Galatea Logo
ListyPomoc
Wilkołaki i zmiennokształtni
Mafia
Romans z miliarderem
Romans z dręczycielem
Powolnie rozwijający się romans
Od wrogów do kochanków
Romans paranormalny
Przeznaczeni sobie partnerzy
Historie sportowe
Powieści dziejące się na uniwersytecie
Historie o drugiej szansie
Zobacz wszystkie kategorie
Ocena 4,6 w App Store
Regulamin korzystania z usługiPrywatnośćPrawo do odstąpienia od umowyNota prawna
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Seria Złap mnie Spin-off: Ruin Me

Seria Złap mnie Spin-off: Ruin Me

Autorzy
Daphne Watson
Lektury
18.2K
Rozdziały
45
Autorzy
Daphne Watson
Lektury
18.2K
Rozdziały
45
😱Suspens💪🏻Obrońca🏙️Współczesne💪🏻Samce alfa⚔️Akcja i przygoda🕵️Zbrodnie i tajemnice🔒Wymuszona bliskość

Isa kocha chaos – ten kontrolowany i przewidywalny. Kiedy jednak zostaje wciągnięta w niebezpieczną wymianę powiązaną z Dante Moretti, spotyka Nico – mężczyznę żyjącego na krawędzi świata, który, jak jej się dotąd wydawało, doskonale rozumiała.

Pyskata i niemożliwa do okiełznania, Isa odmawia ucieczki – nawet gdy tajemnice, władza i przemoc zaczynają ją osaczać. Nico powinien zachować dystans. Zamiast tego, przyciąga go do niej w sposób, który może zniszczyć ich oboje.

W świecie, w którym lojalność jest walutą, a niebezpieczeństwo codziennością, Isa musi zdecydować, jak daleko jest w stanie się posunąć… i dla kogo zaryzykuje wszystko.

