Lód pod nami
Autorzy
Elara Richards
Lektury
669K
Rozdziały
50
Theo Reid, gwiazdor i kapitan drużyny hokejowej Stormhawks, żyje dla dreszcze emocji na lodzie – dopóki poza nim wciąż nie wpada na kogoś równie porywczego: Victorię Hales, ciętą i konkretną asystentkę trenera ich największego rywala, Thunderwolves. Iskry lecą, emocje biorą górę, a każde spotkanie staje się walką charakterów… i ledwie skrywanego pożądania.
To, co zaczyna się od złośliwych przekomarzanek, przeradza się w kradzione chwile, nocne rozmowy telefoniczne, bolesne wyznania i pasję, której żadne z nich nie potrafi zignorować.
Theo i Tori uświadamiają sobie, że łączy ich coś znacznie głębszego niż rywalizacja. Podczas gdy atmosfera wokół play-offów gęstnieje, ich więź staje się coraz silniejsza. Ich historia jest pikantna i szczera do bólu, a ich relacja – całkowicie zakazana… jednak niektóre granice po prostu trzeba przekroczyć.
Tego nie było w planie gry
TORI
„Powiedz to jeszcze raz”, zażądała Maya, unosząc drinka, jakby dyrygowała orkiestrą. „Głośniej. Wolniej. Z uczuciem.”
Uśmiechnęłam się, ciesząc się tą chwilą. „Asystentka trenera Thunderwolves!”
Maya i Cam krzyknęły tak głośno, że kilka osób w barze się odwróciło. Ale w ogóle nas to nie obchodziło. Ta noc należała do mnie.
Toast za wszystkie gówniane prace, które brałam, żeby tylko zostać w świecie sportu. Byłam asystentką asystentów, montowałam długie filmy z meczów, których nikt nie oglądał. Przynosiłam kawę i taśmy, udając, że nie słyszę, jak faceci po cichu nazywają mnie zatrudnioną dla statystyk. Spędziłam lata, walcząc o pozycję w sporcie, który wcale nie witał kobiet z otwartymi ramionami.
„O kurwa, naprawdę to zrobiłaś”, ucieszyła się Maya.
„Pewnie, że tak.” Uśmiechałam się tak szeroko, że aż bolała mnie twarz. Stuknęłam swoim kieliszkiem o ich kieliszki.
„Jestem z ciebie taka dumna, Tori”, powiedziała Cam z promiennym uśmiechem. „Mimo że nadal nie do końca rozumiem, co robi asystentka trenera.”
„Ona jest jak wiceprezes do spraw krzyczenia”, wtrąciła Maya.
Przewróciłam oczami, z uśmiechem na twarzy. „Robię więcej rzeczy, niż tylko krzyczę.”
„Ale jednak krzyczysz?” zapytała Maya z cwanym uśmiechem prawniczki.
„O tak”, powiedziałam, pijąc swojego drinka z dumnym uśmiechem. „Zawodowo.”
Cam przechyliła głowę, a jej blond włosy opadły na ramię. „Masz tyle szczęścia. Od poniedziałku będziesz mówić seksownym hokeistom, co mają robić.”
„Nie rozkazywać. Trenować”, poprawiłam ją. „Prowadzić. Rozwijać. Planować strategię.”
„I krzyczeć”, dodała Maya.
„I krzyczeć”, zgodziłam się.
Zaśmiałyśmy się, a ja przez krótką chwilę po prostu cieszyłam się tym momentem. Przygaszone światła. Cichy dźwięk muzyki i rozmów. Przyjemne uczucie, że moje dziewczyny są tuż obok.
Asystentka trenera. Prawdziwy czas na ławce. Spotkania o strategii. Wieczory meczowe, podczas których mój głos w końcu ma znaczenie. Thunderwolves to dobra profesjonalna drużyna w ACHL. To było najbliżej mojego wielkiego marzenia, jak tylko mogłam się znaleźć.
„Wiem, że to nie jest NHL”, powiedziałam ciszej. „Ale to moja największa szansa. W końcu będę na lodzie. Będę kimś ważnym.”
Maya szturchnęła mnie ramieniem. „I poradzisz sobie świetnie. Potem będziesz trenować w NHL. A my będziemy siedzieć w pierwszym rzędzie w błyszczących kurtkach. Będziemy udawać, że wiemy, co to jest penalty kill.”
„Zrobię wam fiszki”, powiedziała Cam bardzo poważnie.
