Pomiędzy golami
Autorzy
Ayomide Babade
Lektury
616K
Rozdziały
47
Jennifer żyje i oddycha piłką nożną. Każda treningowa zaprawa, każdy siniak, każdy poranek spędzony na boisku ma jeden cel: mistrzostwo, które może otworzyć przed nią przyszłość, o jakiej marzyła od lat. Ale presja towarzyszy jej na każdym kroku, zwłaszcza że jej ojciec trenuje drużynę outsiderów, a całe miasto przygląda się z uwagą. Wtedy pojawia się niebezpiecznie czarujący rywal – nowy trener. Jest odważny, magnetyczny i całkowicie zakazany, a jednak nie sposób go zignorować. Gdy napięcie rośnie na boisku i poza nim, lojalność, ambicja i tęsknota zaczynają się zderzać. W mieście podzielonym przez dumę i presję Jennifer staje przed wyborem, który może zmienić więcej niż tylko wynik meczu. Bo czasem najtrudniejsze gry toczą się nie na boisku, ale w sercu…
Ciężar historii
Millbrook, 1980
Głośny doping kibiców rozchodził się po starych trybunach. Brzmiał jak grzmot toczący się nad jedynym boiskiem piłkarskim w Millbrook. Kurz unosił się spod butów graczy, mieszając się z gorącym wrześniowym powietrzem.
Po jednej stronie boiska Millbrook była drużyna Falcons, która walczyła zaciekle. Chcieli za wszelką cenę utrzymać dwubramkowe prowadzenie. Po drugiej stronie czekali Ridgeway Royals. Wyglądali na spokojnych i pewnych zwycięstwa. To było dość dziwne.
Co roku było zawsze tak samo. Obie drużyny rozgrywały między sobą najważniejszy mecz w sezonie.
Nieważne, jak bardzo się starali, nieważne, jak zaciekle walczyli – Royals zawsze wygrywali.
„Dalej, naprzód!” krzyknął kapitan Falcons. Jego głos brzmiał niespokojnie. Pot spływał mu po twarzy. Klatka piersiowa unosiła się i opadała szybko, gdy popędzał drużynę do jeszcze większego wysiłku.
Tablica wyników wskazywała 2:0. Przez krótką chwilę zwycięstwo było w zasięgu ręki.
Ale wtedy Royals zaatakowali. Dobre podanie z prawej strony, mocne uderzenie głową do siatki i 2:1.
Tłum zaczął wiwatować z podekscytowania. Przewaga Falcons zaczęła szybko topnieć.
Kilka minut później kolejny strzał minął rękawice bramkarza Royals i było już 2:2. Kibice na trybunach westchnęli ciężko.
Wszyscy spojrzeli na Daniela Hayesa, napastnika Falcons. Ludzie w mieście mówili, że pewnego dnia będzie wielkim piłkarzem. Poczuł złość i determinację, gdy prosił o podanie.
To była jego szansa. Jego czas, żeby zabłysnąć.
Mecz powoli dobiegał końca. Daniel minął jednego obrońcę, potem drugiego. Jego nogi perfekcyjnie kontrolowały piłkę.
Bramka była tuż przed nim. Wział zamach. Tłum wstrzymał oddech.
Piłka pofrunęła. To był idealny strzał…
Ale uderzyła w słupek, po czym rozległ się pusty huk.
Zanim Falcons zdążyli się otrząsnąć, Royals wyprowadzili kontratak. Szybki sprint, piękne podanie i strzał, który wpadł prosto do bramki. 3:2.
Sędzia zagwizdał na koniec meczu.
Kibice Falcons zamilkli. Po drugiej stronie fani Royals wrzeszczeli z radości.
Daniel Hayes padł na kolana. Klatka piersiowa unosiła się i opadała, gdy oddychał ze zmęczenia. Poczuł ciężar porażki, który znów spadł na niego niczym grom z jasnego nieba. Falcons dali z siebie wszystko.