Rozdział 1: Zwykła dostawa

ISA

Isa Rossi wiedziała dwie rzeczy o Dante Morettim. Po pierwsze, nigdy nie pisał wiadomości po północy, chyba że coś poszło nie tak. Po drugie, ten problem nigdy nie był mały.
Jej telefon zawibrował na marmurowej wyspie kuchennej dokładnie o 12:14 w nocy. DANTE. Isa wpatrywała się w ekran przez pełną sekundę, w ogóle go nie dotykając.
Wokół niej penthouse w Lexington emanował ciepłem i łagodnością, roztaczając aurę drogiego domowego spokoju, który wciąż wydawał się surrealistyczny w towarzystwie takich ludzi. Z ukrytych głośników płynął cichy jazz. Światło świec odbijało się w do połowy pełnych kieliszkach wina i talerzykach po deserze. Gdzieś w głębi mieszkania cicho zaszumiała elektroniczna niania.
Bezpieczny chaos. To był jedyny rodzaj życia, któremu Isa kiedykolwiek ufała.
„Znowu robisz tę minę,” powiedziała Arabella z drugiej strony wyspy.
Isa spojrzała w górę odruchowo. „Jaką minę?” zapytała Isa.
„Tę, która oznacza, że twoje życie zaraz stanie się uciążliwe,” powiedziała Arabella.
„To tylko moja zwykła mina,” powiedziała Isa.
„Nie,” powiedziała spokojnie Katherine stojąca obok kuchenki, „twoja zwykła mina wygląda na bardziej oceniającą.”
Isa wskazała na nią swoim kieliszkiem wina. „Widzisz? Właśnie dlatego macierzyństwo sprawiło, że jesteś bardziej przerażająca.”
Katherine, bosa i ubrana w za duży, kremowy sweter, nawet nie mrugnęła. „To prawda.”
Elektroniczna niania znów zaszumiała obok niej. Każda kobieta w pokoju odruchowo zamilkła.
Potem zapadła cisza. Nie było żadnego płaczu.
Katherine rozluźniła się niemal niezauważalnie.
Isa wpatrywała się w nią. „Przestałaś oddychać.”
„To właśnie jest macierzyństwo,” mruknęła cicho Arabella.
„To jest wojna psychologiczna,” poprawiła ją Isa.
Arabella zaśmiała się cicho do swojego kieliszka wina.
Kuchnia wyglądała dziś tak, jakby ktoś tu naprawdę mieszkał. Apartament Xaviera zmienił się przez ostatni rok w mały, ludzki sposób. Złożony kocyk dziecięcy leżał porzucony na jednym z krzeseł. Kubek z herbatą Katherine wystygł już dwa razy, bo ciągle zapominała, gdzie go położyła.
Arabella siedziała ze skrzyżowanymi nogami na jednym z wysokich stołków. Wyglądała tak, jakby przestała się przejmować tym, czy elegancja wymaga odpowiedniej postawy.
Isa nienawidziła tego, jak bardzo jej się tu podobało. Czuła się tu stabilnie. To uczucie automatycznie budziło w niej podejrzenia.
Jej telefon znów zawibrował. Isa westchnęła głośno i chwyciła go.
Dante
Odbierz telefon.
Arabella natychmiast zmrużyła oczy. „Dlaczego Dante pisze do ciebie po północy?”
„Może za mną tęskni,” powiedziała Isa.
„Nikt nie mówi 'odbierz telefon' w romantyczny sposób,” powiedziała Arabella.
Katherine wzięła łyk herbaty. „Dante rzadko mówi cokolwiek w romantyczny sposób.”
„To prawda,” przyznała Arabella.
Isa otworzyła wiadomości.
Dante
Potrzebuję przysługi.
Isa
To już brzmi nielegalnie.
Trzy kropki pojawiły się natychmiast.
Dante
To tylko przesyłka.
Isa prychnęła pod nosem.
Arabella uważnie obserwowała teraz jej twarz. „To zdecydowanie jest ta gorsza mina.”
„Jaka mina?” zapytała Isa.
„Ta, którą robisz tuż przed podjęciem bardzo złej decyzji,” powiedziała Arabella.
„Ja podejmuję tylko świetne, bardzo złe decyzje,” powiedziała Isa.
Katherine wyciągnęła rękę. „Telefon.”
Isa zamrugała. „Absolutnie nie.”
„Telefon,” powiedziała Katherine.
„Masz teraz dziecko. Nie możesz ciągle zabierać ludziom rzeczy,” powiedziała Isa.
„Jestem wielowymiarowa,” powiedziała Katherine.
Arabella już się śmiała, gdy Isa niechętnie oddała telefon.
Katherine przeczytała wiadomości jeden raz. Następnie jej twarz spoważniała. „O nie.”
Arabella natychmiast wychyliła się przez jej ramię. „Co się stało?”
Katherine odwróciła ekran w jej stronę.
Dante
Zanieś kopertę do Nocturne.
Dante
Daj ją prosto do rąk Nico.
Dante
Potem wyjdź.
Arabella wpatrywała się w wiadomość przez dłuższą chwilę. Następnie powiedziała: „Absolutnie nie.”
Isa zabrała swój telefon z powrotem. „Obie jesteście bardzo dramatyczne.”
Katherine skrzyżowała ramiona. „Dante nie używa słów 'potem wyjdź', chyba że ma powód.”
„Tym powodem jest zazwyczaj to, że on nienawidzi kontaktu z ludźmi,” powiedziała Isa.
„To nie jest wcale pocieszające,” powiedziała Katherine.
Isa wzruszyła ramionami, starając się wyglądać na wyluzowaną. W środku jednak coś już się w niej napięło. Znała Dantego, a Katherine miała rację.
„Co to jest Nocturne?” zapytała Arabella.
Isa zamrugała jeden raz. „To chyba jakiś klub.”
Katherine lekko zmrużyła oczy. „Chyba?”
„Słyszałam o nim,” powiedziała Isa. To była akurat prawda.
Nocturne istniało w tych dziwnych zakątkach londyńskiej elity, gdzie plotki stawały się walutą. Ekskluzywne, tylko na zaproszenie, bez zdjęć w internecie i bez publicznie znanego właściciela, chociaż każdy odpowiednio bogaty człowiek znał tę nazwę.
To był taki rodzaj miejsca, o którym ludzie szeptali po wypiciu zbyt dużej ilości szampana. Isa normalnie omijała takie miejsca dla zasady. Niestety, przez to chciała je zobaczyć natychmiast.
Arabella nie wyglądała na przekonaną. „Nie podoba mi się to.”
„Mnie również,” przyznała Katherine.
Isa wsunęła telefon do torebki, tuż obok zamkniętej koperty, którą kierowca Dantego zostawił tego wieczoru. „Spokojnie. Tylko dostarczam kopertę, nie dołączam do kartelu narkotykowego.”
Żadna z kobiet się nie odezwała. Isa zamilkła na chwilę. „…Okej, wow. Ta cisza była bardzo agresywna,” powiedziała Isa.
Elektroniczna niania znów cicho zaszumiała. Katherine odruchowo zerknęła w jej stronę, zanim ponownie spojrzała na Isę. „Jeśli coś wyda ci się nie w porządku,” powiedziała cicho, „wyjdź stamtąd natychmiast.”
W jej głosie nie było już żartów. Brzmiała twardo jak stal.
