Requiem City Księga 4
Autorzy
C. Swallow
Lektury
15.8K
Rozdziały
30
W świecie, w którym smoki i ludzie żyją obok siebie, Maddie trafia w sam środek bitwy między prawdziwymi a metalowymi smokami na Uniwersytecie Xandera. Wraz z przyjaciółmi i sojusznikami — w tym rozdartą wewnętrznie Zaydą i potężnym smokiem Xythorem — musi stawić czoła pogromcom smoków i rozwikłać pradawne klątwy. Pośród chaosu Maddie zmaga się ze skomplikowanymi relacjami, niebezpieczną magią i ryzykownym skokiem, próbując ochronić tych, których kocha, i zapewnić smokom przyszłość.
Bitwa o smoczy gatunek
MADDIE
Ogień wypełnił niebo.
Chmura wielobarwnych płomieni zasłaniała słońce swoim własnym, przytłaczającym światłem.
Smoki, zarówno prawdziwe, jak i metalowe, walczyły na niebie nad Uniwersytetem Xandera, rzucając ciemny cień na cały kampus.
Wizje się spełniają.
Summer schroniła się pod kamiennym łukiem, gdy żar smoczego ognia szalał nad terenem.
Wiedziałam, że powinnam do niej dołączyć, ale coś mnie powstrzymywało przed schronieniem się.
Moi towarzysze walczyli o swoje królestwo na śmierć i życie. Ale dzięki moim mocom mogłam coś z tym zrobić.
Gdy smoki starły się na niebie, z drugiej strony kampusu rozległ się okrzyk wojenny.
Pogromcy smoków atakowali.
Kurwa.
Kampus był pokryty krwią Freesii, ale to nie powstrzymało ich przed atakiem na naszą pozycję. Mieli na sobie skórzane zbroje, które pokrywały ich od stóp do głów, więc byli zabezpieczeni przed toksyczną krwią.
Pobiegłam w stronę kamiennego muru, który otaczał kampus, i zaczęłam się wspinać. Z góry miałam lepszy widok na całą akcję i mogłam przygotować się na atak pogromców smoków.
Przeszukałam kampus, aż zobaczyłam kobietę o czarnych włosach.
Zayda.
Wpatrywała się w bitwę na niebie, najwyraźniej nieświadoma, że na ziemi zaczyna się kolejna walka.
Podążyłam za jej wzrokiem i dostrzegłam Xythora, otoczonego przez hordę robotów-smoków.
Na jego plecach siedział Xander, trzymając się skórzanej uprzęży przymocowanej do robotycznych części ciała Xythora.
Xander używał Xythora jako metalowego rumaka.
To było absolutnie obrzydliwe, widzieć smoka traktowanego jak zwierzę juczne.
Płomienie lizały ciało Xandera, ale Xythor ominął niebezpieczeństwo.
– Maddie! Uważaj!
Głos Summer przyciągnął moją uwagę w samą porę, bym uniknęła włóczni wycelowanej w moją klatkę piersiową. Przewróciłam się na bok i stanęłam na nogi, gdy kolejne włócznie odbiły się od skalistego podłoża, na którym przed chwilą stałam.
Zobaczyłam, jak Summer wspina się na ścianę i pędzi w moją stronę. Przytuliłyśmy się do siebie, gdy pogromcy kontynuowali podejście.
Gdy smoki starły się ze sobą, spadł na nie deszcz ognia i popiołu.
Czy przeżyjemy na tyle długo, by zobaczyć koniec świata?
ZAYDA
Mój kochanek był ujeżdżany jak koń wojenny!
Dziecko w moim wnętrzu kopnęło mocno, co sprawiło, że skuliłam się z bólu. To było tak, jakby dziecko wiedziało, że jego ojciec jest w niebezpieczeństwie.
Powróciłam wzrokiem do nieba, obserwując Xythora walczącego ze swoimi braćmi-robotami. Z bólem patrzyłam, jak odbiera cios za ciosem od Locha i Haela.
Ale czymś zupełnie innym było widzieć, jak chroni Xandera.
Pracowałam dla tego maniaka, ale tylko dlatego, że obiecał mi odblokować moje moce.
Zamiast tego wykorzystał moją krew do stworzenia armii robotów, które miały pokonać smoki.
Tak, pomógł wskrzesić Xythora z martwych. Ale Xythor był kiedyś smokiem, a teraz walczył przeciwko całej smoczej rasie.
Mimo że pomogłam Xanderowi stworzyć ten okropny koszmar, pogromcy traktowali mnie jak wroga.
Bez Xythora czułam się zagubiona i samotna. Ale z nim byłam uwięziona jak robak pod butem Xandera.
Z transu wyrwał mnie okrzyk wojenny.
Zabójcy byli w natarciu i zmierzały prosto na Summer i Maddie.
Nie miało znaczenia, co się stanie na niebie... Jeśli sługusom Xandera uda się zabić te dwie na ziemi, zginą także ich smoczy towarzysze.
