Wojownicy Torii Książka 2
Autorzy
Natalie Le Roux
Lektury
16,2K
Rozdziały
29
W uniwersum, w którym kosmiczni wojownicy i ocalali ludzie muszą się zjednoczyć, Tulip i jej siostry zostają uwikłane w kosmiczną walkę o przetrwanie. Uratowana przez tajemniczego Korom, Tulip odkrywa świat zaawansowanej technologii, tajemnicze moce mgły i zbliżające się zagrożenie ze strony Garamores. W miarę jak tworzą się sojusze, a sekrety wychodzą na jaw, Tulip musi odnaleźć się w swojej rosnącej więzi z Korom, stawiając czoła niebezpieczeństwom, które mogą zniszczyć ich nowo odnaleziony dom.
Prolog
Księga druga: Duch Tulip
Komandor Kurmar westchnął, patrząc, jak niekończący się strumień informacji przepływa przez stojący przed nim holograficzny ekran. Frustracja trawiła jego wnętrzności, gdy po raz kolejny pojawiały się te same wyniki.
Przez ostatnie trzy tygodnie spędził niezliczone godziny, dni i noce, szukając czegoś, co według wszelkich znanych informacji zniknęło.
Stłumił warknięcie, wstał z fotela i zaczął chodzić po swoim prywatnym gabinecie.
Jako przywódca Oka, największego obserwatorium galaktycznego w znanym wszechświecie, powinien być w stanie znaleźć coś... cokolwiek, co doprowadziłoby go do celu.
Według wszystkich informacji, jakie udało mu się zebrać, Drift Prowler zniknął trzydzieści lat temu i od tamtej pory nikt nie słyszał ani słowa o śmiercionośnym statku pirackim.
Złość wzięła górę nad frustracją Kurmara.
Pomyślał o tym, co kapitan Drift Prowlera i jego dzika załoga zrobili ponad osiemdziesiąt lat temu dwustu osiemnastu ludziom z jego gatunku na pokładzie niegroźnego statku badawczego.
Tylko dzięki łasce wszechświata Korom przeżył ten brutalny atak.
Zamykając oczy, Kurmar spuścił głowę i spróbował wyobrazić sobie życie, jakie musiał wieść brat Koroma.
Na jakiego mężczyznę wyrósł? Czy w ogóle jeszcze żył?
Podczas gdy matka Koroma ukryła go jako niemowlę w maleńkim szybie wentylacyjnym, jego starszy brat nie miał tyle szczęścia.
Porwany przez brutalnych piratów, którzy zgwałcili i wymordowali całą jego rodzinę, Talmur, najstarszy syn rodu Talmur'Runa, zniknął i został wychowany przez najgorsze istoty, jakie wszechświat miał do zaoferowania.
Ostatni potwierdzony przypadek zauważenia Drift Prowlera miał miejsce trzydzieści jeden lat temu w odległym zakątku znanej galaktyki.
Raporty mówiły, że kapitan statku, Fasami, zadokował do portu banitów dryfującego na granicy terytorium Dekagonu.
Znajdował się poza zasięgiem Rady, ale na tyle blisko, że piraci, mordercy, przemytnicy i złodzieje mogli korzystać z jego nikczemnych udogodnień bez obawy przed karą ze strony Dekagonu.
Jeden z raportów, który Kurmar przeczytał, dotyczył pilota, który musiał zacumować w porcie z powodu problemów z silnikiem.
Po dokładnym sprawdzeniu Kurmar uznał, że pilot ten mówił prawdę i jego relacjom można zaufać.
Pilot opowiadał o dziwnym wypadku, który miał miejsce w porcie i w którym zginęło wielu mężczyzn.
Widziano kapitana Drift Prowlera i większość jego załogi, kiedy wchodzili do dużej pijalni, zaledwie chwilę przed tym, jak wysiadło zasilanie, pogrążając całą stację w ciemności.
Gdy chwilę później światła znów się zapaliły, to, co pozostało z załogi Drift Prowlera, trzeba było posprzątać przy pomocy mopa i wiadra.
Następnego dnia Drift Prowler zniknął z portu i już nigdy więcej go nie widziano.
Przeczesując rękami długie włosy, Kurmar wpatrywał się w ekrany holograficzne i wracał myślami do czasów swojej świetności.
Ból, strach i niepewność, które towarzyszyły temu okresowi w życiu Miasma, wciąż wywoływały u niego dreszcz.
Nie mógł sobie wyobrazić, że musi przez to przejść sam, bez nikogo, kto mógłby mu pomóc lub powiedzieć, co się dzieje.
Myśl o ojcu i o tym, jak pomógł Kurmarowi przejść przez najtrudniejszy okres w jego życiu, pozostawiała w jego ustach gorzki posmak.
Kurmar uniknął zniszczenia i śmierci swojej ojczystej planety i prawie wszystkich przedstawicieli swojego gatunku, ale to nie znaczyło, że nie odczuwał bólu tej straty każdego dnia.
To była ciągła walka, którą toczył nie tylko z utratą gatunku, ale także z walką wewnątrz siebie.
Jego ciemniejsza strona, jego strona mgły, płakała za Tymorą: jego siłą, która dawała mu oparcie.
Kurmar, który utracił ją wraz z zagładą swojej planety, walczył o przetrwanie w duszącej samotności i bólu związanym z utratą jedynej sprawy we wszechświecie, która mogła go zatrzymać i sprawić, że stał się pełnowartościowy.