Uśmiechnęłam się pod nosem. „I tak wszystko pomylicie.”
„Ale będziemy przy tym wyglądać bardzo gorąco”, powiedziała Cam ze swoim wyuczonym w handlu optymizmem.
Zaśmiałam się, unosząc kieliszek. W tym samym czasie ekran za barem zmienił obraz. Pokazano powtórki najlepszych akcji w zwolnionym tempie. Czyste podania. Bardzo szybkie strzały. Bramkarz, który rozciągał się niesamowicie mocno na polu bramkowym.
Oto i on. Zawsze mnie do siebie przyciągał. Hokej z wielkiej ligi.
Poczułam ścisk w klatce piersiowej.
„O o”, mruknęła Cam.
„Spokojnie”, powiedziałam, zsuwając się już z wysokiego krzesła. „Nie zostawiam was. Po prostu idę pooddychać tym samym powietrzem co NHL przez pięć minut.”
Maya machnęła ręką, żeby mnie puścić. Jej ciemne loki lśniły w słabym świetle. „Idź już, hokejowy nerdzie. Idź szeptać czułe słówka do telewizora.”
Przecisnęłam się przez tłum, nie odrywając wzroku od powtórki. „Ten strzał był za wcześnie”, mruknęłam do siebie, siadając na pustym stołku przy barze. „Bramkarz nawet nie wykonał jeszcze ruchu.”
„Dokładnie.”
Głos dobiegł z mojej prawej strony. Był niski, spokojny i rozbawiony. Odwróciłam się.
Ciepłe, brązowe oczy. Ciemne włosy, które wyglądały, jakby ktoś przeczesał je palcami wiele razy tej nocy. Wysoki. Szeroki w barach. Jedno ramię opierał o bar. Jego uśmiech mówił, że doskonale zdawał sobie sprawę, jak bardzo rozpraszał uwagę.
„Jesteś fanką Caps?” zapytał, unosząc brodę w stronę ekranu. „Bo ten strzał to była zbrodnia.”
Byłam całkowicie rozbawiona i uniosłam brew. „Zazwyczaj nie kibicuję drużynom, które grają słabo.”
Zaśmiał się cicho i pokręcił głową. „Ałć. Słusznie.” Spojrzał z powrotem na ekran. „Co myślisz o ich ostatniej grze w przewadze?”
„Była niechlujna”, powiedziałam bez wahania. „Sygnalizowali podania tak bardzo, jakby chcieli stracić krążek.”
Podniósł brwi z zaskoczenia. Powolny uśmiech pojawił się na jego pełnych ustach. „Okej”, powiedział powoli. „Jesteś bardzo pewna siebie, albo masz w stu procentach rację.”
„Jedno i drugie”, odpowiedziałam, odwzajemniając jego uśmiech.
To wywołało u niego kolejny cichy śmiech. „Chyba nie jesteś fanem Caps?” zapytałam łagodnie. „Mam nadzieję, że cię nie uraziłam.”
Przeniósł ciężar ciała, przysuwając się trochę bliżej. „Nic się nie stało. Ja też nie wspieram... jak ty to ujęłaś? Słabo grających drużyn.” Na jego twarzy pojawił się cwany uśmiech. „Ich największym problemem w zeszłym sezonie była dyscyplina. Zbyt wiele błędów, kiedy to miało znaczenie.”
Moje zainteresowanie natychmiast wzrosło. „Mecz numer czterdzieści trzy”, powiedziałam. „Przeciwko Rangers.”
Jego wzrok szybko wrócił na mnie. „Dokładnie”, powiedział, będąc pod wielkim wrażeniem. „Rangersi byli bezlitośni. Oglądałem ten mecz ponownie więcej razy, niż powinienem przyznać.”
Czy ten facet czytał w moich myślach?
Wypuścił cicho powietrze. „Kiedy w telewizji leci nudny mecz, po prostu włączam tamten. Udaję, że to relacja na żywo. Szkoda tylko, że ten mecz był...”
„...lepszy niż sam finał”, powiedzieliśmy dokładnie w tym samym czasie.
Przez chwilę po prostu patrzyliśmy na siebie. Potem wybuchnęliśmy szczerym i głośnym śmiechem. Wokół nas bar wydawał się znikać. Muzyka i dźwięk stukających kieliszków stały się tylko cichym tłem.
