Opowieści z Regventus 4: Pierścień
Autorzy
C A Tarkington
Lektury
36.6K
Rozdziały
53
– Czy ty naprawdę pytasz, czy warto ratować naszą królową, Hectorze? – zapytał Talon z niedowierzaniem. – A Max, to ty go tu sprowadziłeś. Może nie jest twoim królem, ale to ty za niego odpowiadasz. Poza tym, to jedyni ludzie w królestwie, w których żyłach z obu stron płynie krew Adalwenów.
Griffa nie stoi już pod ochroną swojej korony. Uwięziona głęboko w murach wroga, mierzy się ze światem pozbawionym wygód, sojuszników i pewności. Każda chwila wystawia na próbę jej siłę, zmuszając ją, by ujrzała w sobie nie tylko władczynię, ale kogoś znacznie potężniejszego. U jej boku rodzi się nieoczekiwana więź, stając się wątłym światłem w ciemności. Poza murami pałacu ci, którym na niej zależy, próbują desperacko się zjednoczyć, lecz pęknięcia spowodowane wątpliwościami i zdradą grożą ich spowolnieniem. Lojalność chwieje się, czas ucieka, a królestwo wstrzymuje oddech. Gdy niebezpieczeństwo zaciska pętlę, Griffa zaczyna rozumieć, że bycie królową nie polega na posiadaniu tronu, lecz na ogniu, który wzbiera w niej wtedy, gdy wszystko inne obraca się wniwecz.
Obietnica Ansela
ANSEL
Ansel siedział na spotkaniu Kręgu Dziewięciu obok Griffy. Wpatrywał się w nią. Zauważył, jak blada i zmęczona się wydawała. Jej oczy wyglądały na prawie czarne. Była taka młoda. Zdecydowanie zbyt młoda, by tak bardzo cierpieć. W wieku zaledwie szesnastu lat straciła matkę i ojca. Była teraz głową wielkiego rodu. Była też prawowitą przywódczynią Kręgu.
Była najważniejszą osobą, jaka pozostała w życiu Ansela. Nie pozwoliłby, aby stała jej się krzywda lub żeby ktoś ją wykorzystał. Jej ojciec, Renweard, poprosił kiedyś Ansela, aby zaopiekował się jego jedyną córką, gdyby coś mu się stało.
Ansel zamierzał dotrzymać obietnicy. Zrobiłby to dla Renwearda i Griffy. Wziął Griffę za zimną dłoń, gdy odwróciła się i spróbowała do niego uśmiechnąć.
„Hector, byłeś najbliższym przyjacielem Renwearda. Czy możesz zabrać dziewczynę?” – zapytał Gorm.
„Mógłbym. Jeśli Gryphon chce zostać w Delis House, będzie tam mile widziana”.
Griffa spojrzała na Ansela szeroko otwartymi oczami i pokręciła głową. Od razu zrozumiał. Nie chciał Griffy w Delis House. Nie chciał, by była pod opieką żony i córki Hectora.
„Gryphon powinna przyjechać do Wendell House w Dolinie. Będzie tam kochana. Bardzo lubię Gryphon i moja żona również. Mój syn jest jej bliskim przyjacielem” – powiedział Ryker Wendell.
Ansel westchnął. Jedną z ostatnich rzeczy, jakich pragnął, było to, by Griffa spędziła lata w Wendell House z tym łobuzem Talonem Wendellem. Ansel widział tego młodzieńca i to, jak zachowywał się na festiwalach. Wiedział, że Ryker chętnie połączyłby nazwisko Keene ze swoim. Griffa nie zasługiwała jednak na to, by ją tak wykorzystano. Podejmie własne decyzje, kiedy będzie na to gotowa.
„Gryphon będzie przywódczynią Kręgu, kiedy osiągnie pełnoletność” – powiedziała pani Sidora. – „Musi zostać w Abscon”.
„Czy w takim razie będzie to Delis House?” – zapytała brązowowłosa czarownica.
„Nie” – powiedziała cicho Griffa. – „Nie opuszczę mojego domu”.
„Nie jesteś pełnoletnia. Nie możesz mieszkać sama” – powiedział gniewnie Helmer.
„Nie będę sama”. Griffa podniosła wzrok. „Mam Maybelle, Jonthona i Wallisa. Ansel też tam jest przez większość czasu. Chcę zostać w Keene Manor”.
Hector uśmiechnął się życzliwie do Griffy. „Oczywiście, jesteś przywiązana do swojego domu. Ale Gryphon, w wieku szesnastu lat nie wypada mieszkać samej bez rodziny. Potrzebujesz kogoś, kto będzie nad tobą czuwał”.
„Mogę nad nią czuwać” – zaoferował Ansel. – „Obiecałem to jej ojcu. Nie pozwolę, aby stało jej się coś złego. Mogę zamieszkać w Keene Manor na stałe”.
Hector pokręcił głową. „To nie wypada, Ansel. Może gdybyś był żonaty i twoja żona dołączyła do ciebie, to by się udało”.
Ansel odchylił się do tyłu i przewrócił oczami. „Nie planuję w najbliższym czasie brać ślubu”.
„Cóż, w takim razie wracamy do punktu wyjścia” – powiedział Hector. – „Gryphon, możesz zamieszkać z moją rodziną. Nie będziesz daleko od Keene Manor. Za kilka lat osiągniesz pełnoletność i będziesz mogła żyć, jak zechcesz”.
„Nie pojadę do Delis House” – powiedziała stanowczo Griffa. – „Nie pojadę nigdzie indziej poza moim własnym domem”.
„Możesz przyjechać do Doliny na kilka lat, Gryphon. Stamtąd również możesz się uczyć, jak przewodzić Kręgowi. Wiesz, że wszyscy będziemy cię kochać” – powiedział Rikard.
