Zakochana w bracie bliźniaku mojego najlepszego przyjaciela
Autorzy
C P Ramirez
Lektury
18.6K
Rozdziały
30
Gia McLaughlin z niecierpliwością wyczekuje ostatniej klasy liceum i tworzenia wspomnień z dwójką swoich najlepszych przyjaciół, Rachael i Adamem. Kiedy w Westbrook zjawia się brat bliźniak Adama, Ethan, aby ukończyć z nimi szkołę i uciec przed przeszłością, dziewczyna zmuszona jest stawić czoła nowym relacjom, bolesnym rodzinnym sekretom i rodzącemu się uczuciu.
Rozdział 1: Dzień rejestracji
GIA
Wydawało mi się, że znam niemal każdy centymetr kwadratowy tego miejsca. Zmarszczyłam brwi, przybliżając zdjęcie planu zajęć w telefonie, jakby to miało magicznie podpowiedzieć mi, gdzie znajdę salę od ekonomii. Sala 302B.
Właściwy budynek? Jest. Trzecie piętro? Jest.
Zerknęłam na małe czarne numery nad drzwiami dwóch narożnych sal przed mną – 302 po lewej i 304 po prawej. Sala 303 znajdowała się po drugiej stronie korytarza. Więc gdzie, do diabła, była 302B?
– Szukasz ekonomii?
– Tak! – Uśmiechnęłam się z wdzięcznością do nauczyciela, który do mnie podszedł. Był to starszy mężczyzna, pewnie po sześćdziesiątce, który wyglądał jak czyjś miły i kochany dziadek. – Z jakiegoś powodu nie mogę znaleźć tej sali.
– Tak, ona każdemu miesza w głowie – zachichotał. Wskazał na krótki korytarz pomiędzy dwiema klasami. – Widzisz ten znak na wprost z napisem „Tylko dla personelu”? Tuż na lewo od tych drzwi, choć wiem, że stąd słabo go widać, znajdziesz salę 302B.
– O rany, nigdy bym na to nie wpadła!
– Technicznie to sala 302 podzielona na dwie sekcje. Ten korytarz prowadzi do tamtej części bez konieczności przechodzenia przez klasę z przodu i przeszkadzania w lekcji. Miałem tu na ścianie znak wskazujący drogę, ale nie wiem, gdzie się podział.
– Ach, rozumiem, to ma sens. Cóż, dziękuję panu… – Spojrzałam na identyfikator wiszący na jego szyi. – Panie Cline.
– Cała przyjemność po mojej stronie. Do zobaczenia w poniedziałek.
Oczywiście, że był nauczycielem. Zaśmiałam się cicho pod nosem, odhaczając w myślach kolejną pozycję na mojej liście „znalezionych” sal. Trochę obawiałam się tych zajęć, ale może dzięki niemu staną się znośne.
Została mi już tylko jedna sala do wytropienia: francuski, rok czwarty. Potem będę mogła pójść szukać Rachael i Adama.
Była środa przed rozpoczęciem roku szkolnego, moja ostatnia klasa liceum, a ja tkwiłam po uszy w przygodzie zwanej rejestracją na zajęcia.
Wiedziałam, że to pewnie słabe, ale co roku nie mogłam się tego doczekać – zaczynania w stołówce, by wysłuchać dokładnie tego samego przemówienia powitalnego dyrektora Avery’ego, układania rzeczy w szafce w idealny sposób, porównywania planów z przyjaciółmi i ogólnego chaosu setek uczniów i rodziców tłoczących się na korytarzach, by sprawdzić, gdzie są sale. A może nawet spotkania nauczycieli, którzy się pojawili.
Cały ten rytuał pomagał mi przestawić się z powrotem na tryb szkolny po dwunastu wspaniałych tygodniach lata. Ten rok był szczególny, słodko-gorzki, bo miał być moim ostatnim w Westbrook High.
Wracając w sam środek zamieszania, lawirowałam w morzu ciał. Na końcu tego korytarza znajdowało się wyjście prowadzące po schodach na zewnątrz, a stamtąd mogłam przedostać się do budynku nauk humanistycznych.
Zaczynałam się lekko pocić od bijącego wokół ciepła i desperacko chciałam upiąć swoje gęste, kręcone włosy, ale po południu miałam zdjęcia rocznikowe i nie mogłam ryzykować, że zaczną się puszyć od dotykania.
Dostrzegając drzwi wyjściowe, wzięłam głęboki oddech i ruszyłam przed siebie. Nie wiem, czy to było celowe, czy przypadkowe, ale ktoś pchnął mnie od tyłu, popychając do przodu, a ja uderzyłam ramieniem całkiem mocno w osobę po mojej lewej, idącą w przeciwnym kierunku.
– Ojej! – pisnęłam zaskoczona. Kiedy podniosłam wzrok, serce mi zamarło. Przede mną stał najładniejszy chłopak, jakiego widziałam od bardzo dawna.
Szybko chwycił mnie za ramię, żeby powstrzymać mój upadek i nie pociągnąć nas obojga na ziemię, a ja przyłapałam się na tym, że wpatruję się w jego przepiękne, czekoladowe oczy. Zamrugałam ze zdziwienia na widok elektrycznego mrowienia, które przeszło przeze mnie pod wpływem jego dotyku, i zastanawiałam się, czy on też to poczuł.
– Ostrożnie – powiedział cicho z lekkim uśmiechem na ustach. Miał niski, chropowaty głos.
– P-przepraszam! – wydukałam, próbując odzyskać rezon.
– Wszystko w porządku. – I ruszył dalej obok mnie.
Całe spotkanie trwało dosłownie sekundy, ale miałam wrażenie, jakby czas na moment stanął w miejscu, choć brzmi to tandetnie. Było w nim coś mgliście znajomego, czego nie potrafiłam zidentyfikować. Zerknęłam przez ramię w samą porę, by zobaczyć, że on również się za mną ogląda, zanim zniknął mi z oczu w tłumie.
Przez ułamek sekundy myślałam o tym, żeby zawrócić, ale potem rozsądek wziął górę. Znalezienie go teraz byłoby niemal niemożliwe, a nie chciałam ryzykować spóźnienia na spotkanie z Adamem i Rachael. Popychając drzwi wyjściowe i zbiegając po schodach, mogłam tylko mieć nadzieję, że jeszcze go zobaczę.