Spojrzałam wtedy na niego. Tak naprawdę spojrzałam. Zauważyłam, jak skóra wokół jego oczu marszczy się, zanim jego usta układają się w uśmiech. Zauważyłam, jak bardzo skupiał na mnie swoją uwagę. Bardzo wyraźnie poczułam też, że on patrzył prosto na mnie.
Badawczo. Wpatrywał się tak głęboko, że poczułam ścisk w klatce piersiowej.
„Więc”, powiedziałam, próbując wrócić do normalności. Skinęłam głową w stronę telewizora. „Ten sezon powinien być... interesujący.”
„Chyba zobaczymy, kto przetrwa październik”, powiedział, zerkając na mnie z boku. „Chociaż Blues wyglądają całkiem nieźle w tym roku.”
„To prawda”, zgodziłam się z nim. „Ale bycie ich fanem wymaga cierpliwości. I bardzo dużego oddania.”
Przysunął się odrobinę. Na tyle blisko, że poczułam delikatny zapach drewna cedrowego i czegoś świeżego. „To zazwyczaj nie są moje słabe strony.”
Zatrzymał swój wzrok na moich oczach odrobinę za długo. Jakimś cudem czułam jego spojrzenie. Dosłownie wszędzie na ciele.
Na moje policzki wkradł się gorący rumieniec.
„Tak w ogóle, to jestem Theo.” Wyciągnął do mnie dłoń.
„Tori”, powiedziałam, gdy jego ciepła i szorstka skóra dotknęła mojej.
„To oficjalnie najlepszy punkt mojego wieczoru.”
„Nisko postawiona poprzeczka?” zażartowałam. Nasze dłonie zawahały się, zanim w końcu się puściły.
„Aż tragicznie.”
Zaśmiałam się. Patrzył na mnie tak, jakby bardzo lubił ten dźwięk.
Po drugiej stronie baru wysoki blondyn pomachał do Theo. Wskazał na grupę ludzi, która już zmierzała do wyjścia. Theo skinął mu krótko głową, po czym znów odwrócił się do mnie.
„Niestety, muszę już iść”, powiedział. Zawahał się przez moment. Na jego twarzy mignęła szybka myśl.
„Ale...” Spojrzał na chwilę w dół, a potem znowu w moje oczy. „Jeśli kiedykolwiek będziesz chciała pójść na drinka... albo przeanalizować jakieś naprawdę bolesne zmiany formacji...”
Na jego ustach znowu pojawił się mały uśmiech. „Pozwól, że dam ci mój numer.” Wskazał głową na mój telefon.
Wręczyłam mu go, zanim mój mózg zdążył to przetworzyć. Wpisał numer, szybko i pewnie.
„Było miło”, dodał niskim głosem, oddając mi telefon.
„Tak.” Mój uśmiech stał się jeszcze szerszy.
Wstał. Górował nade mną tak bardzo, że mój puls aż przyspieszył. „Do zobaczenia, Tori.”
Jego ciepłe, brązowe oczy zatrzymały się na mnie jeszcze przez chwilę. Jedno ostatnie spojrzenie i już go nie było.
Potrząsnęłam głową. Jakby to mogło osłabić wpływ, jaki jego cwany uśmiech wciąż na mnie miał. Chwilę później ruszyłam z powrotem do mojego stolika.
Twarze Cam i Mai były rozpromienione. Wyraźnie widziały wszystko od początku do końca.
„Kto. To. Był?” wydyszała Cam, jak tylko usiadłam.
„Po prostu jakiś facet”, odpowiedziałam. Próbowałam się nie uśmiechać, ale poniosłam porażkę.
„Facet, przez którego szczerzysz się jak głupia”, zażartowała Maya.
Z winnym uśmiechem otworzyłam profil Theo. W połowie spodziewałam się zobaczyć jakieś niewinne, lekko żenujące zdjęcie, jak łowi ryby. Mój żołądek nagle się zacisnął.
„O kurwa”, wyszeptała Maya.
Czerwono-czarna koszulka. Theo Reid. Kapitan drużyny Stormhawks.
Cam przysunęła się bliżej. „Kim są ci cali Stormhawks?”
Przełknęłam głośno ślinę. To nie może się dziać naprawdę.
„Są najlepszą drużyną w naszej lidze”, wykrztusiłam. „I naszymi największymi rywalami w tym sezonie.”
Wpatrywałam się w ekran. Słyszałam bicie mojego serca głośno w uszach. Nawet nie zaczęłam jeszcze pierwszego dnia jako asystentka trenera Thunderwolves, a już zdążyłam flirtować z wrogiem.