Ale po raz kolejny zwycięstwo należy do drużyny Royals.
Wydawało się, że pomogło im coś więcej niż tylko umiejętności.
2025
Fotografia wyblakła, ale uśmiechy wciąż były widoczne. Dziewiętnastoletni chłopak uśmiechał się do kamery. Trzymał pod ramieniem piłkę. Jego koledzy z drużyny stali wokół niego ze zmęczonymi twarzami i brudnymi koszulkami.
Oczywiście przegrali – wszyscy w Millbrook wiedzieli, jak ta historia się skończyła – ale uśmiech Daniela Hayesa był jasny i pewny.
Jennifer Hayes patrzyła na zdjęcie na półce. Jej palce dotknęły szkła. Uśmiech jej ojca ukazywał prawdziwą radość, nawet w porażce.
Obok stało kolejne zdjęcie: Jennifer w wieku czterech lat siedzi na jego kolanach w swojej pierwszej koszulce. Jego duże ręce trzymały pewnie jej małe ramiona. Rząd zdjęć ciągnął się wzdłuż ściany. Pięć lat, dziewięć, czternaście, a teraz dziewiętnaście. Każde pokazywało, że nauczyła się od niego kochać sport.
Jennifer była bardzo podobna do ojca – te same rysy szczęki, ta sama ostra twarz, to samo spojrzenie pełne siły i marzeń.
Jej ojciec miał być najlepszym zawodnikiem. Wszyscy tak mówili.
Ale Royals… zawsze wiedzieli, jak wygrać. Ich najlepszy gracz został nawet burmistrzem.
Daniel Hayes również zakończył karierę i został trenerem.
Gdy jego żona zmarła na chłoniaka, sam wychowywał Jennifer i jej siostrę. Włożył wszystkie swoje niespełnione marzenia w najstarszą córkę. Ona natomiast traktowała je bardzo poważnie.
Jennifer kochała grać w piłkę od czasu, gdy zaczęła chodzić. Łatwo było ją kochać, gdy dorastała z piłką u stóp i pod stałym nadzorem ojca.
Ich drużyna nie miała zbyt wielu pieniędzy. Koszulki były stare i znoszone. Siatki były wielokrotnie łatane. Ale w Millbrook, mieście leżącym kilka godzin drogi od Nowego Jorku, trener Hayes wciąż był szanowany.
Ludzie znali jego serce. Wiedzieli, że zawsze walczy do końca.
Burmistrz jednak chciał być od niego lepszy. Wszystko, co robił Daniel, burmistrz kopiował – tylko zawsze było większe, bogatsze i bardziej błyszczące.
On miał pieniądze, a oni mieli serce i determinację. Mimo to jego drużyna nie mogła grać dobrze.
„Jennifer!”
Głos jej siostry dobiegł ze schodów i był wystarczająco głośny, żeby wyrwać ją z myśli.
Jennifer Hayes siedziała przy kuchennym stole i patrzyła na zdjęcia. Talerz z zimnymi tostami stał przed nią. Nie tknęła go. Jej szare oczy spoglądały na jedzenie. Odepchnęła je, wzdychając ciężko.
Przejechała ręką po czole, odgarniając grzywkę. Zawiązała włosy w niedbały kok, który zawsze nosiła podczas treningów. Jej koszulka była sprana i wyblakła. Szwy rozchodziły się na brzegach. Wisiała trochę luźno na jej ciele, ale nosiła ją z dumą.
„Jane” zawołała „przez ciebie spóźnię się na trening!”
Jej młodsza siostra w końcu zeszła na dół. Jane poruszała się niezdarnie niczym małe dziecko. Miała na sobie skarpetki, które do siebie nie pasowały, różową opaskę i uparty wyraz twarzy.
Miała tylko trzy lata, gdy ich matka zmarła. Za młoda, żeby pamiętać, za młoda, żeby zadawać pytania, nad którymi Jennifer wciąż się zastanawiała.
