Galatea Logo
ListyPomoc
Wilkołaki i zmiennokształtni
Mafia
Romans z miliarderem
Romans z dręczycielem
Powolnie rozwijający się romans
Od wrogów do kochanków
Romans paranormalny
Przeznaczeni sobie partnerzy
Historie sportowe
Powieści dziejące się na uniwersytecie
Historie o drugiej szansie
Zobacz wszystkie kategorie
Ocena 4,6 w App Store
Regulamin korzystania z usługiPrywatnośćPrawo do odstąpienia od umowyNota prawna
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Wilkołaki i zmiennokształtni
Mafia
Romans z miliarderem
Romans z dręczycielem
Powolnie rozwijający się romans
Od wrogów do kochanków
Romans paranormalny
Przeznaczeni sobie partnerzy
Historie sportowe
Powieści dziejące się na uniwersytecie
Historie o drugiej szansie
Zobacz wszystkie kategorie
Cover image for Nadchodzi czerń 3: Na zawsze czarny

Nadchodzi czerń 3: Na zawsze czarny

Autorzy
D. P. Mendes-Kelly
Lektury
15.8K
Rozdziały
37
Autorzy
D. P. Mendes-Kelly
Lektury
15.8K
Rozdziały
37
⚔️Akcja i przygoda👱🏽‍♀️Nastolatki💪🏻Obrońca👩🏼‍🏫Nauczyciele🐺Wilkołaki i zmiennokształtni🧚🏼‍♂️Wróżki🧙‍♂️Paranormalne i fantasy💪SIlne kobiety👑Rodzina królewska i arystokraci🍷Dorosłe życie🕵🏻‍♂️Detektywi🏳️‍🌈LGBTQ🐺Paranormaline

Wychodzę z lasu do świata, którego nie znam. Jest rok 2025. Byłam zaginiona przez czterdzieści lat. Moje włosy są białe. Moje życie to opowieść o duchach. Nadchodzi coś złego. Mój zaginiony kochanek woła mnie z cienia. Czy zdołam odnaleźć drogę do domu?

