Zastępca szeryfa Książka 2
Autorzy
Collette G. May
Lektury
151K
Rozdziały
42
Gabriel, były żołnierz piechoty morskiej z trudną przeszłością, wraca do swojego małego rodzinnego miasteczka, aby odbudować swoje życie. Próbując ułożyć relacje z silną babcią, starymi przyjaciółmi i nowymi znajomymi, odkrywa, że pociąga go Sarah, kobieta z własnymi problemami. Ich rozwijający się romans zostaje wystawiony na próbę przez nawiedzające Gabriela wspomnienia i niebezpieczne sytuacje, z którymi się spotyka. Pośród chaosu Gabriel musi zmierzyć się ze swoimi lękami i chronić tych, których kocha, jednocześnie szukając drogi do odkupienia i spokoju.
Rozdział 1.
Książka 2:Gabriel Von Ashner
GABRIEL
Znów ją zobaczył. Jej jasne warkoczyki kołysały się, gdy kiwała głową w rytm starej pieśni kościelnej, śpiewanej razem z innymi. Zawsze nosiła śliczne sukienki w pastelowych kolorach i wzorach. W pierwszą niedzielę, gdy ją zauważył, miała na sobie różową sukienkę z flamingami. Tydzień później żółtą w białe kwiatki. Dziś była ubrana w niebieską z wesołymi chmurkami. Nigdy nie widział jej twarzy, ale od kilku tygodni z niecierpliwością wypatrywał tej jasnej plamki siedzącej dwa rzędy przed nim w niedzielny poranek.
Zawsze towarzyszyła jej ciemnowłosa kobieta o bardzo wymyślnych warkoczach. Zastanawiał się, ile czasu zajmowało jej ułożenie fryzury rano. Nie pociągały go, ale rozjaśniały nieco jego dzień. A ostatnio tego potrzebował jak kania dżdżu.
Nigdy nie udawało mu się zobaczyć ich później, bo jego babcia gawędziła z różnymi grupkami przyjaciół przed wyjściem z kościoła, co często ciągnęło się kolejną godzinę.
Gabriel często siedział i czekał, aż babcia skończy rozmowy i zaplanuje swój tydzień. Starał się nie marszczyć brwi, obserwując jak babcia coś skrzętnie notuje w swoim małym notesiku. Jego tydzień znów będzie wypełniony po brzegi wożeniem jej tu i tam.
– Gabrielu! – Podniósł głowę, gdy babcia ostro wypowiedziała jego imię. Po śmierci rodziców w wypadku samochodowym, gdy miał dziesięć lat, to ona go wychowała. Mimo że jako młody mężczyzna narobił wiele głupstw, nikt nie potrafił go przestraszyć tak jak gniewne spojrzenie niebieskich oczu babci.
Od kiedy miesiąc temu wrócił do kraju, babcia kazała mu wozić ją w różne miejsca jaskrawoniebieskim Rolls Royce'em Park Ward dziadka, który rzucał się w oczy jak słoń w składzie porcelany. A bycie wysokim i dobrze zbudowanym nie pomagało w pozostaniu niezauważonym.
Wyjazdy babci obejmowały salon fryzjerski, zakupy, grę w karty w poniedziałki, klub książki w środy i bingo w piątki. W soboty jadała lunch ze szkolnymi przyjaciółkami, a Gabriel mógł robić, co chciał po odwiezieniu jej do domu. To znaczy jeśli nie zaaranżowała mu randki z wnuczką którejś z przyjaciółek, siostrzenicą lub inną znajomą. I chyba właśnie to się działo, sądząc po jej tonie.
Starając się nie wyglądać na zirytowanego, podszedł do babci i jej czterech przyjaciółek. Głęboka zmarszczka na jej czole wskazywała, że ma kłopoty. Gabe zastanawiał się, co mógł przeskrobać w ostatnim tygodniu... Potem się zawahał... ale ucieczka nie wchodziła w grę. Wiedział, że uciekanie przed babcią to najgorsze, co mógłby zrobić.