Zamykając oczy, by powstrzymać łzy, Kurmar wziął kilka długich, głębokich oddechów, próbując uspokoić umysł i opanować gniew, który zawsze groził rozlaniem się po jego duszy.
Nic nie mógł zrobić z tą częścią swojego życia. Jego Tymora odeszła, zagubiona w zniszczeniu ich domu.
Dla Miasma istniała tylko jedna Tymora, o ile wiedział. Tę, którą kochał i cenił całym sobą.
Jednak z każdym dniem strata wymykała się coraz bardziej spod jego kontroli. Czuł, jak jego mglista strona błaga o uwolnienie, o odnalezienie tego, czego potrzebuje, czego brakuje w jego świecie.
Kurmar wiedział jednak, że jeśli choć na chwilę straci nad sobą kontrolę, to będzie to jego koniec.
Po raz ostatni przybrałby formę mgły i już nigdy nie zmieniłby się w samca, którym był teraz.
Dlatego trzymał ją w zamknięciu, potulną i posłuszną, dzięki czystej sile i woli.
Gdy stał na środku swojego biura, pogrążony we wspomnieniach i zmartwieniach, do jego powoli rozpadającego się umysłu przedarł się słaby dźwięk przypominający odbijanie piłeczki.
Rozejrzał się dookoła, próbując znaleźć źródło tego dźwięku. W końcu jego wzrok zatrzymał się na starym, podręcznym komputerze, który miał jeszcze z czasów, gdy pracował jako badacz terenowy ponad sześćdziesiąt lat temu.
Kurmar podniósł mały ekranik i przekręcił go. Ku jego zdziwieniu i zaskoczeniu nadeszło połączenie.
Nie mając pewności, co będzie po drugiej stronie, Kurmar odebrał bez słowa i czekał.
– Dlaczego szuka pan Drift Prowlera, komandorze? – zapytał głęboki, mechanicznie zmieniony głos.
Kurmarowi przeszedł dreszcz po plecach nie tylko na dźwięk tego głosu, ale i na samo pytanie.
Nikt nie mógł wiedzieć, że to właśnie on szuka Drift Prowlera. Owszem, większość informacji pochodziła od Oka, ale wszystkie były przekazywane przez zaufanych informatorów.
– Kto tam jest?
– Dlaczego szukasz tego statku? – zapytał głos zamiast odpowiedzieć na jego pytanie.
– Czy jesteś kapitanem Drift Prowlera? Kapitan Fasami? – zapytał Kurmar, mając nadzieję, że uzyska potwierdzenie, z kim rozmawia.
Być może kapitan pirackiego statku nie zginął tego dnia, trzydzieści lat temu.
– Jestem Lorzarianin.
To imię sprawiło, że Kurmar się zatrzymał. W starożytnym języku Miasmów oznacza ono Przynoszącego Śmierć, dlatego też w Kurmarze zaczęło narastać uczucie niepokoju, zanim głos zaczął kontynuować.
– Nie mieszaj się w sprawy, których nie rozumiesz, komandorze Kurmar. To jedyne ostrzeżenie, jakie otrzymasz. Przestańcie szukać Drift Prowlera. Już go nie ma. Podobnie jak całej jego załogi.
– Szukam mężczyzny, który kiedyś nazywał Drift Prowler domem – powiedział Kurmar, zanim połączenie mogło zostać przerwane.
– Został zabrany od swojej rodziny jako młody chłopak. Mężczyzna z plemienia Miasm o imieniu Talmur. Jeśli wiesz o Drift Prowlerze, to na pewno wiesz też o nim.
– Proszę, chcę tylko wiedzieć, czy on żyje? Tak niewielu z naszego gatunku pozostało... – Nie był pewien, dlaczego powiedział tak wiele temu nieznajomemu.
Może z desperacji, by pomóc choć jednemu przedstawicielowi swojego gatunku odnaleźć spokój?
A może dlatego, że coś mu podpowiadało, iż ten samiec wie o Miasmach i Talmurze więcej, niż zdradzał?
Na linii zapanowała długa cisza i Kurmar musiał sprawdzić na ekranie, czy połączenie nadal trwa. Po dłuższej chwili Kurmar zapytał: – Jesteś tam jeszcze?
– Ten mężczyzna zmarł dawno temu – odpowiedział głos, ale tym razem zimny, płaski ton został zastąpiony wyraźniejszą, silniejszą emocją.
– Nie wierzę ci – powiedział cicho Kurmar, zamykając oczy. Odsuwał od siebie tego tajemniczego rozmówcę, ale czuł głęboką potrzebę wyjaśnienia tej sprawy i udzielenia Koromowi pomocy najlepiej, jak potrafił.
Głos zapytał tylko: – Dlaczego?
Kurmar westchnął przeciągle i usiadł na swoim dużym, wysłużonym krześle. Zastanawiał się, co powiedzieć, ale doszedł do wniosku, że w tej sytuacji najlepiej będzie powiedzieć prawdę.
– Jego brat chce go odnaleźć. Chce połączyć się z jedyną rodziną, jaka mu pozostała. Aby nie czuł się już tak zagubiony i samotny.
Kolejna długa cisza wypełniła linię, zanim odezwał się głęboki głos, który sprawił, że po skórze Kurmara przebiegł lodowaty dreszcz strachu na dźwięk gniewnego, płaskiego tonu.
– Jeśli mój brat żyje, sam go znajdę.
