Równowaga
Autorzy
FouFou16
Lektury
114K
Rozdziały
32
Sebastian jest nienaganny, dumny i święcie przekonany, że dopuszczenie kogokolwiek blisko siebie to prosta droga do porażki. Jedno lekkomyślne kłamstwo, mające uspokoić jego matkę, nagle wiąże go z Sophią – kobietą, której szczerość uderza mocniej niż jakakolwiek prawda, przed którą dotąd uciekał. Ich udawany związek zaczyna się jako prosty plan, ale każda wspólna chwila drąży kolejną szczelinę w jego idealnej zbroi. Sophia nie zamierza go naprawiać – po prostu odmawia okłamywania własnego serca.
Gdy iskry stają się prawdziwe, dawne rany dają o sobie znać, a oboje muszą zdecydować, czy skok w stronę czegoś czułego jest wart ryzyka. Pod warstwą żaru i uporu zaczyna rozkwitać rzadkie porozumienie.
Rozdział 1: Kiedy Zeus odbiera niebiosa
SEBASTIAN
Na dźwięk zamykających się za nią drzwi, w końcu wypuściłem powietrze. Czułem ulgę, słysząc stukot tych szpilek oddalających się od mojego mieszkania. To była kolejna koszmarna ustawiona randka, do której zmusiła mnie matka.
Od miesięcy organizowała te tak zwane „służbowe kolacje”. Pomagała jej w tym moja entuzjastyczna sekretarka. Obie ewidentnie połączyły siły i knuły za moimi plecami.
Dzisiejszą kandydatką była Veronica. To córka bardzo ważnego wspólnika biznesowego, którą gorąco mi polecano. Skoro potrzebowała aż takiej reklamy, to towar musiał być wadliwy albo tani. I cholerę, miałem rację!
Po kolacji, która zdawała się nie mieć końca, zacząłem się zastanawiać, dlaczego w ogóle zgadzam się na te… „spotkania”. Veronica była strasznie płytka i pusta. Każda rozmowa sprowadzała się do pieniędzy, firmy jej ojca albo obgadywania naszych wspólnych znajomych. Szybko stało się boleśnie jasne, że nie ma w niej żadnej głębi. Nie było w niej nic do odkrycia.
Brak jakiejkolwiek nici porozumienia.
Była niezaprzeczalnie piękna, ale im dłużej siedziałem naprzeciwko niej, tym mniej to dostrzegałem. Oczywiście zamówiła sałatkę z komosy ryżowej. Zrobiła to jak każda inna pretensjonalna kobieta, która na pierwszej randce próbuje zaimponować facetowi swoim rzekomo „zdrowym stylem życia”. Dziesięć minut później pochyliła się nad stołem i zaczęła wyjadać resztki z mojego talerza.
„Nie rozumiem tego!”, zaśmiała się, grzebiąc widelcem w moim jedzeniu. „Twoje smakuje o wiele lepiej”.
Patrzyłem, jak przeżuwa. Łapczywie. To było dziwnie odpychające.
„Może to dlatego, że przesiąkło twoim smakiem”, kontynuowała, oblizując wargi. To było jakimś cudem jeszcze bardziej obrzydliwe niż samo wyjadanie z mojego talerza.
Kiedy w końcu odsunęła mój pusty talerz, zapłaciłem rachunek. Powiedziałem jej, że wracam do domu, bo muszę wcześnie wstać. Zdecydowałem, że widziałem już wystarczająco dużo.
„Daj spokój”, powiedziała. Pogłaskała mnie po ramieniu swoimi ostrymi paznokciami, od czego przeszły mnie dreszcze. „Możemy wyskoczyć na szybkiego drinka gdzieś, gdzie będzie bardziej intymnie. Może do ciebie”.
Zaproponowała to, chociaż alkohol był ewidentnie ostatnią rzeczą, o jakiej myślała.
Ktoś mógłby zapytać, dlaczego po prostu nie odmówiłem i nie zakończyłem wieczoru. Zwłaszcza że tak bardzo mnie nudziła. Cóż… potrzeby mężczyzny nie zawsze idą w parze ze szczerym zainteresowaniem. I całe szczęście, bo gdyby tak było, to nigdy bym nie zaliczył.
Minęło sporo czasu, odkąd poczułem do jakiejkolwiek kobiety choćby najmniejsze emocjonalne przyciąganie. Dlatego bez większego poczucia winy przyzwyczaiłem się do używania ich jako obiektów do rozładowania napięcia seksualnego.
Ale w sekundzie, w której kończyłem, chciałem być pieprzonym Houdinim. Chciałem, żeby zniknęły bez kolejnego słowa czy dotyku. Aż trudno uwierzyć, że moja mama naprawdę uznała tę dziewczynę za materiał na partnerkę. Co za żart.
