agresję, ponieważ dzisiejszy dzień nie skończył się walką.
„Zgodnie z rozkazem mojej luny...” Colton opuszcza głowę w moim kierunku, tak że jego nos prawie dotyka jednej z łap w udawanym ukłonie, próbując w ten sposób rozładować napięcie.
Następnie przez więź słucham, jak odwołuje tych, z którymi patrolujemy, każąc im wrócić do domowej granicy.
Nikt się nie kłóci, jest tylko zgoda i szelest, gdy zaczynają zawracać w stronę domu. Panuje atmosfera ulgi, ale i rozczarowania, ponieważ wydają się być zbyt przyzwyczajeni do tej ciągłej walki i rozlewu krwi.
„Chodźmy.” Kiwam głową w stronę krzaków za nami i odwracam się, by odejść. Ale Colton przez chwilę stoi nieruchomo, więc zatrzymuję się i spoglądam na jego wspaniałą sylwetkę.
„Na co czekasz?”
„Nie wiem. Coś tam z nimi jest. Czuję to teraz, gdy stoimy nieruchomo. Wcześniej tego nie czułem, bo to słabe uczucie. To nie tylko wampiry... Czuję coś jeszcze.”
W jego tonie słychać napięcie, po czym odrzuca od siebie to zainteresowanie i podchodzi do mnie.
Kiedy Colton się odwraca, wzdycham w duchu na niezwykły widok jego oczu świecących eterycznym, niebieskim blaskiem. Nie jest to całkiem nieznane zjawisko, gdyż czasami budzi się w nim natura czarownika, ale rzadko objawia się w wilczej postaci. To dar związany bardziej z jego ludzką stroną, zazwyczaj powstrzymywany przez zdolności lykana.
Objawia się to również z określonych powodów, na przykład gdy używa swoich mocy uzdrawiania, podczas gdy Sierra uczy go, jak być z nimi bardziej skutecznym, lub kiedy ma wizje i przebłyski przyszłości. Może się też aktywować, gdy zbliża się do matki znajdującej się w swoim świetlistym stanie.
„Twoje oczy... są niebieskie”, zauważam, zmniejszając dystans między nami, by przyjrzeć się tej niemal świecącej barwie.
On marszczy brwi, kręcąc głową, by spróbować to zmienić. To daje mi jasno do zrozumienia, że nie jest świadomy tego, co się dzieje, więc domyślam się, że nie ma żadnych wizji i nic w nim samym nie wywołuje tego blasku.
„To nowość. Zwykle dzieje się to tylko wtedy, gdy moja matka jest blisko i używa swoich...”
Colton natychmiast milknie i odwraca głowę tam, gdzie patrzył wcześniej. Mruży oczy i krzywi się, a ciche warczenie wydobywa się głęboko z jego gardła niczym wibracja.
„Co to jest? Co widzisz?” Pytam, też patrząc w tamtą stronę. Moje zmysły są w pełnej gotowości, a ciało drży, bo wciąż czuję w oddali wampiry, które teraz karmią się jego nagłym wybuchem wrogości.
Wadą tego, że płynie we mnie część wampirzej krwi, jest to, że odkąd otworzyłam się na swoje dary, zawsze czuję ich obecność. To uczucie, zmieszane z emocjami mojego partnera, przyprawia mnie o mdłości i osłabienie.
„To czarownica. Chodźmy, ruszaj się! Dogonimy stado. Nie powinniśmy tu zostawać sami; muszę cię chronić.” Słowa Coltona są ciężkie, pełne gniewu, ale też zmartwienia. Nigdy nie ryzykuje, jeśli chodzi o moje bezpieczeństwo, i zdecydowanie bywa nadopiekuńczy.
Nie kłócę się, lecz ufając jego instynktowi, odwracam się i pędzę jak wiatr w kierunku, z którego przyszliśmy.
Czuję go tuż za mną, zaledwie kilka kroków dalej, chociaż wiem, że w sprincie jest ode mnie szybszy. Zostaje z tyłu na wypadek, gdyby śledziło nas to coś, co on tam wyczuł, bo nigdy nie przestaje mnie chronić.
Nie żebym tego potrzebowała; jeśli chodzi o moce, Colton czasami potrzebuje, żebym to ja opiekowała się nim.
Gdy z biegiem miesięcy moje dary rosły, a ja zaczęłam je doskonalić, odkryłam, jak potężna mogę być.