– Gabrielu Rafaelu Adamie Von Ashner, coś ty zrobił Marigold Philips?
– Zrobiłem to, o co prosiłaś, babciu.
– Nie udawaj grzecznego, młody człowieku! – Jej oczy ciskały w niego gromy, a palec dźgał go w brzuch, bo tylko tak wysoko mogła unieść ramiona z powodu obolałych barków. – Zabrałeś ją na—na—strzelanie do siebie farbą!
Gabe starał się nie uśmiechać na wspomnienie bardzo eleganckiej Marigold w długiej, jasnoróżowej sukience i wymyślnej, teraz rozczochranej blond fryzurze, pokrytej plamami żółtej i niebieskiej farby po ich randce. To było podłe, ale miał nadzieję, że opowie wszystkim, jaki jest nieuprzejmy. Może wtedy kobiety nie będą chciały chodzić na randki aranżowane przez swoje babcie. – Ciszej, babciu, wciąż jesteśmy w kościele.
Zacisnęła usta, czerwona szminka popękała na brzegach, gdy powstrzymywała się od powiedzenia czegoś. Podciągnęła niedzielną torebkę na ramię i wygładziła biały sweter na fioletowej spódnicy i białej bluzce. Spojrzała na niego zwężonymi oczami i szybko go minęła.
Mimo to dotarł do samochodu przed nią i otworzył tylne drzwi. Upewnił się, że wygodnie się usadowiła, po czym stanął przy drzwiach kierowcy, by wziąć głęboki oddech przed wsiadaniem. Spojrzał przez przednią szybę, zanim odwrócił się na siedzeniu i popatrzył na babcię.
Była najsilniejszą kobietą, jaką znał, i szanował ją i bał się jej w równym stopniu. I zdawała się nigdy nie starzeć, jej twarz wciąż była tak gładka i promienna jak za jego dzieciństwa. Nie była wysoka, niewiele ponad metr sześćdziesiąt, ale każdy zauważał jej obecność. Wciąż była atrakcyjną kobietą i Gabriel nie był zdziwiony, że od jego powrotu chodziła na co najmniej trzy randki tygodniowo. Ale rozumiał dlaczego - wciąż była tak pełna życia i towarzyska jak za czasów małżeństwa z jego dziadkiem.
– Babciu, rozmawialiśmy o umawianiu mnie na randki. Nie chcę się teraz z nikim spotykać. – Mówił łagodnie, mając nadzieję, że zrozumie jego szczerość.
– Masz trzydzieści pięć lat, Gabrielu. Kiedy będziesz chciał się ożenić?
– Babciu – westchnął. – Dopiero co wróciłem. Mam problemy do rozwiązania, jednym z nich jest znalezienie pracy, żebym mógł chociaż kupić sobie własne piwo.
– Kupuję dobre piwo!
Gabe uniósł brew na jej odpowiedź.
– Poza tym, potrzebujesz naprawić swoje problemy, odkąd skończyłeś dziesięć lat.
– Dzięki wielkie, babciu.
Sięgnęła między siedzenia i dotknęła jego policzka. – Nie chcę, żebyś był sam, gdy przyjdzie mój czas.
Wziął jej dłoń i pocałował jej grzbiet, zanim objął ją obiema rękami, całkowicie ukrywając jej drobne palce. – Mam nadzieję, że nie umrzesz jeszcze przez długi czas.
– Och, Gabrielu, zawsze starasz się być pozytywny.
Uśmiechnął się na jej sarkazm. Oboje wiedzieli, że był praktyczny i nie wierzył w półśrodki.
– No to jak? Jak krzyczała Marigold Philips, gdy oblałeś ją farbą?
Gabe zaśmiał się głęboko na widok figlarnego wyrazu jej twarzy, uruchamiając samochód. – To nawet nie byłem ja! Byliśmy w drużynie przeciwko grupie dziesięciolatków!