Wyglądała przyzwoicie tylko z zewnątrz i spełniała wszystkie standardowe wymagania, co mogło zmylić moją matkę. Była jednak tak śliska i zapatrzona w siebie, nawet podczas seksu, że miałem problem z dojściem, chociaż pieprzyłem ją do nieprzytomności dłużej, niż bym chciał.
Jej idealne kształty, podkreślone seksowną, markową bielizną, nie mogły ukryć brudu w jej duszy. Nie pomogły też drogie perfumy. Nie zrozumcie mnie źle. Nie przepadam za cnotkami, ale ona wcale nie była wolnym duchem. Była tanim duchem, strasznie płytkim i sztucznym.
To ten typ, po którym zostaje w ustach paskudny smak, a następnego ranka męczy cię ciężki kac.
Już dawno temu odpuściłem sobie kobiety. Jeśli były miłe w środku, to z zewnątrz okazywały się brzydkie. Brzydkie według moich standardów i gustu, a nie tak w ogóle. Zdaję sobie sprawę, że sam nie jestem święty. To jednak nie zmienia moich wymagań.
Wiedziałem, czego oczekuję od kobiety i nie zamierzałem zadowalać się niczym gorszym. Nawet gdyby to oznaczało, że zostanę singlem do końca życia. Co w sumie… brzmiało całkiem nieźle!
Następnego dnia po prostu zablokowałem jej numer, bo w kółko do mnie dzwoniła i pisała. Jak chce, to niech idzie poskarżyć się tatusiowi. Naprawdę żałowałem, że jednak zaciągnąłem ją do łóżka. Seks z nią nie był wart więcej niż pieprzenie własnej ręki.
Musiałem porozmawiać z matką. Jej ostatnia obsesja na punkcie swatania mnie z jakąś kobietą musiała się skończyć. Do kurwy nędzy, byłem dorosłym facetem. Nie chciałem jej denerwować ani ranić, niszcząc jej marzenie o moim ustatkowaniu się. Problem w tym, że zupełnie nie widziałem siebie w takiej roli.
Wsiadłem w samochód i pojechałem do domku moich rodziców. Mieliśmy z braćmi tradycję, by raz w miesiącu spotykać się w domku nad jeziorem, w którym dorastaliśmy. Spędzaliśmy ten dzień razem, żeby zacieśniać więzi. Kiedyś to była świetna zabawa, ale ostatnio zamieniało się to w torturę.
Obaj moi bracia, z których jeden był ode mnie młodszy, mieli już żony i dzieci. Naturalnie więc traktowano mnie jak typowe, problematyczne środkowe dziecko. Dziecko z problemami w związkach i kłopotami z zaangażowaniem, które każdy chciał naprawić. A kto powiedział, że w ogóle potrzebuję naprawy?
Dzisiejszy dzień był szczególnie trudny. Moja mama przeszła do pełnej ofensywy i atakowała przy każdej nadarzającej się okazji.
„Wiesz, że Veronica dzwoniła do mnie z płaczem?”, zganiła mnie mama.
„Och, ciekawe dlaczego. Co mogło pójść nie tak z takim niewinnym aniołkiem?”, zakpiłem.
Moi bracia wybuchnęli śmiechem, a Liam, najmłodszy z nas, zdołał się nawet zakrztusić pyszną zupą, którą ugotowała mama. Wcześniej opowiedziałem im o tej koszmarnej nocy z Veronicą. Nie pominąłem żadnych pikantnych szczegółów zagrywek, których próbowała. To było ewidentnie zbyt wiele do przełknięcia dla mojego rodzeństwa.
Luźno sobie rozmawialiśmy i nadrabialiśmy zaległości, gdy mój młodszy brat nagle odszedł z uśmiechem na twarzy. Chwilę później wrócił, trzymając butelkę dobrego, starego burbona ze znanej kolekcji mojego taty. Anthony, mój starszy brat, również miał wielki uśmiech przyklejony do twarzy. On ewidentnie wiedział, o co w tym wszystkim chodzi.
„Dobra, wygadaj się wreszcie”, poprosiła mama poważnym tonem.
„To jeden z moich najlepszych trunków, więc oby to było coś dobrego, synu”, powiedział tata, uśmiechając się półgębkiem.
„Więęęc… czekają mnie dwie wspaniałe nowiny!”, powiedział Liam wesołym głosem. „Spodziewamy się dziecka”, oznajmił, a jego oczy błyszczały ze szczęścia.
„Aaaa, dziecko! I…?”, zachęciła go mama piskliwym głosem. Ledwie potrafiła opanować ekscytację, a jej twarz wyglądała, jakby miała zaraz eksplodować z radości.