Było to prawie jak zanurzenie się w ciepłej kąpieli po długim, ciężkim dniu: uwalniało mnie to i dodawało sił.
Od pierwszych chwil uwolnienia moich darów nauczyłam się ich używać niczym zapomnianego wspomnienia, i nawet on przyznał, że czasami bywam o wiele bardziej pomocna niż on.
Coltonowi jednak trudniej radzić sobie z darami czarownika; były tak długo tłumione i są tak sprzeczne z tym, jak go wychowano.
On jest wojownikiem i bojownikiem, podczas gdy jego strona czarownika każe mu uzdrawiać, pielęgnować i troszczyć się – zupełnie jak jego matka – oraz unikać konfliktów. Jest to tak bardzo sprzeczne z tym, kim jest.
Czasami ma wizje i sny, których nie potrafi odróżnić od fantazji czy rzeczywistości, próbując zrozumieć ich znaczenie i to, co ma z nimi zrobić.
Frustruje go to na tak wielu płaszczyznach, ponieważ jest facetem, który lubi mieć odpowiedzi na wszystkie życiowe problemy. Nienawidzi łamigłówek i szukania sensu w niejasnych obrazach.
Sierra pracuje nad rozwojem tej zdolności, ale czasami Colton jest zbyt porywczy, by usiąść spokojnie i skupić się na swojej pokojowej stronie na tyle długo, by coś z tym zrobić.
Biegniemy z powrotem te kilka mil, które pokonaliśmy podczas polowania, aż na wzgórzu przed nami ukazuje się domostwo wznoszące się nad koronami drzew niczym bezpieczna przystań. Nie zwalniamy, czując obecność innych, którzy gromadzą się wokół, gdy wracamy do naszego schronienia.
„Dlaczego mieliby mieć tu czarownicę?” Pytam niewinnie, gdy zwalniamy do kłusa i wkraczamy na polanę tuż przed wejściem do nowej wioski, którą zbudowaliśmy wokół domostwa i za nim, by pomieścić nasze stado.
Mamy za sobą kilka pracowitych miesięcy tworzenia odpowiedniego siedliska dla naszego rosnącego stada, a kiedy za wysokim ogrodzeniem ukazują się domy, uspokajam się i zwalniam do stępa.
Znajdujemy się w granicach naszego azylu i jesteśmy na tyle blisko, że inne patrole stada krążą już po okolicy, więc nie musimy dłużej oglądać się za siebie.
„Słyszałaś moją matkę; mówiła nam, że niektóre czarownice połączyły siły z wampirami w tej walce i były wręcz zachwycone wizją upadku wilków, a niektóre czują się przez nas pokrzywdzone.”
„Wydaje mi się, że to pierwsza z nich, która pojawiła się, by udowodnić jej rację. Przez miesiące sporadycznych ataków nigdy im się nie udawało, więc może myślą, że czarownica po ich stronie da im przewagę, zwłaszcza że ich broń jest teraz prawie bezużyteczna.”
Nie odpowiadam, gdy przez żołądek przeszywa mnie chłód, a ja spoglądam w gęstą ciemność i próbuję wyczuć cokolwiek za linią drzew.
Nic tam nie ma; nie poszli za nami z powrotem, ale niepokój, który wyczułam wcześniej, nadal się utrzymuje i to tak, jakby ktoś nas obserwował.
Drżę z lekkiego strachu na myśl o tym, co może tam być, starając się opanować umysł, by nie wyobrażał sobie najgorszego.
„Nie rób tego!” Colton szturcha moją twarz nosem, czytając w moich myślach, odpychając mnie od miejsca, w które się wpatruję, i przerywając mój tok myślenia.
„Wejdźmy do środka i się przebierzmy, umyjmy i zjemy. Na razie o tym zapomnij, a rano porozmawiamy z moją mamą. W tych granicach jesteśmy bezpieczni nawet przed czarownicami.”
Jego ton mówi mi, że on też martwi się tym, co wyczuliśmy na zewnątrz, ale zachowuje się po swojemu: niezłomny, władczy i sprawiający wrażenie, jakby nic go nie ruszało.
Ignoruje bieżący problem i odkłada go do czasu, aż zjemy i się wyśpimy, bo wiem, że to wtedy Coltonowi myśli się najlepiej. Zwykle budzi się o świcie i wykorzystuje poranną ciszę, by wszystko sobie poukładać. „Wszyscy jesteśmy zmęczeni, a i tak już prawie ranek.”
