Odwrócone role Książka 3
Autorzy
Ivana Vanessa Jameson
Lektury
73.3K
Rozdziały
30
W świecie, w którym ludzie i wilkołaki żyją w niepewnym pokoju, Lucy zostaje wciągnięta w politykę i niebezpieczeństwa terytorium likanów po niszczycielskiej wojnie. Żyjąc pod ochroną króla likanów, Alexandra, Lucy musi zmierzyć się z zagrożeniami zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz watahy. Z przyjaciółmi u boku staje w obliczu zdrady, mrocznej magii i trudów związanych z noszeniem pod sercem hybrydowego dziecka. Czy miłość Lucy i Alexandra wystarczy, by zjednoczyć ich światy i ochronić ich wspólną przyszłość?
Rozdział 1
Księga 3: Miłość i wojna
LUCY
To szalone, jak świat może się zmienić w mgnieniu oka. Czułam się, jakbym stanęła w miejscu, a cały świat poruszał się beze mnie.
Niczego nie rozumiałam. Wiedziałam tylko, że z królem lykanów nie da się wygrać. Siedziałam cicho obok niego, gdy prowadził powojenne spotkanie.
Moi przyjaciele milczeli, obserwując mnie w tłumie, siedzącą o kilka metrów od głównego stołu, przy którym siedzieli przywódcy.
„Straciliśmy ponad tysiąc ludzi, królu. Żaden z chłopców, którzy dopiero co osiągnęli pełnoletność, nie chce dołączyć do wojowników po tym wszystkim, co się wydarzyło” powiedział Vladimir ze zmarszczonym czołem.
Alexander przyglądał mu się uważnie z poważną miną. „Zwerbuj ich wszystkich. Nie mają wyboru. Czy to wszystko?” zapytał Vladimira.
Vladimir wyglądał na nieco zaskoczonego odpowiedzią króla, ale nie kwestionował jego decyzji.
„Wielu naszych ludzi jest teraz bezdomnych. Większość domów w pobliżu granic została zniszczona i nawet gdybyśmy zbudowali im nowe, nie czuliby się w nich bezpiecznie. Krążą plotki, że banshee wciąż są w pobliżu”.
„Odbuduj domy w pobliżu granic i zwiększ liczbę patroli granicznych. Upewnij się, że w tym obszarze przebywa więcej wojowników.
Wsadzamy do klatek każdego, kto piśnie słowo o banshee, a potem pozwalamy mu tam gnić publicznie, podczas gdy reszta świata będzie patrzeć” powiedział król bez cienia litości.
Chciałam się wtrącić i powiedzieć mu, jak ekstremalna była ta kara, ale zdecydowałam, że wyrządziłam już wystarczająco dużo szkód. Żadne z tych stworzeń nie chciałoby mnie teraz słuchać. Nie po tym wszystkim, co zrobiłam.
Byłam zszokowana, że ich król wciąż mnie chroni. Może więź partnerska była silniejsza niż myślałam.
Nie umknął mojej uwadze sposób, w jaki Karen gapiła się na mnie przez cały czas. Wyglądało to tak, jakby wszyscy rudzi mieli coś do mnie.
„A co zrobimy z nimi? Ludzie zaczynają zadawać pytania”, zapytała Alexa.
Wszyscy nagle spojrzeli na mnie, a ja miałam ochotę zniknąć.
„Mogą zostać, jeśli chcą. Wygląda na to, że dzięki nim moja towarzyszka jest szczęśliwa i czuje się komfortowo. Jeśli chcą odejść, nikt ich nie powstrzyma. Towarzyszka zostaje ze mną. Bez dyskusji” odpowiedział spokojnie Alexander.
Nie wydawała się zadowolona z tej odpowiedzi. „Po tych wszystkich kłopotach, które spowodowała? Nie widzisz, jak to na ciebie wpłynie?”
„Której części «bez dyskusji»” nie zrozumiałaś?” Zwęził na nią oczy.
Nic nie powiedziała. Kto miałby odwagę debatować z królem?
Spojrzałam na wszystkich. Nie wyglądali na zadowolonych z decyzji Alexandra. W ogóle mnie nie lubili i nie winiłam ich za to. W tej chwili sama nie lubiłam siebie.
Nie wiedziałam, dlaczego Alexander był… nie powiedziałabym miły, ale był teraz dobry dla mnie i moich przyjaciół. Po tym wszystkim spodziewałam się, że wykopie nas ze swojego terytorium.