Isa zmiękła pomimo swoich chęci. „Naprawdę stałaś się matką.”
„Nie rób z tego emocjonalnej sceny,” powiedziała Katherine.
„Za późno,” powiedziała Isa.
Arabella zsunęła się ze stołka i chwyciła płaszcz Isy z oparcia krzesła. „Napiszesz do mnie, jak tylko tam dotrzesz.”
„To zależy,” powiedziała Isa.
„Od czego?” zapytała Arabella.
„Od tego, czy ten tajemniczy klub Dantego okaże się nudny,” powiedziała Isa.
Katherine posłała jej poważne spojrzenie. „Nie będzie nudny.”
***
Czterdzieści pięć minut później Isa wysiadła z samochodu przed nieoznakowanym, czarnym budynkiem w Mayfair i od razu zrozumiała, dlaczego ludzie mówili o Nocturne jak o tajemnicy.
Nad drzwiami nie było żadnego szyldu, na zewnątrz tłumu, a na ulicę nie wylewał się żaden hałas – tylko wypolerowany czarny kamień, jedna zewnętrzna lampa i jeden milczący ochroniarz w ciemnych ubraniach, który spojrzał na nią raz, po czym usunął się z drogi.
Nie zadawał żadnych pytań. Nie wahał się. Żołądek Isy lekko się zacisnął.
Spodziewali się jej. Drobny deszcz delikatnie padał na Londyn. Kiedy wchodziła do środka, mokry chodnik błyszczał na srebrno pod latarniami.
Najpierw uderzyła w nią muzyka, niska i miarowa, wystarczająco mocna, by poczuć ją w żebrach.
Nocturne było piękne. Czarne, marmurowe podłogi odbijały złote światło. Aksamitne kanapy tworzyły łuki w ciemnych miejscach. Kryształowe butelki błyszczały za barem jak piękna broń udająca ozdobę.
Każda osoba w środku wyglądała na drogą i sprawiała wrażenie, jakby udawała, że nie patrzy na innych.
Isa powoli ruszyła w głąb klubu, niemal od razu zdając sobie sprawę, że to miejsce nie jest normalne. Było tu zbyt dużo dyscypliny i było zbyt cicho pod warstwą muzyki. Nawet pracownicy poruszali się inaczej – płynnie i uważnie, jakby szkolono ich do czegoś więcej niż tylko robienia drinków.
Obok niej pojawiła się kobieta w czarnej, jedwabnej sukience. „W czym mogę pomóc?”
„Szukam kogoś,” powiedziała Isa.
„Nazwisko?” zapytała kobieta.
„Nico,” powiedziała Isa.
Coś mignęło krótko na twarzy kobiety. To było ostrożne rozpoznanie.
„W tę stronę,” powiedziała kobieta.
Oczywiście. Isa poszła za nią przez główną salę, w górę ukrytymi, prywatnymi schodami i wzdłuż ciemniejszego korytarza wyłożonego dymionym szkłem i oświetlonego przygaszonym, złotym światłem. Im głębiej wchodziły do klubu, tym stawało się ciszej; muzyka zanikała, a atmosfera stawała się bardziej napięta.
Isa zauważyła kamery bezpieczeństwa dyskretnie ukryte w rogach, zamknięte drzwi i mężczyzn w garniturach, którzy wyglądali bardziej na ochroniarzy niż na gości.
Kobieta zatrzymała się przed prywatnym pokojem i otworzyła drzwi bez pukania. „Możesz wejść.” Następnie odeszła, zanim Isa zdążyła zadać kolejne pytanie. Niegrzecznie.
Isa ostrożnie weszła do pokoju. Z dużych okien było widać mokry od deszczu Londyn. Ciemne, skórzane meble stały wokół niskiego, marmurowego stołu. Nieruszona szklanka z alkoholem stała obok otwartej teczki na dokumenty blisko baru. Na początku pokój wydawał się pusty. Wtem z cienia blisko okien dobiegł czyjś głos.
„Spóźniłaś się.”
Isa się odwróciła. Całkowicie zapomniała o swojej kolejnej myśli, gdy powoli wszedł w światło. Wysoki. Ciemny garnitur, a deszcz wciąż przyciemniał jego ramiona. Czarna koszula rozpięta pod szyją. Ostre kości policzkowe, zmęczone oczy i twarz, która wyglądała, jakby została stworzona specjalnie po to, by rujnować kobiecy rozsądek. Ale to nie jego wygląd przykuł jej uwagę. To był sposób, w jaki na nią patrzył – skupiony, uważny. Zupełnie jakby dokładnie wiedział, kim ona jest.
Isa pierwsza odzyskała głos. „To ciekawe powitanie jak na kogoś, kto ukrywa się w ciemnościach niczym czarny charakter,” powiedziała.
Kącik jego ust uniósł się nieznacznie. „Jestem właścicielem tego miejsca.”
„To tłumaczy to wielkie ego.”
„A to tłumaczy, dlaczego wciąż tu stoisz,” odpowiedział.
No proszę. To było irytująco trafne. Isa powoli przeszła przez pokój i położyła kopertę Dantego na marmurowym stole między nimi. „Dostawa zakończona. Zakładam, że teraz ucieknę w tajemniczy sposób w noc.”
Jego wzrok na chwilę opadł na kopertę, po czym wrócił na jej twarz. „Powinnaś,” powiedział.
To było niespodziewane. Isa lekko przekrzywiła głowę. „Nie będzie najpierw dramatycznej przemowy właściciela klubu?”
„Chcesz usłyszeć przemowę?” zapytał.
„Lubię, gdy ludzie trzymają się swojego stylu,” powiedziała.
Po raz pierwszy na jego twarzy pojawiło się rozbawienie – krótkie, ostre, znikające zbyt szybko. Wziął kopertę do ręki i obrócił ją raz w dłoni, przyglądając się pieczęci. Wtedy coś w jego wyrazie twarzy się zmieniło – mała, ale natychmiastowa zmiana. Spokój zniknął, a Isa od razu to zauważyła.
„O co chodzi?” zapytała.
Jego oczy znów spojrzały prosto w jej oczy. „Dante nigdy nie powinien był cię tu przysyłać.”
Puls Isy przyspieszył na moment – to nie był strach, tylko instynkt. Zanim zdążyła odpowiedzieć, gdzieś na zewnątrz salonu dobiegły ostre głosy – męskie, gniewne. Następnie rozległ się trzask tłuczonego szkła.
Nico zamarł w bezruchu – nie zaskoczony, ale gotowy.
Isa patrzyła, jak cała atmosfera wokół niego zmienia się na jej oczach. W jednej sekundzie był irytująco przystojnym właścicielem klubu, a w następnej – kimś zupełnie innym.
„Co to było?” zapytała cicho.
Jego uwaga pozostała skupiona na drzwiach. „Kłopoty.”
„No proszę,” mruknęła Isa, „to zapowiada się obiecująco.”
Kolejny trzask odbił się echem w korytarzu, tym razem bliżej.
Następnie głośny męski głos powiedział ostro: „Sprawdźcie na górze.”
Nico znów na nią spojrzał. Po raz pierwszy, odkąd weszła do Nocturne, wyglądał na naprawdę poważnego. „Musisz stąd wyjść,” powiedział.
Isa automatycznie otworzyła usta, by się z nim kłócić. Wtedy klamka w drzwiach drgnęła.