„Tak jest, chica. Zrób, co mówi mężczyzna! Umieram z głodu; spędziliśmy tu na zewnątrz połowę nocy, więc potrzebuję jedzenia i snu!” Meadow wkracza na polanę i przypadkiem podsłuchuje naszą rozmowę przez więź, ponieważ nie zabezpieczyliśmy jej do naszego prywatnego, partnerskiego poziomu.
Szturcha mnie swoim gładkim, brązowym, futrzanym ciałem.
W postaci wilka Meadow dziwnie przypomina swoją ludzką formę. Jest smukła, lecz z krągłościami, ma gładkie futro, a jej skośne, bursztynowe oczy jakoś świetnie pasują do jej twarzy, co sprawia, że jest atrakcyjną lykanką.
Nie jest tak duża jak samce, ale jest za to szybka i zaciekła, a mimo smukłej budowy widziałam, jak sieje zniszczenie, nie mierzwiąc przy tym nawet futra.
Wiedza o tym, że jest w połowie zmiennokształtną, rozwiała moje pytania dotyczące jej drobnych różnic w stosunku do zwykłych wilków; różnice te są subtelne, ale zauważalne.
W cieniu pojawiają się dwa kolejne wilki i przechodzą obok nas, a ogromny, ciemny osobnik zatrzymuje się, by ocierać się o Meadow całym ciałem, po czym obciera swoją głowę o jej łeb i dotrzymuje jej kroku.
Jej partner jest równie dobrze zbudowany jak mój, z tą różnicą, że jest szary, ale tak samo surowy. Szturcha ją sugestywnie, a oni bez słowa ruszają przed siebie, na co Colton parska ze śmiechu.
Wygląda na to, że u niektórych żądza z okresu godowego wciąż trwa.
Przysuwa się do mnie, byśmy mogli iść ramię w ramię, nie tracąc fizycznego kontaktu, a ja opieram głowę na jego szyi, by dzielić z nim ciepło podczas przemierzania ostatniego odcinka trasy, relaksując się i wtulając w to jędrne ciało.
Przyjmuje część mojego ciężaru i prowadzi mnie dalej.
„Ty mi tu nie gadaj... Nie mam przez ciebie ani jednej spokojnej nocy, i to jeszcze zanim szał w ogóle się zaczął.”
Śmieję się i szybko go liżę. Moje zwinne uderzenie trafia w dolną część jego szczęki.
„Co mogę na to powiedzieć? Moja partnerka jest dziką kocicą i całkowicie nie można jej się oprzeć! Jestem alfą, nie mogę dać się prześcignąć w kwestii testosteronu i napalenia, kochanie.” Colton jest przemądrzały, ale ma rację.
Wiem, że mówi poważnie, ale to wciąż przyprawia mnie o rumieniec, sprawia, że się uśmiecham i czule trącam go nosem za każdym razem, gdy tak mówi, wciąż będąc w nim zbyt mocno zapatrzoną, nawet po tylu miesiącach bycia jego partnerką.
Szał okazał się czystym obłędem; uderzył zaledwie trzy tygodnie po tym, jak zostaliśmy partnerami, a ja niemal odchodziłam od zmysłów z pragnienia połączenia się z nim jakieś pięćdziesiąt razy na dzień.
Nigdy nie zdawałam sobie sprawy, jak silne pożądanie rośnie po nawiązaniu więzi – nie doświadczyłam tego szału przed przemianą, co stanowiło ogromne zaskoczenie.
Do dziś nie pojmuję, jak w ogóle byliśmy w stanie wyjść z sypialni na dłużej niż trzy minuty dziennie, gdyż nic nie zdołało ugasić tego głodu ani nieokiełznanej żądzy ciągłego łączenia się.
Bez względu na to, ile razy to robiliśmy i jak wspaniale było, wszystko przynosiło tylko ułamek sekundy ulgi, a potem znów skomlałam z pożądania, by mieć go z powrotem na sobie.
Colton aż zbyt chętnie spełniał moje prośby, zważywszy, że był w jeszcze gorszym stanie niż ja; samce podobno odczuwają szał znacznie silniej, jako że ma ich skłonić do rozmnażania się i rozsiewania nasienia, by przedłużyć ród.
Na całe szczęście szał trwa ledwie dwa tygodnie i stopniowo mija wraz z końcem sezonu godowego, bo dopiero wtedy ta nasza nienasycona, szalona potrzeba, by nie opuszczać łóżka i wtulać się w niego, powoli spadała do racjonalnego poziomu.
