Banging the Beasts 1. Kitap: Banging the Beasts
Yazar
C. Swallow
Okur
18,9K
Bölüm
32
Colette, çoğu insanın arkasına bakmadan kaçacağı bir yere, beş lanetli Canavar'ın inine gönderilen yetenekli bir Şifacıdır. Bir zamanlar insan olan bu güçlü savaşçılar, artık Feylere hizmet etmektedirler; güçlerini koruyan ancak akıl sağlıklarını tehdit eden acımasız ritüellere mahkumdurlar. Colette'in görevi basit görünmektedir: Dengede kalmalarına, insan kalmalarına... ve kontrol altında kalmalarına yardım etmek. Kolay, değil mi? Pek sayılmaz.
Her Canavar kendi fırtınasını taşımaktadır. Biri, sonsuza dek kaybettiğini sandığı çocukluk arkadaşıdır. Bir diğeri, savaşlar başlatacak kadar keskin bir öfkeyle yanmaktadır. Biri bela kadar şefkate de açken, diğeri gölgelerden sessiz bir koruyucu gibi izlemektedir. Ve bir de hepsinin en tehlikelisi vardır; Colette ile hiçbir işi olmadığını söyleyen... ya da öyle iddia eden kişi.
Pençeler, sırlar ve gerilimle çevrili Colette, beş Canavar'ı iyileştirmenin hayatının en heyecan verici mücadelesi olabileceğini kısa sürede öğrenir.
Bölüm 1
COLETTE
Annem bu diyarın en iyi şifacısı, ama kendisinin şifaya ihtiyacı olursa ne olur? Eh, ben varım. Elimden gelenin en iyisini yapıyorum ama iyileşmesi çok yavaş.
Akbaba Peri Sarayı için son derece önemli birini iyileştirmesi için çağrıldı. Gidecek hâli yok, o yüzden yatağının kenarında dikilirken gözlerini bana dikti.
Annem mektubu bana uzattı; bu ay onu ele geçiren gripten cildi solgunlaşmıştı.
“Ne yapabilirim ki? Perilerin, Canavarların iyileştirilmesine ihtiyacı var. Senin aksine, ben şimdiye kadar sadece insanlara yardım ettim,” diye fısıldadım, zaten okumuş olduğum kâğıdı katlayıp kırmızı elbisemin cebine koyarken.
“O küçük oğlanı hatırla… çok küçük yaşta Canavara dönüşen çocuğu,” diye fısıldadı. “Blud diye bir arkadaşın vardı… Gittiğinde onu bulursun. Colette Vitalia. Adını unutma.”
Şifacı soyadımızı öyle bir gururla söyleyince boğazım düğümlendi. Başımı salladım ve elimi tutmak için uzandığında elini kavradım.
“Şimdi gitmelisin. Peri Kralı'nın Canavarları, Peri Kralı Bozna Pix için güç toplamak üzere ritüellerini gerçekleştirmek zorunda. Ama çok yaralılar, Colette. Onlara yardım et.”
“Ama… benim gibi insanları yiyorlar?” diye fısıldadım.
“İşini yap. Başka hiçbir şey düşünme,” dedi annem güven veren bir sesle. “Eskortun seni bekliyor. Şimdi onlarla git. Beni merak etme.”
“Seni bırakamam. Çok hastasın, hem ben de korkuyorum.” Bunu sessizce söyledim. “Anne… gidersem, onları görünce korkudan donakalırsam ne olur?”
“Canavarların kuralları var… Çembere büyü beslemek için öldürmek zorundalar.” Annem şiddetli bir öksürük nöbetine tutuldu; hemen ona hazırladığım menekşe kabuğu çayından verdim.
Bir yudum aldı ve gözlerini kapadı. Öksürüğü hafifletti ama fincan neredeyse elinden düşüyordu. Hemen aldım ve komodinin üstüne koydum.
“Anne?” diye fısıldadım, elimi burnunun altına tutarak. Nefes alamıyordu. “Hayır!”