Maddie i ja nie byłyśmy w dobrych stosunkach, ale nie chciałam, by ktokolwiek przegrał z pogromcami - zwłaszcza ktoś, kto kiedyś był moją bliską przyjaciółką.
Uklękłam i dotknęłam krwi dłońmi, a potem roztarłam lepką substancję między palcami.
Choć smocza krew paliła ludzką skórę jak napalm, nie miała negatywnego wpływu na ciało Kruka. Wręcz przeciwnie, zdawała się dodawać mi jeszcze więcej mocy.
Moje ciało pulsowało nowo odkrytą energią.
Zamknęłam oczy i skupiłam się na drzemiącej we mnie mocy.
Wypełniona magią krwi Freesii, wyrzuciłam dłonie do przodu i poczułam, jak bucha ze mnie ogień, który wystrzelił w stronę stojących za mną pogromców.
Podmuch przeszedł nad ich głowami i uderzył w ziemię przed nimi. Eksplodował jak bomba, rozrzucając w powietrzu kawałki zakrwawionej ziemi.
Kilka osób zostało odrzuconych do tyłu, lądując ciężko na karmazynowej ziemi.
Choć kombinezony chroniły ich przed toksyczną krwią, nie uchroniły ich przed wybuchami mojej magii.
Ci, którym udało się uniknąć pierwszego podmuchu, nadal musieli obawiać się kropel krwi Freesii, które spadały z nieba i wsiąkały w ich zniszczone zbroje.
Krzyki agonii rozległy się w powietrzu. Nawet z mojej odległości widziałam, jak ich skóra skwierczała i dymiła.
Rzuciłam się biegiem w stronę pogromców, gdy Maddie i Summer spadły z kamiennej ściany.
Jeśli mamy wygrać tę bitwę, będziemy potrzebować czegoś więcej niż tylko magii krwawego kruka.
Maddie podbiegła i podniosła zakrwawiony miecz, odporny na toksyczne działanie.
Stanęłyśmy obok siebie, gotowe do walki z każdym, kto ośmieli się stanąć nam na drodze.
Wtedy usłyszałam ryk Xythora i spojrzałam w niebo.
Xythor przecinał pędem języki ognia, lecąc prosto na ziemię. Na jego grzbiecie stał Xander, dowodząc nim w kierunku naszej pozycji.
– Zabij je! – krzyczał maniakalnie.
Nie mogłam uwierzyć własnym oczom. On chciał, żeby Xythor nas zabił!
Maddie przygotowała swój miecz, a ja zaczęłam gromadzić swoją moc od wewnątrz.
Wyglądało na to, że nie ma innego sposobu. Aby powstrzymać to szaleństwo, musiałam walczyć z moją miłością...
W ostatniej chwili Xythor wystrzelił w górę, zaskakując Xandera. Pogromca smoków zachwiał się, starając się jak najlepiej trzymać się uprzęży.
Ale na nic się to zdało.
Xander stracił przyczepność i upadł na ziemię, uderzając o pokryty krwią kampus. Skoczył na równe nogi, krzycząc z bólu, gdy toksyczna krew sączyła się przez rozdarcia w jego zbroi.
Skóra na jego ciele już się gotowała.
Xander chwycił swój potężny miecz, na którym wyryte były symbole pogromców smoków.
Maddie rzuciła się w stronę ojca, gotowa do ataku, ale została złapana przez jednego z pogromców.
Oboje walczyli, tarzając się po ziemi.
Xander spojrzał na mnie z obłędem w oczach.
– Ty suko! – warknął. – Nic nie zrobiłem, na dodatek ci pomogłem. I tak mi się odpłacasz!?
Jego ostrze przecięło powietrze, ale byłam zbyt szybka dla zmęczonego ramienia Xandera. Może i był pogromcą smoków, ale był stary i szybko się męczył.
Uniknęłam kolejnego cięcia i poczułam, jak kamienna ściana, która otaczała uniwersytet Xandera, uderza o moje plecy.
Zerknęłam w bok i zobaczyłam Maddie na swoim przeciwniku. Przyciskała twarz pogromcy do krwi, a dym unoszący się z jego skóry wyglądał strasznie.
Ostrze Xandera ledwie ominęło moją głowę, uderzając o kamień i posyłając między nami iskry.
Pobiegłam w stronę kamiennego łuku, słysząc za sobą kroki Xandera.
Próbowałam przełamać palące uczucie w nogach, ale byłam coraz bardziej zmęczona. W końcu walczyłam za dwa istnienia...
Odwróciłam się, napotykając groźną postać Xandera. Jego twarz była groteskową maską przerażenia. Skóra była czarna i pokryta bąblami, a tylko jedno oko wyglądało tak, jakby jeszcze widziało.
– Wypatroszę cię jak świnię. A potem rozbiorę na części twojego kochanka, kawałek po kawałku.