Chociaż nie do końca, ponieważ wydaje mi się, że już nigdy nie przestanę go pożądać i potrzebować jego dotyku w każdej sekundzie każdego kolejnego dnia.
Odkąd złączyliśmy się tyle miesięcy temu, rzadko byliśmy osobno, a ja dzięki jego miłości dojrzałam i rozkwitłam, stając się luną, o jakiej wcześniej w ogóle nie marzyłam.
Głęboko w to wierzę, że to właśnie tego potrzebowałam w życiu, by znów odnaleźć siebie i na nowo rozkwitnąć w jego pełnych czułości ramionach.
Ludzie traktują mnie z szacunkiem i miłością, a ja staję się matką dla wszystkich u boku urodzonego lidera, który pokazuje mi, jak dowodzić bez strachu.
Jako alfa zupełnie nie przypomina swojego ojca; wsłuchuje się w głos ludu i przechadza wśród mieszkańców, jakby niczym się od nich nie różnił, na dodatek osobiście angażując się w prace budowlane, na każdym kroku nadzorując szczegóły przez cały boży dzień.
Dołączamy do patroli, starając się zawsze dowiedzieć wszystkiego o chorych, o szkole, a także o problemach nękających nasze stado, i z całej siły próbując im zaradzić.
Jego matka wprawdzie jest wspaniałą mentorką, lecz staje się tu nieco nerwowa, mimo to szybko wraca do zdrowia po okresie głębokiego snu i powoli odzyskuje swoje magiczne zdolności.
Wyraziła jednak jasno swoje stanowisko, marząc o powrocie do laboratorium tam, gdzie znowu przebywa doktor, by ramię w ramię kontynuować z nim badania.
Po prostu czuje się u nas zdezorientowana, pozbawiona celu, a i też obwiniać jej za to nie mogę, wszak jej obecne życie to nie to samo, które porzuciła na czas zapadnięcia w śpiączkę.
Samo laboratorium trafiło do nas, odkąd stado Santo zdecydowało się je zostawić i powróciło w góry pod rządami swojego alfy.
Po odejściu Sierry laboratorium w niczym im nie służyło i w ogóle się nim nie interesowali, mając też świadomość, że Colton wyśle po nie kilku swoich ludzi, aby ochronić dobytek jego matki i w pełni uchronić od zniszczenia wysiłki doktora.
Colton po prostu upewnił się, czy doktor odzyska swoje miejsce pod nowym, silniejszym i dużo życzliwszym stadem, aby bezkarnie mógł wznawiać pracę nad przyszłością naszego gatunku.
Doktor od czasu do czasu wpada tu, by porozmawiać o swoich potrzebach i odkryciach oraz informować Sierrę na bieżąco. Któż by pomyślał, że w nowym świecie, w którym żyjemy, zyskamy ludzkich sojuszników?
Sierra obudziła się i zobaczyła, że jej syn dorósł i ma partnerkę, a jej mąż okazał się zdrajcą, który nadal więzi jej dom i zawzięcie go broni; nie była już luną stada ani też nie musiała dłużej wychowywać dzieci.
Brakowało jej autentycznego partnera, by powołać do życia kolejne potomstwo – choć z pewnością wciąż było ją na to stać w sile wieku – i z trudem przychodziło jej odnajdywanie się we współczesnym tempie naszego stada na czele z jego jazgotem.
Przez większość czasu woli zaszywać się we własnej sypialni, sporadycznie widując się z Coltonem, ze mną lub z mianowanymi do zaspokajania jej pragnień pokojówkami, znosząc jedynie przelotne wizyty doktora, wskutek czego żyje prawie jak pustelniczka w odciętym od świata zachodnim skrzydle domu.
Niegdyś zresztą uchodziło to za jej ojczysty teren, w którym nie bywała zbyt regularnie.
Dzięki niej odkryliśmy pod domostwem tajne tunele prowadzące do dawno zapomnianej apteki jej przodków – do biblioteki grymuarów i tomów ze spisaną historią, jakiej nigdy w życiu nie poznalibyśmy na własną rękę.
Pozwoliło to poszerzyć naszą wiedzę na temat mnóstwa nowych kwestii, a sam szaman był wniebowzięty, uzyskując wgląd w detale, które tak pragnął w życiu zgłębić.