Odanın kapısı şiddetle açıldı; Perilerin o tatlımsı, iğrenç kokusunun odaya dolduğunu neredeyse tadabiliyordum. Impz adında, burnu eğri bir Peri eskort, almaya geldiği şeyi almak için içeri girdi. “Şimdi bir Vitalia'ya ihtiyacımız var. Ya sen ya o.”
“Ama annem…” diye ağzımdan kaçırdım, sonra sustum.
Parlak gözleri bana karşı buz gibiydi. Impz, yalvarışlarım karşısında tek kelime etmedi.
Perilerin insanların acısı umurlarında değil. Tek önemsedikleri, söyleneni yapmamız.
“Sen Vitalia şifacı kanından mısın?” diye sordu Peri bir an sonra.
Başımı salladım ve yukarı baktığımda uzun, ince yapılı Perinin koluma uzandığını gördüm.
“Gel, yoksa ikimiz de öldürülürüz,” diye uyardı beni, gözlerimin içine bakarak. “Kraliçe Peri Reyna Pix'i bekletmezsin. Onun zamanı kıymetli. Seninki değil.”
Sert bir öksürük duyunca yerinden sıçradım, döndüğümde annemin tekrar uyanmış olduğunu gördüm; ağır ağır nefes alıyor, gözleri sulanıyordu ama eli çaydan daha fazla istemek için sallanıyordu.
“Git,” dedi hırıltıyla ve gülümsemeyi başardı. “Ben iyiyim.”
Peri tanrıları hariç her tanrıya şükürler olsun. İyiydi.
Impz yüzünden vedalaşacak vaktim olmadı. Boynuma yeşil sazlardan bir kolye geçirdi ve soğuk elleriyle bileklerimi kavradı. Sırtından saydam kanatları belirdi, giderek daha görünür hâle gelip gözlerimi kamaştırdı.
Bazı Perilerin yüz hatları diğerlerinden daha ince olsa da çoğu Peri pek güzel sayılmaz. Benim gözümde sivri kulaklı, ince ve uzun dudaklı, uzun boylu çirkin yaratıklara benziyorlar. Kendi aralarında gayet normal davranırlar ama herkese karşı sinsi birer belâdırlar.
İnsanlar onlar için en büyük eğlence. Periler bizi çalmayı, bize acı çektirmeyi, bizi öldürmeyi ve yemeyi severler. Perilerin lanetleyip Canavara dönüştürdüğü insanlar ise en büyük hatalarıdır.
Öyle güçlü Canavarlar yaratırlar ki öldürülemezler. Bu Canavarlar, ortak çember büyüleriyle ölümsüzdür. Aslında yanılıyorum bunu söylerken, çünkü lanetli Canavarların çoğu en tepedeki olmaya çalışırken ölür.
Sadece en vahşi ve en zeki beş tanesi ölümsüz bir hayat sürebilir. Yeterince insan öldürüp yeterince kan ve et yedikleri sürece, Periler bile onlara emir veremez.
Kim olursan ol, ölümsüz bir hayata ulaştıysan, ölümsüz Peri kraliyet ailesiyle aynı rütbeye sahip olursun.
Anladığım kadarıyla, ölümsüz olan ve onlarla aynı seviyede bulunan beş Canavar, kraliyet gibi muamele görüyor; Kral Bozna Pix ve Kraliçe Reyna Pix tarafından sahte bir sevgiyle sevilip aynı zamanda korkuluyorlar. Bu yüzden Canavarların yardıma ihtiyacı olduğunda, Periler onlara harcanan insanları gönderir.
Tanrım, asıl benim yardıma ihtiyacım var, o kesin. Bir adımı yanlış atarsam, eve git demezler bana; eve dönemem bile. Et ve kanı öyle boşa harcamazlar.
