Ponowne spotkanie z porywaczem Książka 2
Autorzy
Tania Shava
Lektury
388K
Rozdziały
33
Życie Talii to labirynt sekretów i nierozwiązanych emocji. Dręczona traumatyczną przeszłością i tajemniczym małżeństwem, porusza się w świecie ryzykownych interesów i upartych adoratorów. Kiedy dwaj tajemniczy mężczyźni, Axel i London, pojawiają się ponownie, twierdząc, że są związani z jej przeszłością, starannie skonstruowane życie Talii zaczyna się rozpadać. Konfrontując się ze swoimi uczuciami i cieniami swojej przeszłości, Talia musi zdecydować, komu zaufać i czego naprawdę pragnie, jednocześnie zachowując swój skryty styl życia.
Rozdział 1
Talia
Talia stała sama w łazience i przyglądała się sobie w lustrze.
Można by pomyśleć, że po odzyskaniu wolności jest już inną osobą i zdecydowanie tak było. Nie była już tą samą dziewczyną, którą była w wieku siedemnastu lat.
Nie mogła sobie pozwolić na naiwność.
Zawsze czytasz okropne rzeczy i masz wrażenie, że twój świat jest od nich daleki, dopóki nie przydarzy ci się coś takiego. Zmienia się wtedy sposób myślenia, a wraz z nim otoczenie.
Zawsze szła do przodu, rozwijała się z każdym dniem. Jednak po trzech latach jedna rzecz była nadal widoczna, a mianowicie wściekłość, którą wciąż odczuwała. Lekarze niewiele jej pomogli, rozmowa nie była rozwiązaniem.
Jedno, co było dla niej najważniejsze i czego była pewna, to gniew i wściekłość, które odczuwała. Zbyt wiele razy powtarzano jej, że przebaczenie i konfrontacja są kluczem do tego, by w końcu ruszyć z miejsca.
Odkręciła kran i spryskała twarz zimną wodą. Z dnia na dzień było z nią coraz gorzej.
Od strony drzwi rozległo się pukanie. Talia wiedziała, że to jej sekretarka Marian.
– O co chodzi?
– Jesteś gotowa? – odpowiedziała jej sekretarka.
Talia wzięła ręcznik z wieszaka i wytarła wodę z twarzy. Upewniła się, że włosy są schludne i wygląda reprezentacyjnie.
Nigdy nie miała bezpośrednich spotkań ani nie spotykała się z nikim. Wysyłała Marian, żeby zrobiła to za nią, potem Marian przynosiła kontrakt, a ona go przeglądała i podpisywała, jeśli był wystarczająco dobry.
Talia nigdy nie chciała ujawniać się ludziom. Nie chciała, żeby ją znaleziono.
Wielu ludzi znało tylko jej imię, a niektórzy myśleli, że to ona jest Marian. Nie przeszkadzało jej to. Nie było w tym nic złego.
Jeśli nie była w swoim dobrze zabezpieczonym domu, była w pracy lub w centrum mieszanych sztuk walki.
Marian często zastanawiała się, dlaczego chce tak ciężko ćwiczyć i uczyć się tak niebezpiecznego sportu. Talia odpowiadała jej zawsze tak samo – to jest samoobrona. Nigdy nie wiadomo, co może się w życiu zdarzyć.
Wróciła do biura i zaczęła przeglądać akta, które Marian położyła na stole. Otwierała je jedno po drugim, większość z nich nie przypadła jej do gustu.
Talia zawołała: – Marian. Gdy po jakimś czasie Marian nie odpowiedziała, Talia podniosła słuchawkę telefonu stacjonarnego i wybrała jej numer. Nie odbierała, co było dziwne, bo zawsze odbierała. Może wyszła po mrożoną kawę i pączki.
Po dwudziestu minutach drzwi się otworzyły, weszła Marian i szybko je zamknęła.
– Proszę pani, mamy ogromny kłopot.
– Jak to? Co się stało? – zapytała Talia.
– Panowie na zewnątrz prosili o spotkanie z panią, nie chcą wyjść.
– Czy powiedziałaś im, że wezwiemy ochronę?
– Tak. Powiedzieli, że muszą się z panią zobaczyć z powodu wielkiej transakcji... wartej miliardy.
– Nie obchodzi mnie to, Marian. Znasz procedurę, wszyscy rozmawiają z tobą, ja sprawdzę propozycję i podejmę ostateczną decyzję.
– Tak jest, proszę pani.
Po tych słowach Marian odeszła, aby zająć się panami. Talii nie byłi obcy mężczyźni, którzy często nalegali na spotkanie z szefem, ale wolała przegrać umowę, niż się pokazać.
Skończyła pracę i poszła do domu.
W następnym tygodniu wszystko było tak samo jak poprzednio. Nic nie było nowe ani inne. Zbliżał się koniec dnia i weszła Marian.
– Oto akta z całego dnia – powiedziała.
– Dziękuję.
Zanim wyszła, Marian powiedziała – Wiesz, szefowo? Niektórzy ludzie są tak niedorzeczni.
– Dlaczego tak mówisz?
– Jeden z panów z zeszłego tygodnia był bardzo zdesperowany, żeby się z panią zobaczyć.
– Naprawdę.
– Tak, myślę, że powinna pani dokładnie przejrzeć teczkę z umowami na miliard dolarów, to jest ta najniższa – powiedziała Marian.
– Dobrze, nie martw się, zrobię to. Mieliśmy już takie przypadki, ten nie jest pierwszy i nie będzie ostatni.
– Wiem – chichotała Marian. – Chcesz usłyszeć wymówkę tego, który chce się z panią spotkać osobiście, a może ją odgadnąć?
– Domyślam się, że powiedział, iż jest jednym z najbogatszych ludzi na świecie.
– Lepiej.
Talia ponownie zgadywała, że jest premierem.
– Nawet nie jest pani blisko – odpowiedziała Marian.
– Więc co?
Zawsze zastanawiało ją, do jakiego stopnia ludzie posuwają się w sfabrykowaniu historii, żeby tylko zobaczyć ją osobiście. Niektórzy koczowali pod jej biurem, ale kiedy wychodziła, nosiła maskę i bluzę z kapturem.
Jeśli widziała, że ktoś śledzi ją w drodze do domu, robiła objazd, żeby zgubić tę osobę.
Marian śmiała się jeszcze bardziej, gdy snuła kolejne domysły, a także z niedorzecznych wypowiedzi, które słyszały przez lata.
– Powiedział – mówiła Marian między oddechami – że jest pani mężem.