Rozdział 1: Wędrowiec w deszczu

ROBERTA

Deszcz właściwie nie padał z nieba, on pojawiał się znikąd w powietrzu. Czułam się tak, jakby ktoś wywrócił wszechświat do góry nogami i wylał z niego każdą zimną, mokrą myśl. Woda z ogromną siłą uderzała w drzewa. Krople żądliły moją skórę jak rój szklanych pszczół.
Wyłoniłam się z tego szarego chaosu na chwiejnych nogach.
Oparłam się o pień dębu, wbijając palce głęboko w mokrą korę. Twardość drzewa była dla mnie szokiem, wręcz fizycznym ciosem dla moich zmysłów. Drewno pod moją dłonią wydawało się zbyt prawdziwe i zbyt ciężkie. Różniło się to od zmiennych i niebezpiecznych powierzchni w miejscu, z którego właśnie uciekłam. Wzięłam oddech, który przypominał garść żwiru w moich płucach. Był ostry, zimny i bez wątpienia prawdziwy.
Moje włosy były niesamowicie mokre i ciężkie. Przylegały do mojej twarzy niczym splątana zasłona. Odrzuciłam je do tyłu. Kiedy to zrobiłam, poczułam w ciele nagły wstrząs przypominający uderzenie prądu.
Były całkowicie białe.
Nie miały głębokiego, czarnego koloru, jak zawsze. Były jasnobiałe, niczym światło księżyca. Gapiłam się na kosmyki, wstrzymując oddech. Jak długo to trwało? Zmusiłam swój umysł do pracy. Walczyłam z mgłą, która próbowała odebrać mi jasność myślenia. Nie byłam tylko kobietą zagubioną w burzy. Znów byłam detektywem na miejscu zbrodni. Oceń sytuację. Wyznacz swój cel.
Moje cele były proste. Musiałam uniknąć złapania, a potem znaleźć drogę powrotną do Antona. Nie mogłam pozwolić, by jego obietnica stała się słowami pożegnania. Musiałam do niego wrócić, by go uratować. Nie mogłam tego zrobić, wykrwawiając się w błocie.
Głośny trzask echem rozszedł się między drzewami. Może to była złamana gałąź. A może to był krok tej istoty, która ścigała mnie od samej polany. Odwróciłam się, a moje serce biło jak oszalałe.
Nie było tam niczego. Widziałam tylko cienie, które zdawały się żyć własnym życiem.
Mimo to czułam czyjąś obecność. Przypominało to resztki ciepła na krześle, z którego przed chwilą wstał ktoś, kto nie chciał być zauważony. Śledzono mnie aż na sam skraj tego świata. Wymknęłam się w ostatniej chwili, uciekając przed pewną śmiercią.
„Kto tam jest?” Mój głos był chrypliwą, zardzewiałą rzeczą. Burza porwała moje słowa i rozniosła je w powietrzu.
W głowie mignęło mi wspomnienie, bolesne jak błysk flesza. Poczułam dłoń ściskającą moją rękę – to był Anton. Wciąż czułam szorstką skórę na jego dłoni i jej desperackie gorąco. Przypomniałam sobie drzwi wyrzeźbione z mroku i światła. Przypomniałam sobie korytarz pełen wyjącego wiatru.
Znajdę cię – obiecał jego głos. A potem poczułam pchnięcie.
Wspomnienie prysło. Nie miałam czasu na strach. Miałam misję do wykonania. Potrzebowałam świata, który stał w miejscu. Wlokłam się przed siebie, wychodząc z lasu. Moja cienka, biała sukienka przylegała do mnie jak druga skóra, zrobiona z lodu. Przez zamazany obraz deszczu dojrzałam żółtą plamę.
To była lampa nad werandą.
Światło było ciepłe, stabilne i cudownie ludzkie. Zamrugałam mocno. Byłam pewna, że obraz rozpadnie się w srebrny pył, ale światło nie zniknęło. Było uparte. Było zwyczajne. Było piękne.
Każdy krok w stronę budynku był walką z grawitacją, która wydawała się o wiele za ciężka. Był to niski, ceglany posterunek. Deszcz zasłaniał jego szyld. Drzwi miały matowe szkło. Było to miejsce pełne papierkowej roboty i znudzonych mężczyzn.
Przycisnęłam drżącą dłoń do szyby. Zimno pomogło mi się uspokoić. Przywróciło mnie do rzeczywistości, do świata podatków i rozkładów jazdy autobusów. Moje odbicie lekko falowało. Wyglądałam jak obca osoba, z zapadniętymi oczami i włosami w kolorze martwej gwiazdy.
Wewnątrz poruszył się jakiś cień. Ktoś się zbliżał.
Skup się – powiedziałam sobie. Nie pozwól, by uznali cię za wariatkę. Muszą cię wysłuchać, jeśli chcesz do niego wrócić.
„Proszę…” – wyszeptałam. Błagałam budynek, a może mężczyznę, którego dłoń straciłam w ciemnościach.
Z lasu za moimi plecami dobiegł mnie dźwięk. Był cichy, cierpliwy i bez wątpienia głodny.
Drzwi się otworzyły. Ktoś głośno sapnął. Czyjeś dłonie wyciągnęły się, by mnie złapać, zanim upadłam na kafelki.
***
Uderzyło we mnie ciepłe powietrze. Pachniało w nim starą kawą i mocnym płynem do mycia podłóg. Słabe światła bzyczały pod sufitem. Ten ostry, sterylny dźwięk sprawiał, że zgrzytałam zębami.
Patrzył na mnie mężczyzna w mundurze, mający około pięćdziesięciu lat. Jego twarz była polem bitwy między zawodowym spokojem a prawdziwym szokiem. „O… Boże. Nic pani nie jest?”
Zrobił krok w bok i wprowadził mnie do środka. Podłoga była zimna. Na szczęście kafelki wydawały się twarde pod moimi bosymi stopami. Nie próbowały oddychać, gdy na nie stawałam.