Bu da beni tuhaf bir düşünceme getiriyor, kimseyle paylaşmaya cesaret edemediğim bir sır. Perilerin isterlerse türlü türlü insan fahişeleri olsa da, aslında Canavarları çok daha çekici buluyorum, dürüst olmak gerekirse. Hem zaten başlangıçta insandılar, bir daha asla insan olamayacak olsalar bile.
Gözlerimin önünde yüksek bir el çırpma sesi duydum ve portal-transına düştüğümü fark ettim; Impz'in iğrenç derecede güçlü parfümüyle kısa süreliğine sarhoş olup çevremi unutmuştum. Gözlerimin önünde iki kez daha el çırptı, kanatlarını kapatıp lacivert pelerininin altına gizlerken boynumdaki sazları çıkardı.
Sazlar uzun kahverengi saçlarıma dolaştı ve sert bir şekilde çekmek zorunda kaldı; yanlışlıkla birkaç tel saçımı koparınca acıyla yüzümü buruşturdum.
“Dikkatini topla. Adın ne? Kendini tanıt,” dedi Impz hızla.
İçinde bulunduğum kraliyet odasını inceledim. Kahvaltı masasında oturan kraliçeyi hissettim; muhtemelen havada kendisinin avladığı bir yırtıcı kuşun etini didikliyordu. Meşhur saydam, cam gibi saçlarıyla Reyna Pix'e baktığımda, bir akbabanın kafasını koparmış, pençeleriyle parçalıyordu; bu sırada canlı gözleri yeşilden maviye dönüyordu.
Zarif bir pencereden dışarı baktığımda, Myst Şelalesi'nin kenarında muhteşem Peri sarayını gördüm; kraliyet odalarının yanından güzel bir şelale dökülüyordu. Balkondaki ölü kuş yığınlarını da gördüm; diğer Peri soyluları istedikleri kuşlara uzanıyordu.
Impz'in önerisini hatırladım ve bu Peri sarayının göz kamaştıran parlak renklerini incelemeyi bırakıp kraliçeye döndüm.
“Colette Vitalia, emrinizdeyim, Majesteleri.” Kraliçeye eğilerek saygıyla gözlerimi indirdim.
“Seni nereye gönderdiğimi biliyor musun, küçük kız?” diye sordu kraliçe normal sesiyle; öyle bir fısıltıydı ki kulaklarımı gıdıklıyordu, kaşımamak için kendimi zor tuttum.
Bir de hapşırmak istiyordum, büyüsü şimdiden duyularıma işkence ediyordu. Başımı kaldırıp kaşınma isteğini bastırmaya çalıştım.
“Yaralı Canavarlara yardım etmeye mi?” diye sordum, kulaklarım seğirirken.
Yakın bir yerden bir kapının çarpma sesini duydum. Çok ağır bir gümbürtüydü.
“Çemberi oluşturan Canavarlar uçurumdan düştü ve çok yavaş iyileşiyorlar. Lütfen onlara yardım et,” diye fısıldadı kraliçe, sonra bileğini salladı. “Götür onu, Impz.”
Ensem ürperdi; arkamda sessizce bir kapının açıldığını duydum, havadaki hareket elbisemin bileklerime kadar dalgalanmasına neden oldu. Arkama bakmamaya direndim.
“Hayır, Impz. Onu Diablo Han'a ben götüreceğim. Zaten oraya gidiyorum.” Pürüzsüz bir hırlama odayı doldurdu, fısıltının tam zıttı. “Hem zaten tanıyorum onu.”
Impz yumruklarını sıktı. Kraliçe bile irkildi, arkamda duran Canavarı süzmek için çiğnemeyi bıraktı.
Tam boyuyla bir Apex Canavarı yakından görmeye hazırlandım. Bir Apex, insan kemiklerini ve etini çiğneyerek yaşar.
Yavaşça döndüm ve… Aman tanrılarım, Blud'du.
Artık iki metre boyunda dev bir Canavar olan Blud, baştan aşağı kas ve geniş omuzlardan ibaretti; bronz kollarını siyah dövmeler kaplıyordu, gövdesi de aynı şekilde kaslıydı. Tam on iki parçalı, dalgalanan güçlü karın kasları yüzüme bakıyordu.