„I… spodziewamy się dziecka”, powtórzył.
„Nie jesteś trochę za młody na Alzheimera?”, zażartowałem.
Moja mama nagle wzięła głęboki wdech i krzyknęła z ekscytacji, klaszcząc w dłonie. „Będziecie mieli bliźniaki!”
Uśmiech na tej jego pełnej samozadowolenia twarzy był bezcenny. Po prostu super. Spodziewałem się tego komentarza lada chwila, gdzieś pomiędzy poklepywaniem po plecach a uściskami. Wiedziałem, że to nastąpi…
„Sebastian!”
Tak. A nie mówiłem? I wiedziałem, że to jeszcze nie koniec.
„Kiedy nadejdzie dzień, w którym usłyszymy tak wspaniałe wieści z twoich ust?”, wytknęła z rozczarowaniem.
„Kiedy Zeus odbierze niebiosa!”, zażartowałem, a jej twarz zrzedła z rozczarowania. „Nigdy, mamo!”, odpowiedziałem szczerze. Byłem zirytowany i wcale nie próbowałem tego ukrywać. „Nie zrozum mnie źle, bracie. Cieszę się twoim szczęściem, ale po prostu nie widzę, żeby mnie kiedykolwiek spotkało coś takiego”.
Moja mama usiadła na leżaku i ukryła twarz w dłoniach. Czyżby płakała?
„Kochanie?” Mój tata położył swoją szorstką dłoń na tyle jej głowy w pocieszający sposób. Wyglądał na zmartwionego.
„Och, daj spokój, mamo! Nie rób z tego wielkiej afery. Nie każdy marzy o ślubie i dzieciach. Jestem odnoszącym sukcesy, niesamowicie przystojnym i wspaniałym synem. Czego więcej matka może wymagać od swojego dziecka?”, próbowałem obrócić to w żart, poruszając brwiami i uśmiechając się z samozadowoleniem.
„Rodzina jest najważniejsza. Jeśli rezygnujesz z największego daru, jaki życie może zaoferować mężczyźnie, to znaczy, że żyłeś na próżno!”, powiedział tata. Brzmiał na rozczarowanego i był śmiertelnie poważny. Moja mama nawet nie zareagowała na moją ewidentnie nieudaną próbę rozładowania sytuacji żartem.
Świetnie. Teraz mój tata też wciągnął się w ten szał ustatkowania się, który opanował moją matkę przez kilka ostatnich miesięcy. Nigdy do niczego mnie nie zmuszał, więc to było z jego strony całkowicie niespodziewane.
Próbowałem przemówić im do rozsądku. Tłumaczyłem, że moje życie jest idealne takie, jakie jest. Sam nie wiedziałem, kogo bardziej próbuję przekonać – ich czy siebie. Zrzedła mi mina, gdy to do mnie dotarło. Nieważne, jak bardzo próbowałem temu zaprzeczać, prawda była taka, że czułem się rozczarowany tym, jak potoczyło się moje życie. Przynajmniej jeśli chodziło o kobiety i związki.
Nie zawsze taki byłem. Kiedyś wierzyłem, że może kiedyś znajdę miłość, jeśli będę ciężko pracował i odniosę sukces. Myślałem, że w ten sposób przyciągnę ciekawsze, bardziej ambitne i mądre kobiety. Co za złudzenie. Przecież moi bracia byli wyjątkiem, a nie regułą. Moi rodzice z kolei pochodzili z zupełnie innej epoki.
Prawdziwa miłość? Istniała tylko w komediach romantycznych i powieściach.
Po kolejnych dyskusjach i kłótniach na ten temat opuściłem domek. Byłem wściekły, że tym razem żaden z braci mnie nie poparł. Jako rodzina byliśmy ze sobą bardzo zżyci i teoretycznie powinni stanąć po mojej stronie. Zwłaszcza po wszystkich pikantnych szczegółach mojego życia seksualnego, którymi się z nimi podzieliłem.
Zaraz… czy oni w ogóle uprawiali jeszcze seks? Żaden z nich o tym nie mówił. Zawsze gadali tylko o pracy, dzieciach i wszystkim, co dotyczyło ich sielskiego życia w stylu Domku na prerii.
Ten najmłodszy ewidentnie uprawiał seks. Sądziłem jednak, że po tym, jak do ich codziennej rutyny dołączą dwie kolejne płacząco-srające maszyny, nie starczy im już czasu na nic poza pieluchami i obowiązkami. Boże! Trójka dzieci! Jak oni sobie poradzą? Biedny Liam.
Bardzo się cieszyłem, że jestem singlem. Przysiągłem sobie, że nigdy nie pozwolę, by jakakolwiek kobieta zrobiła mi coś takiego.