„Proszę usiąść. Jest pani cała sina, kochana. Musi być pani potwornie zimno”.
Pomógł mi usiąść na porysowanym, plastikowym krześle. Z zaplecza wyszedł młodszy policjant, a jego wyraz twarzy zmienił się z irytacji w przerażenie.
„Znalazłem ją w drzwiach” – mruknął starszy z nich.
Młodszy zniknął na chwilę i wrócił ze zniszczonym, wełnianym kocem. Owinął nim moje ramiona. „Może nam pani powiedzieć, co się stało?”
Próbowałam coś powiedzieć, ale w ustach miałam prawdziwą pustynię. Obserwowałam starszego policjanta. Wzrokiem analizował moje brudne od błota nogi i przemoczoną sukienkę. Był gliną. Szukał punktu zaczepienia. Znałam to spojrzenie. Sama rzucałam je tysiące razy, kiedy nosiłam odznakę i miałam po co budzić się rano.
W porządku – pomyślałam. Daj mu to, czego chce. Przeciągnij go na swoją stronę.
„Skąd pani przyszła?”
Spojrzałam na szklane drzwi, w stronę ściany drzew za deszczem. Czułam przyciąganie tego miejsca. Była to ogromna, magnetyczna siła, która wzywała mnie z powrotem do mężczyzny, którego tam zostawiłam.
„Z miejsca” – słowo wydrapało mi się z gardła niczym kawałek szkła – „w którym nigdy nie powinnam była się znaleźć”.
Policjanci wymienili spojrzenia. Starszy kucnął, by spojrzeć mi w oczy. „Czy może nam pani podać swoje imię?”
Wstrzymałam oddech. Moje odbicie w szybie wyglądało jak obca, pożyczona forma. Wiedziałam, kim kiedyś byłam. Dawno temu byłam detektywem. To było przed komisją dyscyplinarną i trudnym powrotem do cywilnego życia. Miałam też imię. Jednak w tej chwili znajdowało się ono poza moim zasięgiem, pogrzebane pod warstwą starych liści.
„Gdzie pani była, zanim tu dotarła?” – zapytał młodszy policjant, trzymając długopis nad notatnikiem. „Czy ktoś panią tam zabrał?”
„Nikt mnie nie zabrał” – powiedziałam, a mój głos nabierał siły. „Zostałam pchnięta. Przez drzwi”.
Widziałam w jego oczach łatki, które mi przypinał: Ofiara. Paragraf 136. Możliwy udział narkotyków.
Nie, chłopcze – pomyślałam. To ja powinnam trzymać ten długopis.
„Był ktoś z panią?” – zapytał starszy mężczyzna.
„Tak. Pewien mężczyzna. On wciąż… tam jest”. Wtedy uderzył we mnie żal, niczym fala zimnej wody. Zmusiłam się do opanowania. Nie płacz, weź się w garść! Tak zawsze powtarzała moja matka. Mówiła tak, kiedy maszerowała na kolejny strajk. Była związkowcem z krwi i kości.
Potrzebowałam punktu zaczepienia. Potrzebowałam kontaktu.
„Musicie skontaktować się ze studentem Uniwersytetu w Manchesterze” – powiedziałam. Imię wreszcie wypłynęło w mojej głowie jak boja na ciemnym morzu. „Ian Anderson”.
Starszy oficer potarł dłonie. „Zabierzmy panią na zaplecze. Mamy tam grzejnik i czajnik”.
Zaoferował mi ramię. Moje nogi drżały, ale ziemia pozostawała twarda. Żadnej oddychającej gleby, tylko zwykłe linoleum.
Wprowadził mnie do małego biura. Znajdowały się tam dwa biurka i tablica korkowa. Moje oczy skupiły się jednak na czymś innym. Na maszynie stojącej na biurku.
Urządzenie było nowoczesne i niewiarygodnie cienkie. Świeciło z tak dużą ostrością, że aż zakręciło mi się w głowie. Gdzie podziała się wielka, beżowa obudowa? Gdzie stary monitor z migającym, zielonym tekstem? To wyglądało jak tafla czystego, zamarzniętego światła. Przez mój umysł przemknęło dziwne uczucie niepokoju. Uczucie, którego wolałam do siebie nie dopuszczać.
Usiadłam. Policjanci poruszali się wokół mnie z wyćwiczonym spokojem. Ktoś wcisnął mi w dłonie kubek.
„Proszę pić powoli” – powiedział młodszy.
Spojrzałam na starszego mężczyznę. To on był kluczem. Musiałam zaznaczyć swoją obecność w tym nowym, płaskim świecie. Tylko tak mogłam zacząć polowanie, by wrócić do tego drugiego.
„Jest pani bezpieczna” – powiedział starszy z nich. „A teraz zacznijmy od podstaw. Czy pamięta pani swoją datę urodzenia?”
Zamrugałam. O dziwo, pamiętałam. „Piąty listopada… tysiąc dziewięćset czterdziestego siódmego roku”.
Młodszy oficer stłumił śmiech. Był to ostry, cyniczny dźwięk.
Nie drgnęłam. Spojrzałam mu prosto w oczy. Użyłam tego samego spojrzenia, które kiedyś zmuszało najgorszych kryminalistów w celach do opuszczenia wzroku.
„Nazywam się Roberta Black i jestem byłą sierżant śledczą” – powiedziałam, a moje słowa uderzyły niczym kawał żelaza. „Mam mężczyznę do uratowania. A teraz połączcie mnie z Ianem Andersonem”.
Starszy policjant wyszeptał ze łamiącym się głosem: „…ta zaginiona Roberta Black…?”
Na szybie jedna jedyna kropla wody tkwiła w całkowitym bezruchu. Reszta deszczu po prostu ją omijała. A potem, powoli, wbrew prawom fizyki, kropla zaczęła unosić się do góry.
Noc stanowiła teraz dwa przenikające się światy. Ja byłam jedynym mostem, który je łączył.