Posiadłość należała do czarownic przez wiele pokoleń, ale gdy ojciec połączył się z wilczycą, stał się wyrzutkiem i musiał wraz z żoną oraz potomkiem półkrwi zamieszkać z dala stąd, niedaleko stada jego partnerki, które również ją odrzuciło.
Jego przodkowie nie mieli innych dziedziców, a to miejsce popadło w całkowite zapomnienie po tym, jak ostatni krewny ojca poległ podczas dawnych walk z wampirami.
Chociaż Sierra ten dom odziedziczyła i przez lata tu przyjeżdżała, to tak naprawdę nigdy nie było jej prawdziwe miejsce, a co więcej – trzymała go w tajemnicy przed Juanem i wykorzystywała ochronę nałożoną na te ziemie, by ustrzec je przed inwazją.
Zaklęcia te działają teraz na naszą korzyść; rzucone przed pokoleniami i na stałe osadzone w ziemi, wciąż służą do tego, by bez zaproszenia trzymać z dala istoty bez więzów krwi, w tym także i wampiry, przez co nasza bezpieczna przystań jest chroniona pod każdym względem.
Z uwagi na prawo krwi Colton mógł bez problemu wejść na teren posiadłości i zaprosić stado, co bezpowrotnie uprawomocniło jego bycie gospodarzem, dlatego nikt nie może przekroczyć wewnętrznej granicy posiadłości, dopóki jej nowy spadkobierca sam z siebie na to nie pozwoli.
Będąc czarownikiem, Colton – zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy – chroni wewnętrzne sanktuarium i utrzymuje je w bezpieczeństwie przez zwykłe odmawianie wstępu każdemu spoza stada; uruchomił bowiem zaklęcie już z chwilą, gdy po raz pierwszy postawił w tym domu stopę.
Z czasem jego matka odnowiła zaklęcie, aby obejmowało ono także wszystkich uciekinierów z gór, którym udało się do nas dotrzeć.
W praktyce oznacza to tylko tyle, że wampiry co najwyżej podchodzą do krawędzi, ale nigdy nie przenikną do wnętrza posiadłości, co według jego matki zadziała też na każdą inną istotę, której osobiście nie zaprosimy do naszego azylu.
Jest to nierozerwalna magia – tylko zaproszone przez nas stado Santo może przekroczyć wewnętrzny próg granicy na skutek tego, że Sierra dostosowała jej specyfikę pod zdecydowanie wyższy poziom precyzji działania.
„Halo, Ziemia do Lorey” – wtrąca się Colton w moje rozmyślania, a ja wybudzam się z zamyślenia akurat na widok otwierających się przed nami drzwi głównego wejścia, gdzie w domu witają nas strażnicy stada.
„Przepraszam, po prostu myślałam”. Wzdycham ciężko, ze świadomością, że niedługo będziemy mogli iść spać; po dzisiejszym, długim patrolu ze zbyt dużą ilością biegania, jestem zwyczajnie wykończona, brudna i nie mogę się już doczekać momentu położenia do łóżka.
„Ta, jasne, mniej myślenia, więcej działania. Ze swoim powolnym tempem praktycznie wlokłaś się w miejscu” – rzuca żartem i szturcha mnie swoim ciałem, przez co delikatnie tracę na chwilę równowagę.
„Przepraszam.”
Wchodzę za nim do środka, kiwając głową strażnikom w ludzkiej postaci, gdy ich mijamy, i wciąż czuję to ciepłe mrowienie na widok ich opuszczonych z szacunku dla swojej luny i alfy oczu.
Szybko podążam za Coltonem po głównych schodach na nasze piętro i wciąż nie potrafię się przyzwyczaić do faktu, że żadne samce nie patrzą mi już w oczy z wyjątkiem wybranych i godnych tego: pod-stada, moich towarzyszek, Sierry i rzecz jasna mojego samca alfy.
Pewnie z Coltonem jest tak samo i spoglądać tak może na niego tylko nieliczna garstka, a cała reszta zgina się wpół do podłogi w dowód absolutnej posłuszności, jako hołd niewerbalnie i z dziada pradziada przekazywanej tradycji, której żaden z nas nie stara się podważać.
Ponieważ wioska jest już ukończona, całe górne zachodnie piętro domostwa należy teraz wyłącznie do nas; obecnie w rezydencji mieszkamy już tylko my, podstado dowodzące, Sierra, kilku samotnych wojowników nocami patrolujących teren i parę gosposi.
Na zewnątrz strażnicy zmieniają się co kilka godzin, więc przez cały czas przemykają nam tu przed oczami różne wchodzące i wychodzące twarze.