Ta sytuacja była dla mnie dziwna. Nie wiedziałam, czy powinnam się cieszyć, czy bać.
Po spotkaniu miałam okazję usiąść z przyjaciółmi, podczas gdy on zajął się innymi sprawami swojego stada. Wszyscy siedzieliśmy cicho, podczas gdy bliźniaki bawiły się swoimi zabawkami.
„Co się stało? Myślałam, że uciekliście” powiedziałam ze zmarszczonym czołem.
Marcia potarła głowę. „Około ośmiu wojowników złapało nas, zanim zdążyliśmy dobiec. Nazwałabym to szczęściem, bo to miejsce roiło się od tych banshee. Gdyby nie ci wojownicy, moglibyśmy zginąć”.
Serce mi zamarło, gdy to usłyszałam. Czułam się głupio, że pozwoliłam im odejść samym.
Nie wiedziałam, co bym zrobiła, gdyby coś im się stało. Straciliśmy już jednego przyjaciela, a utrata kogokolwiek innego by mnie zabiła.
Rzygać mi się chciało na samą myśl o tym wszystkim, przez co przesz¬am i o ludziach, których straciłam.
Westchnęłam. „Tak mi przykro. Powinnam być tam z wami”.
Amara potrząsnęła głową. „Nie, byłaś przy nas przez cały ten cholerny czas, Lucy. Nie musisz czuć się z tym źle”.
„Poza tym z królem byłaś bezpieczniejsza. Przyznaję, że wszystko, co się wydarzyło, miało swój powód” dodała Marcia.
Persius uśmiechnął się do mnie. „Nie musisz niańczyć nas wszystkich, kochanie. Zresztą, to już przeszłość. Jak twoja noga? Jak się czujesz?”
Szczerze mówiąc, nie wiedziałam, jak się czuję. Myśląc o tym teraz, całe moje ciało było obolałe i bardzo zmęczone.
Skurcze ustąpiły, ale nadal byłam wyczerpana, a najbardziej martwiło mnie to, że nigdy wcześniej nie czułam się wyczerpana do tego stopnia.
„Lucy? Wszystko w porządku? Wyglądasz na zmartwioną” powiedziała Amara z troską.
Uśmiechnęłam się do nich. „Nie, nie martwcie się. Nic mi nie jest. Jestem tylko trochę zmęczona, ale z drugiej strony zawsze jestem zmęczona”.
Śmiali się.
„Zawsze to mało powiedziane” skomentował Hakim z uśmiechem na twarzy.
„Zamknij się” zaśmiałam się, przewracając oczami. „Myśleliście o tym, co powiedział ich król… o pozostaniu?” zapytałam, a uśmiechy wszystkich nagle opadły.
„Czuję, że jesteśmy tu o wiele bezpieczniejsi niż tam i szczerze mówiąc, bliźniaki są tu szczęśliwsze. Potrzebują stabilizacji, a to wydaje się być dla nich odpowiednim miejscem” powiedziała szczerze Marcia.
Nie spodziewałam się, że będzie chciała zostać, ale to mnie ucieszyło. Poza tym miała rację. Ja też nie chciałam tego przyznać, ale to wydawało mi się teraz najbezpieczniejszym miejscem dla nas.
Persius nucił. „To prawda. Do bani, ale mamy tu jedzenie. Mamy gdzie spać, a oni mają tu prawdziwe ludzkie dzieci, którymi się opiekują. Bliźniaki mogą się zaprzyjaźnić i chodzić do szkoły”.
„Dopóki tu jesteś, Lu, nigdzie się nie wybieram” powiedziała Amara.
Uśmiechnęłam się, ponieważ cieszyłam się, że moi przyjaciele zostaną ze mną. Jednak uśmiech natychmiast zniknął, gdy odezwał się Trevor.
„Ja nie mogę tu zostać… Wyjeżdżam wczesnym popołudniem. Mam kilka spraw, którymi muszę się zająć i nad którymi muszę popracować” powiedział z kamienną twarzą.
Nikt tego nie kwestionował. Wiele przeszedł i nie winiłam go za to, że chciał odejść. To miejsce miało dla niego zbyt wiele złych wspomnień.
Było mi smutno, że chciał odejść, ale wszyscy musieliśmy to zaakceptować – zwłaszcza jeśli ta decyzja miała go uszczęśliwić.