Kalın pençeleri ve kafası, en Canavar kısımları, ayı, aslan ve kurt karışımıydı; boğa boynuzları ve iki çıkık dişle tam bir Canavar.
Onun gibi Canavarlar Perilerin köpekleri olması gerekirken, bu Canavar çoktan zincirini koparmıştı.
Eski arkadaşımla içten içe gurur duyuyordum. Onların lanetine rağmen güçlenip yükseliyordu.
Blud'un gözleri hâlâ insandı ve hatırladığım o iyi yürekli çocuğun gri gözleri hâlâ oradaydı. Beni kısaca süzdü ve birlikte büyüdüğüm komşunun hâlâ Canavarın içinde, hâlâ hayatta olduğunu görebiliyordum. Ama taş gibi bakışlarını benden ayırıp şimdilik Peri kraliçesine çevirdi.
“Sabahın bu saatinde burada ne işin var, Blud? Bir Vitalia göndereceğimi söylemiştim,” diye tısladı kraliçe, öfkesinden dişleri bile birbirine vuruyordu.
“Kızını becerdim,” dedi Blud ciddi ve pişmanlık duymadan.
Kraliçe çığlık atarak ayağa kalktı ama hiçbir şey yapmadı.
“Prenses bir Canavar istedi,” diye açıkladı. “Ona yanlış bir şey yapmadım. Emrine uydum. Kızgın mısın? Ama neden, Reyna? Sikimin o dar Peri amına girişini zevkle karşıladı. Sadece biraz kanadı. Önce tükürdüm.”
Ah, Blud, kuru bir mizah anlayışı var. Aynı zamanda kaba. Tanrılar aşkına, lanetli bir Canavar gibi konuşuyor gerçekten.
Peri kraliçesi parmaklarını ürkütücü dalgalar hâlinde ileri geri kıvırdı, sanki büyü yapmak istiyordu ama Blud gibi bir Canavarı yenemezdi. Sırıtmamaya çalışıyorum. Sırıtsam dörde bölünebilirim.
“İnsanını al ve yatak odamdan çık. Unutma, davetsiz saraya gelemezsin.” Kraliçe söylediklerini görmezden gelip bu zayıf azarı kullandı.
“Burada bir sürü davetim var, neredeyse Atlaz kadar,” diye işkence etti Blud, sırıtarak. “Kuşunun tadını çıkar, seni çirkin kart karı.”
Aslında o kadar yaşlı olmayan ama kesinlikle kibirli olan kraliçe, ellerini ileri fırlattı ve büyüsüyle ona vurdu. Saf kas ve sinirden oluşan devasa bedeni, cilalı taş zeminde birkaç santim geriye kaydı. Reyna ağır ağır nefes alıp çığlık attı, daha fazla gücünü havadan iterek, onu ağır çekimde koridora kaydırdı.
Yani… denedi diyelim.
Blud bu zayıf saldırıya tepki bile vermedi, kendi büyüsü onu yere çakmıştı. Gri gözleri sonunda benimkilere indi.
“Benimle gel.” Bir boğa gibi soludu.
Üzerinde kıyafet yoktu ve bacaklarının arasına bakmamak için kendimi zor tutuyordum. Özellikle kanama meselesinden sonra. Çok büyük olmalı.
Impz beni Canavara doğru itti ve kapıları ikimizin suratına çarptı. Aslında bu dev taş koridorda onunla baş başa kaldığımızda rahatlamıştım.
“Beni hatırlıyor musun?” Blud, bir elli boyuma yukarıdan baktı, sesi yumuşaktı.
“H-hatırlıyorum,” diye kekeledim. “Sen şey… bir keresinde oynarken biraz sertleşmiştin.”
En yakın arkadaşım olduğunu hatırlıyordum; ta ki şimdi olduğu Canavara dönüşmeye başlayana kadar.