„Nie zabierzesz jej do Doliny, Rikard” – warknął Hector. – „Wiem, że połączenie twojej rodziny z rodziną Keene jest bardzo kuszące, ale ona wciąż jest dziewczynką”.
„Nie będę jej do niczego zmuszał” – powiedział Rikard z niesmakiem. – „Byłem bardzo blisko z Renweardem i zależy mi na Gryphon. Jestem oburzony, że sugerujesz coś takiego”.
„Nie mów mi, że o tym nie myślisz” – powiedział Hector. – „Wiem, że kilka razy wspominałeś Renweardowi, jak wspaniale by było, gdyby Gryphon i Talon kiedyś się pobrali”.
„A dlaczego miałoby tak nie być?” – zapytał Rikard. – „Rodziny Wendell i Keene to najpotężniejsze rody w naszym królestwie. Dlaczego małżeństwo mojego syna z Gryphon miałoby być niestosowne?”
Griffa mocno poczerwieniała i zakryła twarz dłońmi.
„Mogę wymyślić wiele powodów, dla których nigdy więcej nie pozwoliłbym twojemu synowi zbliżyć się do Griffy” – powiedział Ansel.
Rikard odwrócił się do Ansela ze zmrużonymi oczami. „Talon jest młody. Ustatkuje się, zanim Gryphon osiągnie pełnoletność”.
Ansel prychnął.
„Nie chcę jechać do Doliny” – powiedziała Griffa, zabierając dłonie z twarzy. – „Chcę zostać w Keene Manor. Zostanę tam. Nie powstrzymacie mnie”.
„Powinna zostać w Keene Manor” – powiedziała Sidora, popierając Griffę. – „Pozwólcie dziewczynie zostać w jej domu. Ma tam ludzi, którzy z nią mieszkają. Ansel jest obrońcą królestwa. Można mu ufać”.
„Mogę codziennie doglądać Gryphon” – powiedział Hector z westchnieniem. – „Ona powinna zostać w swoim domu. Renweard chciałby, żeby została w Keene Manor. Powierzył Anselowi opiekę nad swoją córką. We dwóch możemy mieć na nią oko”.
Wiele głosów zaczęło głośno się spierać. Hector uderzył dłonią w stół. „Dopóki Gryphon nie osiągnie pełnoletności i nie zajmie swojego miejsca w Kręgu, ja jestem przywódcą. To jest mój rozkaz. Ona zostanie w Keene Manor”.
Griffa odwróciła się i obdarzyła Ansela szczerym uśmiechem. Ścisnął jej dłoń, gdy spotkanie dobiegło końca. Po podziękowaniu Hectorowi i pani Sidorze, Ansel i Griffa wyszli z większością pozostałych osób. Na zewnątrz Ansel zaoferował Griffie ramię, by odprowadzić ją do domu. Wtedy jej dłoń powędrowała do gardła.
„Mój naszyjnik zniknął. Ten, który ojciec dał mi na urodziny zeszłej wiosny. Sokół z oczami z klejnotów. Musiałam go zgubić na spotkaniu” – powiedziała Griffa, odwracając się z powrotem w stronę budynku.
„Pójdę sprawdzić” – powiedział Ansel. – „Zostań tutaj, a ja zaraz wrócę”. Patrzył, jak Griffa podchodzi do posągu bogów i siada. Spojrzała na nich i zamknęła oczy.
Ansel pospieszył z powrotem do sali spotkań. Powoli szedł korytarzem i szukał jej naszyjnika na podłodze. Dotarł do drzwi sali i zobaczył, że jedne są lekko uchylone. Usłyszał, jak Helmer rozmawia z Hectorem.
„Myślisz, że to rozsądne, zostawiać dziewczynę z obrońcą?” – zapytał Helmer.
„Jaki mamy inny wybór? Wystarczająco dużo już przeszła. Musi być w swoim własnym domu”.
„Powinieneś był pozwolić Rikardowi zabrać ją do Doliny. Mogłaby poślubić tego chłopca z rodziny Wendell. Może zostałaby tam na zawsze. Moglibyśmy się jej pozbyć na dobre” – powiedział Helmer.
„Nie, po tym wszystkim, co się stało, nie mógłbym jej tego zrobić. Nie mógłbym tego zrobić Renweardowi”.
„Ona będzie naszą zgubą, jeśli odkryje swoje prawdziwe miejsce” – warknął Helmer. – „Wiesz o tym”.
Ansel wszedł do pokoju i spojrzał surowo na Helmera.
„Ansel” – powiedział szybko Hector. – „Potrzebujesz czegoś?”
Ansel nadal wpatrywał się w Helmera. „Griffa zgubiła swój naszyjnik, a ja przyszedłem go poszukać”. Ansel machnął ręką, a naszyjnik poleciał prosto do niego. „Chcę, żebyście obaj wiedzieli, że Griffa jest pod moją ochroną. Jeśli ktoś jej w jakikolwiek sposób zagrozi, wyeliminuję to zagrożenie bez wahania”.
Hector skinął głową, a Helmer spojrzał z wściekłością na Ansela.
„Lepiej więc trzymaj ją w ryzach” – ostrzegł Helmer. – „Ta dziewczyna jest dzika i niebezpieczna”.
Ansel poczuł magię tuż pod skórą. Był gotów przekląć Helmera na miejscu. „Nic nie wiesz o Griffie. Ona będzie przywódczynią Kręgu, kiedy król osiągnie pełnoletność. Mam przeczucie, że to ona przyniesie świetność temu królestwu”.
Ansel odwrócił się i wyszedł z pokoju. Jego jedyną myślą było to, by wrócić do Griffy i zapewnić jej bezpieczeństwo.