Odkryj Galateę

Najtrudniejsza rzeczMiłość wśród półekBrat-ZwierzęKiedy odejdę, będę się cieszyć, że się spotkaliśmyJej brat przybrany

Najnowsze publikacje

Niebezpieczny związek. Tom 2Zakochana w braciach mafii Księga 3Zakochana w braciach mafii Księga 2Druga szansaSeria Stado Ridge Mountain, tom 5: Przepowiednia

Listy książek

Wyświetl wszystko

Sięgnij do kolekcji romansów przygotowanych przez naszych czytelników

Series

autor: LoryIo_828

liczba książek: 22

Aktualne

autor: Magdalena gajewska

liczba książek: 276

Ksiązki które czytam

autor: Magdalena gajewska

liczba książek: 358

Na później

autor: Panna Anna

liczba książek: 116

A Must Read

autor: Sintha

liczba książek: 164

Enjoyed it ⭐

autor: Marianne Vataja

liczba książek: 146

Hot

autor: goshka

liczba książek: 176

Read books

autor: Judy Lavoie

liczba książek: 226

Wishlist

autor: Annia54

liczba książek: 90

Finished books

autor: Suzie Gariepy

liczba książek: 457

Sports

autor: JoannaS

liczba książek: 81

Nieuw

autor: Elsave

liczba książek: 354

Good

autor: TheNifri

liczba książek: 373

Finished books Library 2

autor: Donna Cravens Cooper

liczba książek: 473

Charlie Rose love ❤️

autor: Darlo

liczba książek: 483