Odkryj Galateę

Odwrócone role Książka 3Milenijne Wilki Książka 5Broń Księżyca: Przeklęta PrzeznaczonaCharlotte i 7 chłopaków z bractwa: Przez Ciebie Wilki zachodu: Polowanie Księga 3

Najnowsze publikacje

Niebezpieczny związek. Tom 2Zakochana w braciach mafii Księga 3Zakochana w braciach mafii Księga 2Druga szansaSeria Stado Ridge Mountain, tom 5: Przepowiednia

Listy książek

Wyświetl wszystko

Sięgnij do kolekcji romansów przygotowanych przez naszych czytelników

Do zakonczenia

autor: Agnieszka

liczba książek: 55

Całe

autor: Aassiiaa

liczba książek: 68

Brak zakończenia

autor: Hinatka118

liczba książek: 79

Ksiązki które czytam

autor: Magdalena gajewska

liczba książek: 358

Przeczytane bez kontynuacji

autor: Jo ann

liczba książek: 197

Hot

autor: goshka

liczba książek: 176

Vivienne Wren

autor: goshka

liczba książek: 9

Najlepsze

autor: IwonaT

liczba książek: 63

Zakończona

autor: Hinatka118

liczba książek: 156

Jen Cooper

autor: goshka

liczba książek: 12

Annie Wipple UpP

autor: Izabela28

liczba książek: 4

Evelyn Miller

autor: goshka

liczba książek: 6

Bestsellery

autor: Agnieszka

liczba książek: 15

Czytam

autor: Iwonna

liczba książek: 9

Fajne

autor: soft_melon_300

liczba książek: 89