W głównym holu przygotowaliśmy salę lekcyjną, podczas gdy wokół powstaje nowy budynek przeznaczony na przyszłe centrum edukacyjne, a oddział szpitalny wciąż działa na pierwszym piętrze.
W tym ogromnym miejscu zawsze jest jakiś ruch i wciąż coś się dzieje o każdej porze dnia, a mimo to panuje tu jakoś dziwnie cicha atmosfera – zwłaszcza w porównaniu do miesięcy sprzed budowy i zasiedlenia osady po uszy.
Colton szybko mnie wyprzedza i kiedy go doganiam, wchodząc za nim do sypialni, zastaję go już samego w wewnętrznym apartamencie w ludzkiej postaci, gdy całkiem nagi zmywa z siebie las i cały jego brud.
Na jego widok wracam do ludzkiej formy, a on po prostu powala mnie tym cudownym uśmiechem z dołeczkami i zwichrzonymi na głowie włosami, podczas gdy jego oczy odzyskują znany, ciemnobrązowy blask.
Mój przystojny i opalony latynoski kochanek dumnie staje przede mną w całej swojej perfekcji, i z tym diabelskim błyskiem w oku machinalnie przesuwa ręką po swoim kaloryferze. Jego pełne chwały wysokie i umięśnione ciało znowu sprawia, że miękną mi kolana.
„Prysznic?”
Jego bezczelny uśmieszek wywołuje i mój śmiech, bo dobrze wiem, że nie jest to zaproszenie, ale pewnego rodzaju polecenie.
„Więc ot tak sobie ulatują ci z głowy obawy o tamte kłopotliwe czarownice w lesie, a twoje myśli schodzą od razu pod prysznic? Przecież oboje doskonale wiemy, że w ogóle nie to miałeś na myśli.”
Przechodzę obok niego ostentacyjnie, jakbym absolutnie nie miała zamiaru brać z nim prysznica, by po chwili głośno pisnąć, gdy on łapie mnie od tyłu i chwyta jak księżniczkę, uwięzioną pewnie w ramionach.
„Zmartwienia mogą poczekać, a żądze prędzej czy później doprowadzą mnie do szaleństwa. Dobrze wiesz, jak bardzo jestem napalony na ciebie po przemianie i polowaniu na wampiry w lesie.”
Kiedy całuje mnie w skroń, wiem, że jakikolwiek opór jest tu daremny, zresztą wcale nie zamierzam uciekać, bo mnie też ogromnie pociąga i kręci to, co robi mój ukochany.
„Colton, przysięgam, masz dziennie jakieś pięćset powodów, żeby się na mnie nakręcać. Wczoraj wmawiałeś mi obiadowe żeberka... słońce świecące po lunchu... a dzisiaj obudziłeś się tuż przed śniadaniem napalony, wymyślając sobie jako powód wtorkowy poranek.”
Wzdycham z pobłażaniem, oplatam go ramionami i próbuję odrobinę wygodniej ułożyć się w jego władczym objęciu.
„Kochanie, czy pragnienie bycia nago ze swoją partnerką na okrągło i tak często, jak tylko się da, to coś złego? Jesteśmy przecież młodzi w porywach góra plus minus osiemdziesiąt lat.”
Śmieję się, lekko pukam go pięścią w czubek głowy i owijam mu ramiona wokół szyi. Delektuję się wyjątkowym uczuciem jego skóry przy mojej, a następnie wtulam twarz w zagłębienie jego szyi, wdychając z niej całe to obłędne dobro.
„Hmm... nie zmieniaj się.” Moje wyrzucone z impulsywną miłością zachwycone słowa wypowiedziane w drodze do łazienki były na wskroś szczere i poważne.
Przed nim nigdy nie znałam szczęścia ani tego poczucia bycia w prawdziwym domu, a rola jego partnerki przez te ostatnie miesiące spełniła wszystkie moje pragnienia i sny, o których istnieniu nawet nie wiedziałam.
„Nie miałem tego w planach. Kochasz mnie takiego, jaki jestem... a więc taki właśnie pozostanę. W końcu muszę zadbać o szczęście i dobrostan mojej uroczej luny.”
Uśmiecha się szelmowsko, jak zawsze bezczelny i rozbawiony, po czym wciąga mnie pod prysznic niby po to, by się umyć, choć zamierzamy robić wszystko, byleby tylko nie to.