Xander szedł w moją stronę, a jego miecz ociekał krwią. Jeśli nie znajdę szybkiego rozwiązania, wkrótce i on będzie ociekał moją krwią.
Nie miałam dokąd uciec... i właśnie o to mi chodziło.
Byłam zmęczona wysiłkiem, ale pozostało we mnie wystarczająco dużo życia, by zadać ostatnie obrażenia.
Zrobiłam wykop nogą w powietrze, wysyłając toksyczną krew w kierunku twarzy Xandera.
Xander rzucił się do przodu, wymachując dziko mieczem.
Ledwo uniknęłam ostrza, ale udało mi się w pośpiechu wydostać spod kamiennego łuku.
Ostatkiem sił zebrałam resztki magii i wystrzeliłam w stronę łuku ognisty podmuch.
Olbrzymie kamienie rozpadły się na kawałki i runęły na ziemię, przygniatając Xandera.
Jego krzyk został szybko zagłuszony przez ciężar kamieni przygniatających jego ciało.
W tym samym momencie w powietrzu rozległ się pełen rozpaczy płacz. Wkrótce dołączyło się do niego coraz więcej głosów, aż w końcu rozległo się przeraźliwe zawodzenie.
Pogromcy wiedzieli, że przegrali tę bitwę.
Xander był martwy - nareszcie.
MADDIE
Słyszałam stłumione krzyki ojca, gdy kamienie go przygniatały.
Na początku bitwy Zayda stała po stronie Xandera, ale w końcu wybrała stronę smoków.
Nie mogłam uwierzyć, że to już koniec.
Xander odszedł.
A Zayda była tą osobą, która tego dokonała.
Marzyłam o tym, by odebrać życie człowiekowi, który wywrócił mój świat do góry nogami, gdy byłam małym dzieckiem.
To on porzucił mnie w tym okrutnym miejscu. W pewnym sensie to on sprawił, że stałam się osobą, którą byłam...
Za mną rozległy się eksplozje, które oderwały moją uwagę od zawalonego łuku.
Kampus wyglądał jak powierzchnia jakiegoś obcego świata... Gejzery tryskały fontannami krwi wysoko w powietrze.
Mój wzrok padł na Skałę Freesii.
Krew u jej podstawy bulgotała gwałtownie, jakby Freesia brała udział w bitwie!
Nie wiedziałam, co, do cholery, stanie się potem, ale nie wyglądało to dobrze.
Moi towarzysze wciąż walczyli z robotami na niebie, więc skupiłam się na walce na ziemi.
Ruszyłam sprintem przez kampus, ślizgając się na krwi, gdy ziemia wokół mnie wybuchła.
Pogromcy, którzy mieli na tyle pecha, że wciąż tam się znajdowali, ponieśli największe straty.
Krew spływała po ich ciałach, paląc odsłoniętą skórę i zabijając ich w najgorszy sposób, jaki można sobie wyobrazić - powoli i boleśnie.
Jeśli Freesia rozpoczęła klątwę pieśnią i ofiarą, to może pieśń pomoże zakończyć tę straszliwą klątwę. W tym krwawym dniu złożono już więcej niż wystarczająco ofiar...
Zayda zabiła mojego ojca, ale to ja przełamię klątwę.
Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie melodię pieśni Freesii. W ciągu kilku sekund usłyszałam echo słów w mojej głowie i zaśpiewałam je na głos.
– Och, ciemny jest wiatr...
– Kiedy wieje przez jaskinię...
– A wilk dopada biedną trzodę pasterza.
Otworzyłam oczy.
Nic się nie zmieniło!
Bulgotanie u podstawy skały wyglądało jeszcze gorzej niż wcześniej.
Poczułam obecność przy moim boku i spojrzałam w górę, by zobaczyć Zaydę. Wpatrywała się w skałę, zahipnotyzowana jej magią.
Chciałam ją ostrzec, że to na nic: klątwy nie da się złamać...
Zayda zamknęła oczy, otworzyła usta i zaczęła śpiewać.
Na początku krew bulgotała i pieniła się. Ale po kilku chwilach coś się stało.
Krew zaczęła się cofać! Wsiąkała z powrotem w ziemię kampusu.
Karmazynowy połysk, który odbijał smoczy ogień, zniknął. Nawet jeśli trawa nadal była czerwona, krew zniknęła!
Stałam bez ruchu w kompletnym zachwycie.
Zayda zaśpiewała Pieśń Freesii i ocaliła nas wszystkich.
Jeden po drugim, roboty zaczęły spadać na ziemię.
Kampus był w rozsypce.
Budynki i łuki zawaliły się na siebie, tworząc z niegdyś okazałych budynków uniwersyteckich żywy grobowiec.
Usłyszałam ryk moich towarzyszy i zrozumiałam, że bitwa się skończyła. Wygraliśmy!
Ale nadal czułam się pokonana...
Teraz nie było już żadnych wątpliwości - nie byłam drugim wcieleniem Freesii.
Zayda nią była...