Kolumu öyle fena ısırmıştı ki çok kanamıştı ve annemin dikişle kapatması gerekmişti. Onu bir daha hiç görmemiştim. O zaman biliyordum ki vahşileştiğinde yapan o değildi, içindeki lanetti. Bir çocuk buna karşı koyamazdı. Onu çoktan affetmiştim.
Kolumu gösterdim, izleri. “Bunu hatırlıyor musun?” diye sordum.
Blud keskin, kalın bir pençesini uzatıp kolumu biraz daha yukarı kaldırdı ve nefesini tuttu.
Özrünü bekledim, dudaklarımda nostaljik bir gülümseme belirdi.
“Şanslısın ki tamamını koparmadım. Çok lezzetliydin.” Blud bunun yerine böyle dedi, takdir dolu bir hırlamayla. “Şansına, kadınlara gelince artık başka bölgelerini yemeyi tercih ediyorum.”
Sırıttı ve yüzüm kıpkırmızı oldu.
Şey. Buna ne denir ki?
Ve o kadar geniş gülümsediğinde, sıra sıra kalın, keskin dişleri, üstte ve altta sivri dişleri gördüm… Başımı çevirdim, neredeyse başım dönüyordu. Tahrik mi oldum yoksa utançtan mı ölüyorum bilmiyorum.
Blud döndü ve yol gösterdi, fısıldayarak, “Şaka yapıyorum.” Eli elbisenin arkasına dokundu, hızlı adımlarına yetişmemi ima ederek. “Ee, artık şifa verebiliyorsun, Colette?”
“Verebiliyorum. Yöntemleri annemden öğrendim,” diye cevapladım. “Nasıl yardım edebilirim?”
“Doğru. Yardımına ihtiyacımız olacak.”
Tuhaf bir cevap… Bunu zaten biliyorduk. Blud gözlerimin içine bakmıyordu.
“Evet, ama nasıl yardım edebilirim?”
“Canavar çemberimizin merkezinde bir dişiye ihtiyacımız var.”
Blud soruyu sürekli geçiştiriyordu.
“Son gönüllü kadının öyle büyük memeleri vardı ki Atlaz, Falon, Dime, Ethron ve ben kavga ettik, peşinden koşarken uçurumdan düştük. Güzel memelerinin zıplamasını izleyip dikkati dağıldı herkesin.” İç çekip hırladı. “Aptallar. Ben kayaya tutundum ama hepsi düşüp bacaklarını kırdı.”
Ne... Ne diyorsun sen?
Ve neden kendi küçük memelerime bakıp kaşlarımı çatıyorum, kendimi güvensiz hissediyorum? Aklıma gelmesi gereken en son şey bu olmalı.
“Ne demek ç-çemberinizin merkezi olmam gerekiyor?” diye kekeledim, ritüelleri düşünerek.
Blud cevap vermiyordu, bu kadar erken saatte boş olan Peri sarayında yürürken kaşları çatıktı. Havada süzülen kayaları ve dökülen şelaleleri gören geniş bir köprüye çıktık.
Güneş ufukta parıldıyor, her yüzeyi kaplayan çiğ damlalarını pırıl pırıl yapıyordu. Akbaba Toprakları'nda sakin bir sabah. Geceleri bu kadar huzurlu olmadığını tahmin ediyorum.
Etrafıma bakarken, Perilerin Myst'teki evlerinden Dünya'daki Akbaba Peri Sarayı'na ileri geri uçtuklarını gördüm. Yukarıda dağılmış, havada süzülen kara parçalarında yaşıyorlardı; kanatsız yaratıkların ulaşamayacağı yerlerde. Kuşlar hariç tabii, muhtemelen bu yüzden kuşları yiyorlar—kıskançlıktan falan.
“Ben diğer Apex Canavarlarını iyileştirmek için buradayım, değil mi?” diye farklı bir soru sordum.
Blud bana döndü ve sırıttı. “Evet.”
Cevabı beni biraz mutlu etti. Güzel. Oradan başlayalım.