„Nie idę dziś na to stare boisko” powiedziała Jane. Jej ramiona były skrzyżowane. „Powiedziałam tacie, że zostaję z Lindą”.
Linda była jej najlepszą przyjaciółką. Oczywiście.
„Dobra” powiedziała Jennifer i westchnęła ze zmęczenia. Chwyciła kluczyki. „Ale przez ciebie się spóźnię”.
Jane uśmiechnęła się drwiąco i wsiadła na fotel pasażera.
„Okej, mamo”.
„Nie nazywaj mnie tak”.
„To przestań mi rozkazywać”.
Jennifer przewróciła oczami. Ledwo wyjechały z podjazdu, gdy Jane znów się odezwała.
„Czekaj… w ogóle skończyłaś lekcje jazdy?”
„Zamknij się, Jane” powiedziała Jennifer. Drwiący uśmiech pojawił się na jej ustach. „Jeśli nas zabiję, to pewnie na to zasłużyłaś”.
Usta Jane otworzyły się szeroko.
„Co do…?!”
Włożyła AirPodsy do uszu i mruczała coś pod nosem.
Jennifer się roześmiała. Ten dźwięk sprawił, że poranek wydawał się mniej napięty.
Millbrook rozciągało się wokół nich. To miasteczko zbudowane przez historię i ludzi, którzy wiedzieli wszystko o wszystkich. Każdy róg ulicy krył wspomnienia. Każda twarz miała swoją historię.
Przestępczość była rzadka. Plotki już nie.
Podrzuciła Jane do domu Lindy. Patrzyła, jak jej młodsza siostra odbiega, jakby świat należał do niej. Jennifer odjechała w stronę miejsca, które miało największe znaczenie.
Boisko.
Wyglądało tak samo jak zawsze – trawa na wpół wydeptana, łaty na ziemi, linie wyblakłe na słońcu. Historia zdawała się szeptać w każdym źdźble trawy.
Jej ojciec ciężko pracował na tym boisku. Burmistrz zrobił na nim karierę.
Teraz było podzielone na pół. Jedna połowa dla trenera Hayesa i jego drużyny: The Underdogs. Druga połowa dla drużyny burmistrza: Royals.
Jennifer zaparkowała od ich strony boiska. Od razu zobaczyła swoich kolegów z drużyny biegających wokół stadionu. Ich nogi uderzały o ziemię rytmicznie. Krzyczeli do siebie motywująco. Ich płuca paliły, a pot błyszczał na ich skórze.
„Jennifer!” głos jej ojca rozniósł się po boisku. Siedział na ławce z notatnikiem w ręku. Jego oczy były skupione. „Spóźniłaś się. Zakładaj buty. Już”.
„Przepraszam, tato!”
Usiadła na ławce obok niego i założyła korki.
„Jane, wiesz, jaka ona jest”.
Wypuścił powietrze przez nos. Tracił cierpliwość.
„Gdzie ona jest?”
„U Lindy”.
Pan Hayes westchnął ciężko.
„Nie pozwoliłem jej tam iść – zakładam, że po prostu ci to oznajmiła”.
Jej brew uniosła się.
„To twoja córka”.
„Tak, i jest też twoją siostrą” powiedział cicho.
„Dobra!” odpowiedziała Jennifer, zrywając się na równe nogi. „Do zobaczenia, trenerze”.
Pobiegła, żeby dołączyć do kolegów z drużyny. Znajome uczucie podekscytowania już w niej narastało. Słońce paliło jej ramiona. Zapach trawy i kurzu wypełnił jej płuca.
Każdy krok przypominał jej, dlaczego kocha tę grę, dlaczego potrzebuje tego zwycięstwa.
Nie mogła pozwolić, żeby historia się powtórzyła.
Gdy spojrzała przez boisko na drugą stronę, gdzie ciche rozmowy o drużynie Royals unosiły się w powietrzu, nagle to poczuła. To była cisza przed burzą.
